bromba i maly mongol

warszawskie dodatki

2010-10-30T19:37:00.023+02:00

warszawa przywitała nas chmurami i chłodem, to byl maly szok dla organizmy przyzwyczajonego do ciągłej temperatury w okolicach 30 stopni. na cale szczescie na lotnisku czekały na nas kasia z justyna.
wracajac jeszcze do podrozy, usłyszałem kilka pochwal odnośnie mojej pisaniny i wyrzut ze nie moge przecież tak porzucić bloga, bez zakończenia, i bez zdjęć. w związku z tym pojawia sie to male uzupelnienie, i kilka zdjec tez sie pojawi
ale po kolei, pod koniec zwiedzalismy z huberterm cienga de zapata, rejon bagienny w centralnej kubie, o 7 rano przyjeżdża po nas umowiony kierowca w starej ladzie koloru czerwonego, mkniemy pozniej przez plantacje trzciny cukrowej do zatoki świń gdzie jest male muzeum, mozna w nim poogladac sprzet wojskowy agresorow, oraz bohaterskich obroncow kuby, generalnie jakby to kaska okreslila, ale to zalosne. Idziemy wyjrzec tez na plaże, dostepu do ktorej broni hotel zbudowany dla dewizowych turystow:)

i dalej na bagna, nasz kierowca przewodnik proponuje ze zawiezie nas do guama, wioski centrum turystycznego, ktore ma byc bardzo urokliwe, tak przynajmniej mowia wszyscy spotkani kubanczycy, a jesli tak mowia to jedziemy. Guama okazala sie rzeczywiscie centrum turystycznym z malym zoo, zolwie i ryby ledwie chlapiace ogonami, bo akurat jest pora czyszczenia ich basenu, wiec pan spuscil owde i zbiera nagromadzony szlam guma na kiju, jak mu ktoras rybka zablisko przykica, albo zolwik podpelznie, to bach go guma do wodyJ w zoo mieli jeszcze pare innych zwierzakow ale najwieksza radosc sprawila nam zagroda z krokodylami, niektore calkiem pokazne.

Zoo zwiedzamy w tak zwanym w miedzyczasie oczekiwania na logke, ktora zawiezie nas do wioski indian, oczywiscie zwiedzanie zajelo nam krocej niz kubanskie „10 minut” za ktore miala sie pojawic nasza lodka, hubert zaczyna sie wsciekac ze jak to przeciez miala byc za 10 minut.... ostatecznie pakuja nas na motorowke, na ktora dosiada sie grupa ok 15 polakow, ktorzy wlasnie przyjechali zorganizowana wycieczka autobusem, po mniej wiecej 30 sekundach mamy ich dosc, w szczegolnosci ogolnych zachwytow w stylu, gluchego telefonu, obserwujemy ptaki wskazywane przez przewodnika, a tu o patrzcie, orzel, orzel, zel, wyzel,....czy nikt panstwu nie powiedzial ze jak sie obserwuje ptaki to nalezy zachowywac sie mozliwie cicho? Mimo wszystko plyniemy a wlascicie lecimy bo nasza ludka slizga sie po falach do wioski indian, wraz ze wzrostem predkosci rosnie w polskim narodzie odpowiedzialnosc, grupa zaczyna sie glosno zastanawiac czy powinnismy tak szybko plynac, a jak juz plyniemy czy nie powinni nam rozdac kapokow, a jak nie rozdaja, to czy ... i tak sobie dywaguja, wioska indianska okazuje sie kompletna klapa – kilka chat przerobionych na sklepy z pamiątkami, jedna na bar, kilka plastikowych figur indian przy codziennych pracach, tracimy 45 minut, hubert wsciekly

Ostatecznie udaj nam sie pojechac do parku, poogladac, czaple, flamingi, orly, ryby, kraby i inne kreatury, jest fajnie, jest dziko i nie ma turystow, przy okazji lapiemy gume i musimy zespolowym wysilkiem wymienic kolo. Hubert w koncu zadowolony, na zakonczenie dnia wybieramy sie na plaze na obiad, plywanie w morzu i ostateni opalanie,

Pozniej juz tylko hawana i wylot do warszawy

Jeszcze mala dygresja, zastanawialem sie co puszczaja w kubanskiej telewizji i jak dziala lokalna propaganda, generalnie w telewizji dominuja takie same szmirowate seriale, opery mydlane jak wszedzie indziej, natomiast wiadomosci, ktore obejrzalem czekajac na autobus byly majstersztykiem, pokazywane byly tylko biedniejsze od kuby kraje, a wiec mielismy afryke, indie, jakie kraiki z ameryki pld./ karaibow, wszedzie nieszczęście ludzkie, spiker mowil cos o bratnie pomocy i wysyłanych lekarzach, majstersztyk, naprawdę

A teraz garsc obiecanych zdjec

cienga de zapata,

hubert z malym aligatorem, na cale szczescie byl troche apatyczny, aligator nie hubert oczywiscie

cienfuegos, willa w stylu mauretanskim

cienfuegos, widok na plac z casa de la cultura, chwile przed burza

cienfuegos, oprawianie wieprzka na ulicy

varadero, plaza

matanzas, portret che na lokalnym rynku

dolina vinales

hawana, motoryksze

trynidad, siesta

hawana, moda ulicy

hawana, przyklad nieszczesliwej inwestycji, hotel habana libre zostal oddany do użytku w 1958 roku, 1 stycznia 1959 do hawany wmaszerowal fidel

trinidad

santiago de cuba

moj kolega carlos, wbrew pozorom nie kibicuje legii, tylko pokozuje znaczek libertad

santiago de cuba, casa de la cultura

santiago de cuba, ulica

santiago de cuba, ulica

casa de la cultura benjamin duarte

2010-10-22T23:47:00.004+02:00

dzisiaj kolo poludnia dotarlismy z hubertem do cienfuegos, sredniej wielkosci miasta polozonego na poludniowym wybrzezu w centralnej kubie, troche na wschod od zatoki swin.

miasto bardzo podobne do pozostalych kubanskich, pociete w amerykanskim stylu ulicami i alejami w rowna siatke, centralnym punktem jest rynek ze statula jose marti, katedra, i palacio de gobernio. w zachodniej czesci placu-parku jose marti, znajduje sie fantastyczny budynek casa de la cultura pochodzacy z poczatku XX wieku, ktory do rewolucji znany byl jako palacio de ferrer. z tarasu na dachu budynku mozna podziwiac cienfuegos, zatoke i okolice. z zewnatrz budynek juz odnowiany robi imponujace wrazenie, bogatozdobiona eklektyczna pastelowo niebieska fasada, wykonczona bilymi gzymsami, natomiast srodek chbya jest dopiero przygotowywany do renowacji, co sprawia niesamowite wrazenie. Marmurowe schdy i porecz, w niektorych miejscach wybrakowane, fantastyczne mozaiki na podlogach, wysokie pokoje, powykrecana stolarka okienna, wiszace z sufitu kable elektryczne, wszystko to okraszone drobnymi kupkami smieci i gruzu, jakimis starymi socjalistycznymi krzeslami i stolami powrzucanymi w te palacowe pokoje, w jednym, z nich mocno zdezolowany fortepian....troche straszne troche smieszne, stroz na dole poinformowal nas po wizycie ze przygotowuja sie do renowacji.

pokrecilismy sie troche po miescie, zjedlismy obiad i ruszylismy w strone cmentarza z XIX wieku ktory znajduje sie na brzegu zatoki, w jednej z bocznych uliczek bylismy swiadkami tradycyjnego obrzedu oprawiania swiniaka, a ze w momencie gdy zaczelismy robic zdjecia, roszalala sie mala burza, zabawilismy na dluzej, ogladajac proces pozbawiania zwlok szczeciny, i przy okazji dowiedzielismy sie ze to jeden zmieszkancow z ulicy przyjechal na troche do domu, wiec przygotowuje impreze dla przyjaciol i sasiadow, i wieprzek bedzie jego punktem kulminacyjnym, i tym sposobem patrzylismy na zwloki, oprawiane przez 4 mlodych chlopakow ktorzy za pomoca noza, maszynki jednorazowej, cegly i wrzatku z ogniska rozpalonego na srodku ulicy probuja pozbawic wieprzka szczeciny...:) patroszyc zabrali go juz w inne miejsce...

el conductor loco, suplement,

musze zwrocici honor hubertowi, ktory w ramach rehabilitacji za swoje spanie w samochodzie, zdecydowal sie w matanzas spac na materacu w nogach lozka. obudzily mnie jego przeklenstwa, okazalo sie ze przeciekala rura w lazience przecieka i hubert obudzil sie w kaluzy wody...

wczorajszy dzien spedzilismy w veradero, to taki kubanski odpowiednik cancun, chociaz zdecydowanie przyjemniejszy, bardziej kameralny, i nie tak bardzo zanieczyszczony przez amerykanskich turystow, dzien uplywal nam na opalaniu, plywaniu w lazurowym morzu, piciu rumu, czytaniu ksiazek i gazet, oraz spacerach wzdluz plazy, po jednym z nich z delikatnym przerazeniem stwierdzilismy ze brakuje naszych lezakow a wraz z nimi recznikow, ksiazek, plecakow, z kluczami do pokoi, komorkami etc. po chwili nerwowego poszukiwania postanowilismy zapytac w naszym chotelu czy przypakiem nie wiedza kto jest wlascicielem lezakow nieopodal na plazy, ostatecznie tu kazda dzialalnosc gospodarcza jest licencjonowana, jakiez bylo nasze zdziwienie gdy okazalo sie ze caly nasz dobytek szybciej dotarl do hotelu niz wlasciciele i grzecznie czeka w przechowalni bagazu.

wieczorkiem wybralismy sie na rekonesans polwyspu z lokalnym taksowkarzem ktory z duzym zachwytem opisywal nam wszystkie mijane po drodze kurorty all inclusive, pozniej kolacja, cygaro, wieczorna porcja mojito, oraz podziwianie wystepow lokalnych artystow (i tak najlepiej tanczylo 2 lokalnych chlopakow ktorzy bawili sie na ulicy)

jutro wyjhazd do ciego de zapata, po drodze rzut oka na zatoke swin (swoja droga nie mozna bylo wybrac lepszego miejsca jesli chodzi o nazwe dla operacji przeprowadzonej przez CIA w 1961 roku:)) i wizyta w dzungli, mam nadzieje ze komary nas nie zjedza

El conductor loco

2010-10-20T19:41:00.006+02:00

na poczatek serdecznie dziekuje za zyczenia.
urodziny spedzilismy z hubertem na plazy w maria la gorda, poludniowo zachodni kraniec kuby. piekne miejsce troche jak z reklamy bounty. maly hotel cale 50 pokoi rozsianych po osroduku, pozatym nic, no moze poza wielka zgraja kotow krecoacych i zebrzacych w kolo. jeden zn ich byl tak bezczelny ze zwinal mi pieczone udko kurczaka wprost z taleza, rudy skubaniec. chyba znowu zaczynam palac niechecia do kotow, sorry vincent, starales sie. maria lagorda to raj dla nurkow, niestety ani ja ani huber nie zabralismy swoich certyfikatow wiec z nurow nici, bedzie trzeba przyjechac jeszcze raz, wlasnie poto zeby obejrzec wszystkie podwodne jaskinie, doliny porosniete koralem i obejrzec te fantastyczne lawice ryb, przy okazji mozna sie pogrzec na bialej plazy pod palmami kokosowymi w piekacym sloncu oraz zaznac luksusu w wydaniu kubanskim, czyli taki semi inclusive na plastikowych stolikach i krzeselkach..., mimo wszystko staraja sie.

Do maria la gorda trafilismy z Vinales, malej miejscowosci polozonej w zachodniej czesci kuby, troche na polnoc od pinal del rio. Region znany jest z plantacji tytoniu i doliny vinales. miateczko malutkie, wlasciwie taka wieksza wies, przewodnik pisze ze mieszka tam 14 tysiecy ludzi, mozliwe biorac pod uwage ze tutaj cale rodziny mieszkaja stloczone w domkach majacych 2 pokoje i kuchnie (z czego jeden pokoj wynajmuja turystom). Domki schludne, zadbane, w wiekszosci pomalowane w pastelowe kolory, starsze z 2 spadowym dachem krytym albo dachowko (zamozni), albo eternitem albo liscmi palmowymi. domki budowane sa na planie prostokoat, frontem do ulicy, od ktrorej odgradza zazwyczaj skrawek zadbanego ogrodka, z rowno przycieta trawa, kwiatami i krzewamia. Z przodu zadaszona weranda, podparta obowiazkowo na 3 lub 4 kolumnach. te lokumny swoja droga to chyba historia kuby i mozna w oparciu o nie napisac lokalna historie arhitektury, zarowno w miastach jak i na wsi, maje prawie kazdy dom. te starsze z XIX lub poczatkow XX wieku maja fronty bogate, eklektyczne, nawiazujace do starozytnej grecji, wiec fasady zdobione sa kasycznie korynckimi, jonskimi, bardzo sporadycznie doryckimi. czasami pojawia sie cos posredniego (na tyle na ile jestem w stanie przypomniec sobie z lekcji historii), w sumie styl to eklektyzm wiec nie powinno to dziwic. Nowsze budowle, te z okresu po rewolucyjnego, rzadko wykraczaja poza fantazje przekroju okraglebo lub banalnego kwadratowego slupa. ale wracajac do Vinales, pierwszego wieczoru zrobilismy maly rekonesans, tzn. zlokalizowalismy jedyny bar w miescie, gdzie serwowali dosc specyficzne cuba libre, tzn. rum, rum, jeszcze raz rum, troche lodu i odrobina coli zeby nie bylo zbyt jasno, ... na na nasze szczescie, przyciagnela nas muzyka z pobliskiego budynku, w ktorum miesci sie lokalna casa de la cultura, czyli swojski wiejski dom kultury, w ktorym lokalny zespol pryzgotowywal sie do wystepu. Sala powoli zapelnia sie lokalna spoleczonscia. Panie ubrane specjalnie na te okazje, w kreacje wyjsciowe, a przynajmniej odswietnie, panowie elegancko w wiekszosci w bialych koszulach, ci starsi, bo mlodziez juz bardziej woli szyk z amerykansko\meksykanskich macho z teledyskow. Zespol bardzo profesjonalnie stroi sprzet, glosniki ustawione na maksa, zespol skladal sie z gitarzystki, o obfitych ksztaltach, chudego palczastego bebniarza, czarnego 2 gitarzysty (albo bylo to cos na ksztalt gitry, zdecydowanie mniejszy instrumen, 6 strunowy, wydajacy wysokie dzwieki) oraz czarnego wesolego kontrabasisty, pierwszy uytwor radosny i energiczny, kontrabasista zacheca wszystkich do zabawy, sale podspiewoje, poklaskuje, przytupuje, knotrabasista sie usmiecha, sprzet sie od czasu sprzega, instrumentow nie slychac zbyt dobrze, huber zaczyna usypiac na krzeselku obok, zabawa trwa. po piosence na scene wchodzi lokalna aktywistka, i pewnum agitacyjnym glosem opowiada o celu spotkania (na tyle na ile zrozumialem) chca uczcic dzien niepodelglosci itp, itd. hubert budzi sie w trakcie. zaprasza na scene kolezanke z 2 rzedu, ktora ma wykonac utwor. kolezanka ubrana w suknie wieczorowa, rysy i karnacja typowo kubanskie, wlos delikatnie krecony, podchodzi z pewna niesmialoscia do mikrofonu, i zaczyna delikatnie piesn w tonach tak wysokich ze przypominaja rysowanie szkla gwozdziem, to nas niestety zabilo i poszlismy spac

Nastepnego dnia postanowilismy zwiedzic, doline Vinales, dolina krasowal powstala przed x mln lat w wyniku erozji. widoki przepiekne, pinonwe wzgorza troche te przypominajace zatoke ha long, wyrastaja z roniczej doliny. jedziemy konno, ruszamy z domku lokalnego rolnika, na obrzezach vinales. ja na przedzie (bo odrobine rozumiem po hiszpansku komendy wydawane przez przewodnika, a tak przynajmniej mi sie wydaje) hubert za mna, a przewodnik na koncu zebysmy mu sie gdzies po drodze nie pogubili, jezdzimy woskimi sciezkami po lokalnych wzgorzech. ogladamu uprawy, manoki, papi, i innych produktow, natomiast caly urok wycieczki polega na tym ze mamy nieustajaca konkurencje, niby jezdzcy zaakceptowali swoje miejca w szeregu, ale konie walcza o pozycje. wiec co i rusz slysze z tylu jak huber mowi czuly glosem do swojej szkapy, karmelku spokojnie, spokojnie, gdy ten przechodzi ze stepa w klus, jak by na to nie patrzec, karmelek ma gdzies swojego jezdzca, i pare razy udaje mu sie wyjsc na prowadzenie. powoduje to naturalna reakcje owdetowa u mojej szkapy ktora atakuje to z lewej to sprawej, strategi karmelka, byla bardziej subtelna, troche jak kubica, raz pokazywal sie w lewym, raz w prawym lusterku, nie wiadomo bylo z ktorej strony zaatakuje. lucrecjo bardziej bezposrednio atakowal wprost bez pardonu. wycieczka super, widoki piekne, ale niestety, zaczynam odczuwac objawy zemsty....

no wlasnie czyja to zemsta, w egipcie wiadomo- faraonow, w meksyku - montezumy, a tu? maly mongol podpowiada smsem ze kenediego, ja mysle ze to fidel, albo che, albo chociaz chruszcow. objawy niestety bardziej zjadliwe, rewolucja rozwija sie podstepnie, podejrzany sprawca hamburger na dworcu autobusowym w hawanie, wiec to musi byc zemsta batisty, to on chodzil na pasku imprialistycznych swin, ... viva la revolucion. hubert ze wzgledu na moja nie moc, a wlasciwie nie moc wyjscia z pokoju, zwiedza tego dnia dalej sam jaskinie i obrzymi mural 500 na 150 metrow przedstawiajacy teorie rewolucji. cale szczescie maly mongol dobrze przygotowal mnie do drogi, ratuje mnie 10 tabletek wegla, wspomaganych ibupromem, od tego momentu nie pozostawiam niczego przypadkowi, rano i wieczorem, i przed kazdym posilkiem, mala szklaneczka rumu.

tak, i wkoncu trzeba wyjasnic o co chodzi z tym szalonym kierowca. wczoraj wyruszylismy z maria la gorda w kierunku matanzas, do pinal del rio, dojechalismy taksowka, o 7 po poludniu, ale zadnego autobusu z miasta o tej porze juz nie ma, sympatyczny kubanczyk, tlumaczy nam ze na kubie to strasznie pozno, i ze nastepnego dnia rano o 5 albo 6 spokojnie zlapiemy cos do hawany, a pozniej do matanzas, pytamy go czy nie mozna taksowka, kreci nosem proponuje nam nocleg w swojej casa particulare, obiecuje pomoc w zalatwieniu transportu rano, jednym slowem zachowuje sie jak diabel przed wejsciem do swieconej wody, w koncu krecac nosem zaczyna dzwonic po znajomych, kilku nie podejmuje sie wyzwania, w koncu pojawia sie smialek ktory za 50 cuc chce nas zawiezc do hawany, ale matanzas za daleko (laczna odleglosc 250 km) ostatecznie pare minut po 8 pojawia sie niebieski chevrolet, z 54 roku, ze swoim wlascicielem oskarem, ktory po krotkich negocjacjach godzi sie za 100 cuc zawiezc nas do matanza. na moje watpliwosci czy sprzet wytrzyma taki dystans, usmiecha sie i mowi new motor, jeszcze jeden rzut oka na samochod, na tylnej szybie napis Pineer the art of entertinement... wsiadamy, i ruszamy w droge, ale najpierw do domu, trzeba sie przebrac, i zabrac syna. Nie wiem dlaczego ale kazdy z szoferow w biedniejszych krajach musi miec pomagiera, coz taka kultura. wyruszamy w koncu pare minut przed 10, silnik warczy jak wyjety z ursusa, kierowca z lekka nonszalancja trzyma kierownice na godzinie 12 prawa reka, maly rozlozony na wielkiej kanapie z reka zarzucona na oparcie, wjezdzamy na Autopista Nacional, czyli lokalna autostrade biegnaca przez havane w strone santa clara i dalej w kierunku santiago, 2 jezdnie po 2 pasy, niezle, 3 gaz, warkot powoli przy wyzszych obrotach cichnie, 4 gaz, staje sie nawet znosnie, ale czy nie jedziemy za szybko jak na ten sprzet, 5 gaz chyba jednak za szybko, kierowca dalej nonszalancko trzyma kierownice, okna opszczone, muzyka na full, leci salsa i disco cubano, droga pusta, prawie rowna, czasami z nienacka wyrzuca na wyboju, wyglada to troche tak jak morze w czasie faluty, niby rowne, ale. szczegonie przed mostami, trzeba zwalniac, bo kubanscy inzynierowie chyba nie opanowali jeszcze w pelni techniki polaczenia jezdni z mostem i to miejsca szczegonych wyboi, po lewej stronie co jakis czas migaja tabliczki z odlegloscia do hawany, zaczynamy od 148 km, pojawiaja sie co 2km fluoryzuja w swialach samochodu mijane w nocy, hubert wypina sie do mnie tylkiem zajmuje 2/3 kanapy i idzie spac, coz bede musial ogladac te podroz, muzyka bum, bum, bum, lalalala, kierowca prowadzi jedna reka, z naprzeciwka jada smochody na dlugich swiatlach i nie zmianiaja na mijania, ale szczescie ze pasy oddzielone sa zywoplotem ktory chroni troche oczy, pedzimy sobie przez noc. sraram sie oszacowac predkosc, licze czas pomiedzy jedna tabliczka odleglosci a nastepna, 1, 2, 3, .... 48, przeliczm na predkosc, wychodzi mi ok 144?? what the f.. tym trupem, licze jeszcze raz tym razem 45 sekund co daje 160... rzeczywiscie mijamy wszystko co jedzie po drodze, lacznie z policja na motorach...zaczyna kropic, kierowca nie zwalnia, swoja droga ciekawe czy dzialaja mu wycieraczki, zaczyna mocniej padac, wycieraczki jednak dzialaja, ale takie troche zuzyte, wiec bardzie rozmazuja wode na szybie niz ja zbieraja, kierowca nie zwalnia, zaczynam rozumiec po co sa ci pomocnicy, a to przytprzyma kierownice jak trzeba zamknac okno kotre sie zablokowalo, trzeba do tego wykorzystac obie rece, a po co sie zatrzymywac, zaczyna lac jak z cebra, ja nie widze dalej niz 5 metrow przed samochodem, coz mam nadzieje ze gosc wie co robi, swoja droga zastaanwia mnie na co nawiguje, bo ani pasow, anie lini jezdni, ... w sumi musi to byc jazda na czuja, szyba kompletnie paruje, a jadace z naprzeciwka samochody sprawiaja ze kompletnie nic nie widac, wtedy niezbedny okazuje sie pomocnik, ktory sciereczka przetrze szybe i odzyska chociaz ze 2 metry widocznosci. trwalo to 30 pare kilometrow, dobre 15 minut (w koncu troche zwolnil), ostatecznie szczesliwie dowiozl nas to 250 kilometrow z kawalkiem w 3 godziny, z przerwa na tankowanie. po czym z usmiechem odwracajac sie do nas zapytal buena coche?...

i na koniec jeszcze kilka pocztowek z podrozy

taksowka, w miare nowy zachodni samochod, wszystkie lampki na desce rozdzielczej zapalone, powoli przedzieramy sie przez noc, taksowkarz, jak wszyscy kubanczycy probuje nawiazac rozmowe, wiec pada pytanie, skad jestes, polonia, a polonia, warsowia, lech walesa, a pozniej juz bardziej do siebie, (zrozumialem bardziej z intonacji, intuicyjnie niz z tego co mowil), z pewnym zadowoleniem, nadzieja, ale i smutkiem w glosie, ale zalatwil skur..., milczymy, nie wiem o czym on mysli, ale ja sie zastanawiam jak czlowiekowi wyjasnic, ze zgodnie z oficjalna doktryna czesci naszego spoleczenstwa, uznaje go za agenta bezpieki, ktory razem z SB przy brydzowym stoliku,.. itd. a swoja droga, ich lech walesa, chyba radzej zasiadlby do stolika domina.

cmentarz w santiago, panie sprzedajace bilety w stepu, nie jestem sie z nimi w stanie porozumiec, wiec wymieniaja ze soba porozumiewawcze spojrzenia, i z pewna zloscia jedna do drugiej mowi cabron inglese..(to dzieki marasowi zrozumialem), pozniej znowu skad jestes i jakos sie mimo wszystk dogadujemy

a i jeszcze przejazdzka konna po dolinie vinales, ja dumny ze szkapa sie mnie tak grzecznie slucha, iskierda ja wodze na lewo, szkapa na lewo, derecha, ja wodze w prawo szkapa w prawo, przystanek nad jeziorem, piekne polozone w gorach, nasz przewodnik mowi, lucrecio semi automatico,..? ki cholera, puszczam wodze, szkapa sreca tam gdzie trzeba, czyli jednak, tak jak myslalem wczesniej podly ze mnie jezdziec.

ok, na dzisiaj starczy, jak bedzie internet to wkrotce znowu cos napisze, hubert pewnie juz sie zanudzil na placu, albo kubanczycy juz go totalnie doprowadzili do szewskiej pasji

Trinidad

2010-10-14T23:01:00.002+02:00

i stalo sie, zaczynam sie upodabniac do kubanczykow. dzisiaj nabylem za cale 4 cuce slomkowy kapelusz z czarna tasiemka w ktorym wygladam jak kubanski chlop, ale przynajmniej chroni przed sloncem, ktore pali niemilosiernie. W ciagu dnia po miescie poruszaja sie tylko turysci i naganiacze, wszystkie pozosatle istoty chronia sie w cieniu, i oszczedzaja energie i plyny, bo pot plynie strumieniami. W ogole zaobserwowalem, ze kubanczycy sa krolami siedzenia, czy to hawana czy santiago czy trynidad, wszyscy wysiaduja na krzeselkach, w cieniu w ciagu dnia lub przed budynkami wieczorem i w nocy. Szczegolnie widoczne to jest w duzych miastach, jadac noca mozna zaobserwowac tlumy strozy nocnych korzystajacych z urokow najprzyjemniejszej pory dnia, a przy okazji jest to chyba sposob systemu na ukrycie bezrobocia.

Krotka dygresja odnosnie systemu, moj przyjaciel carlos narzekal wczoraj strasznie na to co sie dzieje na kubie, mowil ze system nie dziala i trzeba go zmienic, socjalizmu nie ma. I cos w tym jest maja tutaj system 2 walutowy oficjalna waluta kubanczykow to pesos cubano, a turystow to cuc czyli poeso convertible, na sztywno zwiazane z dolarem (taki odpowiednik polskich bonow dolarowych). Niestety nie dziala tu prawo kopernika- kogos tam, mowiace o tym ze zly pieniadz powinien wypierac dobry. Jest wrecz na odwrot. Wszyscy kubanczycy jak powietrza chca cucy i ich powszechnie uzywaja. Moje wczorajsze wizyty w fabryce rumu (zagladalem niestety tylko przez drzwi bo nie chcieli wpuszczac turystow; cygar wielkie rozczarowanie - gdzie te grube kubanki skrecajace cohibas na spoconym udzie oraz podroze z carlosem wskazuja na to ze wszyscy tu krandna. Carlos okazal sie super przewodnikiem, bardzo przyjacielskim, chociaz odrobine drogim:) znal wszystkich paserow w miescie. Najpierw zabral mnie do goscia u ktorego moglem kupic po okazyjnej cenie rum kradziony z fabryki, a po wizycie w fabryce cygar stalem sie wlascicielem 2 opakowan cohiby, w atrakcyjnej cenie 35 cuc za pudelko:) dzisiaj naganiacz w trynidadzie potwierdzil ze to dobra cena. Jak by nie bylo, wszyscy kradna, jedno pudelko wyniosla moja przewodniczka z fabryki, zarabia normalnie 10 cucy miesiecznie wiec ja troche rozumiem. drugie carlos zalatwil u jednego ze swoich znajomych paserow. koniec wczorajszego dnia spedzilismy w twierdzy z 16 wieku broniacej dostepu do zatoki santiago i na sympatycznym obiedzie u znajomych carlosa. Cala podroz w okolicach santiago odbywalem w chevrolecie z 57 roku, ktorego wlasciciel zapewnial ze poza radiem wszystko jest oryginalne. Samochod w rzeczy samej imponujacy i niezle zachowany (wlasciciel - Orlando, jest czlonkiem lokalnego automobilklubu). Noca podroz z santiago do trynidadu, malego miasteczka w centralnej kubie. Noc w autobusie, jak zwykle byla walka o zajecie wlasciwej pozycji, cale szczescie doswiadczenie podpowiadalo zeby zabrac spiworek, bo kierowca chlodzil niemilosiernie. po drodze mijalismy w ciemnosci grupki ludzi czekajacych na ciezarowki zabierajace ich do pracy.

Generalnie kuba to kraj wielkich idei, doslownie, wszystko stracilo juz tu forme, samochody, drogi, domy, wszystko rozpada sie w oczach i tylko idea tych przedmiotow trzyma jej jako tako w kupie, system zreszta tez zostal juz tylko z idei. W duzych miastach nie widac tego tak intensywnie jak w trynidadzie, ktory obsypany jest prywatnymi restauracjami, kwaterami, galeriami, sklepikami i wszelkimi innymi przejawami prywatnej inicjatywy pozwalajacej na zarobienie kilku cucy. No moze poza systemem bankowym, probowalem wymienic dzisiaj pieniadze w lokalnym banku spoldzielczym (cadeca casa de cambio) ale bylem o 4:32 a bank otwrty jest do 4:30 wiec nie ma pomiluj.

Trynidad to sympatyczne male miastecznko (troche wiecej niz 50 tysiecy mieszkancow) o niskiej glownie parterowej zabudowie. Miasteczko zostalo zalozone na w 16 wieku, jako 3 na kubie, niestety ze wzgledu na swoje polozenie, przez dlugi czas zyla wylacznie z rolnictwa i slynelo jako baza dla piratow. Miasteczko jest urocze, zwiedzilem dzisiaj kilka muzeow przedstawiajacych zycie lokalnych moznowladcow, ktorzy zgromadzili majatek dzieki plantacji trzciny cukrowej, wille imponujace, mahoniowe meble, porcelana franuska, niemiecka, czeskie krysztaly, takie male palace. Zajrzalem tez do Museo nacional de la lucha contra banditos prezentujacego postepy w walce z kontrrewolucja, upamiejatniajacego wielkich rewolucjonistow ktorzy zgineli 26 lipca 1953 roku w nieudanym ataku na koszary mocando w santiago. poza tym poszwedalem sie w sloncu i strumieniach potu po miescie, a zaraz wracam do casa particulares w ktorej sie zatrzymalem, bo zgodnie z obietnica wlascicielka carmen przygotowuje kolacje.

Jutro rano wracam do hawany na spotkanie huberta. ciekaw jestem jak mu pojdzie przeprawa na lotnisku, czy rowniez spotka niezmiernie sympatycznych oficerow bezpieki, ktorzy wybebesza jego bagaz, wszystko z usmiechem na ustach.

A jeszcze z malych dzisiejszych obserwacji, szwedajac sie po miescie zagladam przez okan do mijanych budynkow, widoczki zazwyczaj tradycyjne, a to pani przed telewizorem, a to pan czytajacy gazeta, a to dzieciaki ... w jednym z okien widzialem grupke dzici w wieku 4-6 lat siedzacych przy stoliku w jedenej sali i grajacych w domino, natomiast w drugiej stala obrocona do mnie plecami grupka i powtarzala za pania w rytm melodii... comendante cheguevara... wszyscy byli ubrani w czerwone spodenki, biale koszulki z ktrotkim rekawkiem i czerwone chusty, chyba lokalni pionierzy ktrorzy maja niesc dalej ogien rewolucji.

Domino jest tu chyba ulubiona gra, wlasciwie na kazdym rogu mozna zobaczyc panow w roznym wieku z wielkim zacieciem grajacych w domino.

O zgrozo nikt tu nie pali cygar, wiec pozwolilem sobie byc tym jedynym ktory siadl w cieniu na laweczce, na plaza mayor i w swym slomkowym kapeluszu wypalic jedno cygaro ku czci kubanczykow, zapach zanecil w krotkim czasie turysto, ale tez i Eduardo ktory proponowal mi zakup w okazyjnej cenie cohiba, montenegro, romeo i juliet i wszelkich innych marek cygar ktore mozna tu nabyc.

czas na mojej karcie sie powoli konczy sprobuje jeszcze wrzucic jedno zdjecie ale nie wiem czy ta misja zakonczy sie powodzeniem, ostateczie kuba to rzeczywistosc modemowa, niestety ta opcja jest niedostepna, wiec zdjecia beda po powrocie, a na razie jestescie zdani na moje niezgrabne opisy

Blog reaktywacja

2010-10-13T15:33:00.004+02:00

I zgodnie z zyczeniem malego mongola, nastepuje krotkookresowa reaktywacja bloga. Ciekawe tylko, kto bedzie dbal o skladnię i eliminowal wszelkie bledy mojej pisaniny, chyba ze maly mongol zdalnie wlaczy sie w redagowanie.

Jakby na to nie patrzec, zdjec raczej nie bedzie, ze wzgledu na rzeczwistosc 56Kb, w ktorej juz dawno sie nie poruszalem. Ten wpis zreszta tez krotki: czeka na mnie moj nowy przyjaciel Carlos, ktory chce zadbac o moje lepsze poznanie Santiago de Cuba i okolic. Ale skad sie wzial Carlos? Wczoraj po calym dniu zwiedzania i lazenia w kolko miasta, stwierdzilem, ze zupelnie niepotrzebnie zaplanowalem dwa dni na Santiago. Myslac o tym i wracajac w strone parku Cespedes kolo ktorego mieszkam, zostałem zaczepiony przez (jak to oni maja w zwyczaju) tybylca, ktory zaproponowal, ze zprowadzi mnie do rodzinnej restauracji na obiad. Na obiad byl homar, ryz, smazone banany, fasola, i co tam jeszszcze. Wszystko podlane odrobina piwa Cristal i Buchner. Rozmawialismy z Carlosem o tym, jak funkcjonuje, a wlasciwie nie funkcjonuje, system na Kubie, co warto zobaczyc w Santiago i na Kubie w ogole (pozyskalem kilka adresow casas particulares, ktore moga sie przydac w dalszej podrozy). Od slowa do slowa Carlos zaproponowal, ze zorganizuje mi dzisiaj wizyte w fabryce rumu, cygar i wycieczke do twierdzy broniacej wejscia do zatoki Santiago de Cuba. Zdziwiony zapytalem, czy nie musi pracowac, na co on stwierdzil, ze musi isc do pracy (pracuje jeko robotnik budowlany), ale ze wzgledu na to, ze nie maja materialow podpisuje tylko liste i caly dzien ma wolny:) Tym sposobem juz na mnie czeka i pospiesza do zwiedzania.

Anyway, ogolem wrazenia z Kuby niesamowite, to taka mieszanka Indi i Bialorusi, z wszechogarniajacym goracem i sloncem. Z dotychczasowych ciekawych przygod, zaliczylem mistyczny lot Jakiem 42D z Hawany do Santiago. Sprzet pamietajacy ewidentnie jeszcze czasy Brezniewa, z wejsciem przez ogon, ktore pewnie w razie potrzeby mogloby sluzyc jako wyjscie desantowe, gdyby jednak kubanczycy zdecydowali sie anektowac floryde. W samolocie ciemno, swieca tylko lampki "salida emergencia", z sufitu wydostaja sie kleby pary (chyba z dziur w klimatyzacji). Sprzet mial generalne problemy ze wznoszeniem, ale ostatecznie po 40 minutach osiagnał wysokosc przelotowa - tak na moj gust nie wiele wiecej niz 2 km, bo jak przelatywalismy nad gorami to mialem obowy czy nie zahaczymy:) Cale szczescie wyladowal calkiem gladko w Santiago, ze schodzeniem do ladowania nie bylo juz problemu. W trakcie lotu, zeby wszystko bylo w jak najlepszym porzadku, przed ladowaniem podano napoje (kola tropicana i citrone) i cukierki . Z tymi cukierkami bylo male zamieszanie, bo 10 metrow nad pasem startowym stewardessa ciagle biegala jeszcze po pokladzie. Generalnie komedia!

Z lotniska przetransportowalem sie do miasta czyms co mozna nazwac ideą samochodu, bo z samochodu to juz tam niewiele zostalo. Generalnie niebieskie stuningowane ziguli - to widok z zewnatrz. A wewnatrz: brakowalo wszystkiego, co zapewnia jakikolwiek komfort jazdy. Poczatkowo myslalem, ze kierowca popisuje sie technika jazdy i dlatego tak czesto zjezdzajac z gory z delikatnym chrzestem wrzuca nizszy bieg, ale, o naiwosci (!), przyczyna byl jednak brak hamulcow! Zawieszenia tez brakowalo, bo na kazdej dziurze samochod wyginal sie tak, jakby mial sie zaraz rozpasc, do czego mu zreszta niewiele brakowalo (np. dziury w podlodze).

Wczoraj udalo mi sie jeszcze zwiedzac miasto z rikszarzem, ktory jak kazdy rikszarz probowal naciagnac mnie na pare CUCow, ale nie wiedzial, ze ma do czynienia z osoba po odbytej praktyce u indyjskich mistrzow skubania turystow (do ktorych notabene mu sporo brakowalo). Jego repertuar ograniczal sie wylacznie do prob wzbudzenia wspolczucia i nie zawieral tak tradycyjnych metod jak szantaz, grozba, wywiezienie przeciwnika na zadupie i żądanie zwiekszonej stawki, oszustwo i inne subtelne metody.

Ok, na ten moment wystarczy. Nastepna relacja jak sie uda znalec kolejny panstwowy punkt dostepu do netu (na Kubie internet jest dobrem publicznym, dostepnym wylacznie w punktach panstwowego telecomu). Mysle ze TP S.A. moglo by sie od nich paru monopolistycznych sztuczek nauczyć.

www.slowalitery.blogspot.com

2008-09-30T13:00:00.001+02:00

wszystko się okaże

2008-09-26T16:43:00.002+02:00

bo czy to juz koniec? bo pisac przeciez musze. cos chodzi mi po glowie. i moze zaczniemy znowu od trawy, jak ostatnio? hmm..? bo dzis z przeciaglych trrrr trrrr zza balkonu wylonil sie zapach skoszonej trawy. to chyba cos znaczy

warszawa (ponadliczbowa)

2008-07-21T13:49:00.013+02:00

Co mam powiedziec? Wyglada na to, ze Olgita zna mnie najlepiej. Brakuje mi pisania i czytania was, nie wiem tylko, jak poradzic sobie z tytulem bloga. Dzisiaj bylby juz 200. dzien (i to nie wliczajac tego 17 kwietnia zawieszonego gdzies miedzy Australia i Polinezja Francuska, ktory dostalismy do przezycia po raz drugi)! Nie ma chyba lepszej rady, jak to ograniczenie po prostu zignorowac, przeciez nie mozna tak sie szufladkowac przez wyliczenia :)
Mam gonitwe mysli, wiec nabalaganie pewnie niezliczona liczba watkow. Postaram sie poprawic, ale glowe ciagnie juz w zbyt wiele stron i trudniej tu troche o spokoj.
Pierwszy tydzien w Polsce byl tloczny, przegadany i nieprzytomny - roznica czasu dawala o sobie mocno znac, zasypialismy dopiero okolo piatej rano. Poniewaz w ciagu dnia spac nie chcielismy, zeby zmusic zmeczone organizmy do dostrojenia sie do polskiego zegara, pierwsze dni plynely jak w somnambulicznej wizji, ze scisnietym w czaszce mozgiem, rozgrzanymi oczami i napietymi zylami na czole. I byly cudowne. Pelne ludzi.
W poniedzialek poszlam z rodzicami na spacer, przywitac sie z Warszawa. Saska Kepa jest dla mnie nie zrownana, ruszylismy w strone Mostu Poniatowskiego (ktory zawsze bedzie mi sie kojarzyl z Zamachem Majowym i Marszalkiem Pilsudskim bardziej niz z Poniatowskim), jak zwykle ulica Krolowej Aldony. Na moscie remont, wiec dluzej niz zwykle zostalismy na praskiej stronie. I dobrze. Dobrze, bo na moscie znajome sceny (bardzo sie ucieszylam, bo co ma sie zmarnowac? to przeciez prekursorzy recyklingu!),

a po drugiej stronie rzeki znajoma postac:

Zaczelam sie zastanawiac, czy Syrena byla dziewica? Chyba powinna byc, ale nie pamietam cale tej historii. GTB (Grupo Trzymajaca Bloga) - jakies podpowiedzi?
Wzdluz plotu gazowni (elektrocieplowni?), obok salonu Forda i do Czulego Barbarzyncy. Kawa dobra, ale najlepsze otoczenie - polek uginajacych sie od ksiazek, raj Malego Mongola. Mama tez ruszyla do boju i obie wyszlysmy z nareczem ksiazek (plastikowych toreb nie bierzemy!). A oto my:

Tym sposobem na komodzie mam juz 40-centymetrowej wysokosci gore ksiazek, ktore czekaja na przeczytanie. Dolozylam lektury afrykanskie, bo kolejna wyprawa Afryki raczej nie ominie. Zapomnialam wam wczesniej napisac, ale wsrod napotkanych obiezyswiatow panowala niesamowita moda na "Shantaram" Gregory'ego Davida Robertsa. Z modami to roznie bywa, ale polecal ja tez Peter (moze go pamietacie z indonezyjskich relacji), wiec postanowilam nas w nia zaopatrzyc. To opowiesc o azjatyckich perypetiach australijskiego skazanca. Na razie ostroznie polecam, a po przeczytaniu bardziej definitywnie sie wypowiem w sprawie :)
W poniedzialek spotkalismy sie tez w wiekszym gronie na wieczorne pogaduchy. Tato J. przymierzyl swoja peruwianska czapke :) Tak na marginesie, to zobaczcie sami - Tato J. ma wyglad idealnego podroznika, opala sie prawie na czarno, wiec w Azji i Ameryce Pd. wezma Go za swego. Taki wyglad, a wiemy to po doswiadczeniach podrozy z naszymi rozjasnionymi sloncem blond czuprynami, ma swoje wielkie zalety.

Wrocilismy tez na czerwona kanape Sasiadow. Tam zawsze jest nam dobrze i warto miec takie miejsce (i takich Przyjaciol). A bylo tak:

Na czerwonej kanapie panowie (Brat I., Wojtek i Brat J.), a przed nimi Sasiadeczka w nowej koszulce z Bangkoku i nowym szalu (chyba) z Kambodzy :)
A ponizej my w czasie lustrzanej sesji, na zdjeciu musieli byc wszyscy.

Na Saska Kepe sprowadzila sie Agata, czyli Siostra J., i mieszka jakies 200 metrow od nas. Jak zwykle mieszkanie urzadzone tak, ze chce sie tam przychodzic. A kamienica na Zwyciezow, w ktorej sie znajduje, to swiadek warszawskiej historii. Budynek jest przedwojenny, ze stara klatka schodowa. Lubie wspinac sie do mieszkan po takich klatkach schodowych.
Nad drzwiami pozostalosci powojennych kwaterunkow.
Duze mieszkania dzielono na mniejsze i rozpychano przestrzen (fizyczna, wzrokowa, dzwiekowa) do granic wytrzymalosci, tak by zdolna byla pomiescic kilka rodzin. Takie opowiesci pamietam jeszcze z Wroclawia. Juz calkiem dawno temu do mieszkania rodzicow zapukala pewna staruszka, ktora chciala obejrzec dawne lokum swojej rodziny. W kazdym pokoju 80-metrowego mieszkania ulokowano jedna rodzine, kuchnie i lazienke przeznaczajac do wspolnego uzytku tej kilkunastoosobowej przymusowej spolecznosci. Zreszta z Wroclawiem (i nie tylko z Wroclawiem) zwiazanych jest mnostwo takich opowiesci. Podobno w przepastnych piwnicach i mieszkaniach poniemieckiego miasta wprowadzali sie przesiedlency razem z przydomowa trzoda pozbawiona swoich stajni, chlewow i kurnikow. Jak sie domyslacie, nie dalej niz w tydzien cala kamienice wypelnialy iscie wiejskie zapachy, nierozganiane wcale rozpedzonym na polach wiatrem.
A w sobote szczesliwe chwile - slub i wesele naszych przyjaciol - Kuby i Pauliny. Czy mozna sobie wyobrazic cos bardziej polskiego niz polskie wesele? Lubie myslec, ze biesiadowanie (my, rodacy) mamy we krwi i malo kto robi to od nas lepiej.

Ponizej rozbawiony Bromba (w wersji elegance), pedzi wokol stolow trzymajac za rece pozostalych uczestnikow tradycyjnego weza.

Dobra, uciekam od komputera, dzisiaj obchodzimy z Bromba rocznice slubu. Rocznica pierwsza, ale ze wzgledu na fakt, ze ostatnie szesc i pol miesiaca bylismy razem niemal non stop, liczy sie co najmniej za trzy lata!
Nastepna podroz na poludniowy zachod Ojczyzny, do napisania z Wroclawia! Potem MM zabiera sie za poszukiwanie nowych zrodel dochodu :)

Denver

2008-07-11T19:33:00.033+02:00

Po ostatnich komentarzach zrobilo mi sie smutno, ze juz sie zegnamy z blogiem - co ja teraz poczne bez pisania? No i te momenty, jak otwieranie czekoladek, kiedy jest wreszcie komputer z internetem i mozna do was zajrzec, was przeczytac?! No nie wiem, moze jeszcze by tu troche pojezdzic. Szczerze wyznaje, ze mam mieszane uczucia. Wojtek jako psychicznie bardziej poukladana czesc naszego uroczego duetu, juz ma wszystko w glowie przygotowane, jeszcze tydzien oswajania sie z pozostawaniem w miejscu (co nie znaczy w bezruchu) i jest gotowy pracowac. Ja chce wracac, zeby wszystkich zobaczyc i pogadac (zaraz do tego gadania wroce), ale czuje sie jak dziecko zganiane z placu zabaw, ciagle odwracam glowe i chce jeszcze patrzyc i cieszyc sie, ciagle konfrontowac siebie/nas ze swiatem. Wiem, ze to w innej postaci jest tez w domu, ale tu jestesmy na wolnosci, jestemy bez halasu, bez codziennosci. Moze to stanie w rozkroku, to obracanie glowy, to taki przywilej wrazliwcow, gorsza strona czegos lepszego :)
Co do gadania - odnajduje w polskiej rozmowie cos niesamowicie swojskiego, poruszajacego. Zaraz powiecie, ze zupelnie mi sie cos pomieszalo i zamieniam sie w rozmiekajaca co piec minut babe, ale trudno. Oczywiscie rozmawiamy z Wojtkiem po polsku, ale nie ma tego elementu zbiorowosci, tego zgromadzenia sie i gadania, gadania, gadania bez konca. Aga pokreci nosem, ale sama byla dla nas elementem tego doswiadczenia. Po miesiacach podrozy, te momenty rozmowy, z Hubertem i Justyna w Indonezji, z Aga i Malym w Boliwii i Chile, z Olga i Agnieszka w Meksyku i potem oczywiscie w Chicago, choc bardziej w podrozy na Alasce, maja w sobie cos niezwyklego. Odkrywam to znowu w Denver, kiedy rozmawiamy z Mackiem i z Aldona o rodzinie, o Polsce, o pracy, o podrozach. Nie moge sie doczekac az Maciek wroci z uczelni, Aldona z gabinetu i zaczniemy znowu rozmawiac. Choc sa swietnie zorientowani w polskiej rzeczywistosci, to jestesmy dla nich troche przybyszami z tej samej, ale nie takiej samej Polski - oni wyjezdzali w 1984 roku. Przywoluje to echo innych spotkan, bo reakcja na "nowa" Polske jest dla nas zawsze mila - przymruzamy oczy na zdziwinie, ze Polacy nie siedza za zelazna kurtyna w cieplych kaftanach, ze nie pracujemy na czarno, ze mowimy po angielsku i jedziemy dookola swiata, ze nie jestesmy Niemcami czy Norwegami i mimo to mozemy to zrobic. Odbieramy to jak komplement, wbrew polskim obyczajom podkolorowujac jeszcze troche obraz naszego kraju, a co.
Poszlam za wskazowka Nalesnika i zajrzalam do wczesniejszych postow. Ten ciag obrazow w glowie wydaje sie nierzeczywisty.

To oddaje klawiature Brombie, koniec wykladu z podworkowej filozofii (cytat z Bromby), Bromba musi wam opowiedziec jeszcze o rodeo!

Zdecydowanie o rodeo, chociaz jak widze nastroj wsrod komentatorow na blogu morowy, zadnych fanfar na czesc szczesliwego powrotu podroznikow z wyprawy, zadnych wiwatow z okazji rychlego spotkania, tylko lament z powodu konca wycieczki:)
Ale co tam, na koniec jeszcze troche sie dzialo, drugiego dnia w Yellowstone ogladalismy polnocna i wschodnia czesc parku, na poczatek znajome juz widoki i zapachy (niezapomniany dyskretny zapach dawno nie czyszczonego szamba) goracych zrodel Mammoth Springs, z tym ze tu dodatkowo natura tworzy polki skalne, po ktorych powoli splywajaca goraca, mocno zmineralizowana woda, ktora z kolei stanowi pozywke dla bakteri malujacych skalne niecki przeroznymi kolorami. Nastepnie byl wawoz, kanion, przelomy i wodospady rwacej Yellowstone River, potezne jezioro Yellowstone, na przekor otaczajacej przyrodzie calkiem zimne, blotny gejzer wyrzucajacy ze swoich czelusci fale blotnistej wody (o tej porze roku bardziej przypomina to mocno zamulona kaluze) oraz oczywiscie mnostwo dzikich zwierzat: bizony, jelenie, pelikany, kaczki...Yellowstone opuszczalismy z zalem, ale tez z delikatnym uczuciem ulgi, bo wszechogarniajacy tlum amerykanskich wczasowiczow, korki na drogach i potezne parkingi troche nas znuzyly. Nasz kabriolecik na gorskich drogach sprawowal sie wysmienicie, a zlozony dach objawial sie mocno zaczerwienionymi twarzami i przedramionami, po dwoch dniach jazdy MM domagal sie przywrocenia dachu ze wzgledu na poparzenie przedzialka we wlosach:). Po wyjezdzie z Yellowstone ruszylismy na polnocny zachod w kierunku Devils Tower, Mt. Rushmore i Crazy Horse Moniument. Po drodze przejezdzajac przez niewielka miejscowosc Cody, skorzystalismy z nadarzajacej sie okazji obejrzenia prawdziwego amerykanskiego rodeo. Arena jak na USA przystalo bardzo pozadna (niejeden polski klub pilkarski chcialby miec takie trybuny). Na trybunach roznokolorowy tlum lokalnych cowboyow i turystow, jednych od drugich mozna bylo dosc latwo odroznic po stroju, cowboye w kowbojkach, dzinsach, kraciastych koszulach i kapeluszach, turysci w sportowym obuwiu, szortach i wyciagnietych t-shirtach. A oto i typowy przedstawiciel gatunku cowboy, czyli po polsku pastuch...

...i jego milsza dla oka odmiana.

Show zaczal sie od apoteozy USA w wykonaniu spikera, o tym jaki to wspanialy kraj i jacy wspaniali ludzie ("kto z was mieszka w Ameryce, najwspanialszym kraju na swiecie?!" (wrzask, skandowanie, oklaski, "kto z was jest dumny z tego, ze mieszka w Ameryce, najwspanialszym kraju na swiecie?!" (wrzask, skandowanie, oklaski), podziekowan i oklaskow dla wszystkich, ktorzy sluzyli w wojsku, policji, strazy pozarnej lub strazy granicznej (poproszono ich, zeby wstali z miejsc, a reszta nagrodzila ich oklaskami, stojaca obok nas kobieta-zolnierka miala lzy w oczach), oczywiscie pochwaly amerykanskiego sztandaru puszczanej z kasety w wykonaniu Johny'ego Casha (przez arene przejechaly na kucykach dzieci ubrane na blyszczaco-bialo-czerwono-niebiesko, jedno z nich dzierzylo sztandar z calkiem ogromna jak na skale dziecka amerykanska flaga) i odspiewaniem na stojaco hymnu.

Pozniej zaczal sie show, bylo wszystko tak jak byc powinno: rozjuszone byki i wierzgajace wierzchowce, jazda na byku i ujezdzanie dzikich mustangow, klowni zabawiajacy publike i odpedzajacy rozjuszone zwierzeta od ladujacych na ziemi jezdzcow, lapanie zblakanych jalowek na lasso solo i w duecie, popcorn, hot dogi, cienkie piwo i cola, oklaski i smiechy, muzyka country & western, zapach zwierzat i lajna, czyli generalnie dziki zachod w pelnej okazalosci.

Wspomniane trybuny

i menu, zwraca polish dog, cokolwiek to jest...

Przedstawienie rozpoczelo sie od wjazdu klownow...

i tradycyjnego skoku na motocyklu przez kobiete z broda

Zabawa z ujezdzaniem byka polega na tym by nie utrzymac sie na grzbiecie do momentu w ktorym zabrzmi syrena...

... chociaz jak widac to co proste w teori w praktyc jest odrobine trudniejsze...

... i nielicznym udaje sie dotrwac do upragnionego sygnalu...

... podekscytowanego pozbyciem sie pasazera na gape byka lepiej zostawic w spokoju...

A oto i ktortki instruktaz pozbycia sie intruaz z grzbietu...

... podrzucamy wysoko zadnie kopyta...

... i robimy gwaltowny skret na przednich nogach...

...ewentualnie dla zabawy mozna sprawdzic czas klowna na 100m,...

lub sprobowac zachacyc go rogiem.

Niektorzy stracency probowali jazdy na grzbiecie dzikiego mustanga.

A tu juz demostracja zrecznosci i sprawnosci lokalnych chlopcow, rzut lassem,...

...pewny chwyt...

i podrzut 50 kilogramowego bydlatka, w celu zwiazania jego racic,...

...po prawidlowo wykonanym cwiczeniu, bydlatko powinno spokojnie lezec na ziemi przez 15 sekund, w trakcie ktorych cowboy odpoczywa na grzbiecie swego wierzchowca.

Jak widac dla prawdziwych fanow rodeo niestraszne kibicowanie w zadnych warunkach.

Nastepnego dnia niekonczaca sie jazda samochodem, w sumie przejechalismy ponad 1200 km, ogladajac po drodze wystajaca z rowniny Devils Tower, na ktorej wedlug indianskiej legendy schronilo sie przed niedzwiedziem grizzly 7 indianskich dziewczynek i swymi modlami sprawily, ze skala wyrosla z rowniny, a pazury grizli wyryly na niej glebokie rysy.

Nieopodal Devils Tower ogladalismy kolonie pieskow preriowych, jedna z ostatnich w USA, niestety te sympatyczne zwierzatka sa dosc skutecznie zwalczane przez farmerow, ktorzy nie przepadaja za drazonymi przez nie tunelami.

Mt. Rushmore czyli pochwale amerykanskich prezydentow, jesli sie nie myle to: Waszyngtona, Jeffersona, Lincolna i Roosvelta.

Na koniec zajechalismy do Crazy Horse Memorial, czyli odpowiedzi rdzennych mieszkancow Ameryki na Mt. Rushmore, zreszta miejscu gdzie Polacy bardzo mocno zaznaczyli swoja obecnosc osoba Korczaka Ziolkowskiego, ktory w 1948 roku rozpocza prace nad pomnikiem wodza indian Lakota - Szalonego Konia. Po ukonczeniu pomnik bedzie mial ok. 175 metrow wysokosci i 200 metrow szerokosci (ze wzgledu na skale i odmowe przyjecia federalnego finansowania prace postac wodza i konia, na ktorym siedzi, wylania sie z gory dosc mozolnie, ale jak mawial Korczak nie chodzi o to, zeby jak najszybciej skonczyc, tylko zeby dzialac i nadawac przez prace znaczenie swojemu zyciu).

Krotko po polnocy dotarlismy do Denver. Jutro wylot z powrotem najpierw do Londynu, a nastepnie do Warszawy. Po dziesiatej polskiego czasu w niedziele ladujemy na Okeciu. Sami nie mozemy w to uwierzyc.

Yellowsuperstone

2008-07-09T08:40:00.016+02:00

Kto by pomyslal (na pewno nie MM), ze na koniec jeszcze bedziemy ogladac miejsca tak piekne? Yellowstone zupelnie mnie dzisiaj zachwycilo, Bromba poganial mnie w Grand Teton, obiecujac, ze widoki beda jeszcze lepsze. Krecilam jak zwykle nosem, bo mam w zwyczaju niedowierzac, ale Bromba zostal wynagrodzony moimi minami (najczesciej rozdziawienie), kiedy juz dotarlismy do Yellowstone. Wiekszosc parku (od razu powiem, ze park z polnocy na poludnie ma dlugosc 250 km!) lezy w ogromnej kalderze (zwykle otoczona waskim lancuchem wzgorz rownina) powstalej po wybuchu poteznego wulkanu. O skali wybuchu swiadczy (oprocz wielkosci kaldery) takze napis na jednej z tablic w parku gloszacy, ze popioly z wybuchu nioslo az na tereny dzisiejszego Teksasu, a to odleglosc mierzona w tysiacach kilometrow. Wulkaniczna historie widac tu na kazdym kroku.. wlasciwie powinnam mowic o wulkanicznej terazniejszosci, bo kolorowe, kipiace gejzery swiadcza o tym, ze pod ziemia wciaz sie gotuje. Gejzerow w Yellowstone mnostwo i sa one prawdziwym skarbem parku (drugi to oczywiscie zwierzyna), o pieknym gorskich krajobrazach nie wspominam.

W calym parku widoczne sa jeszcze slady wielkiego pozaru, ktory doslownie spustoszyl park w 1988 roku. Opowiadali nam o tym pozarze Hank i Margaret, bo wlasnie tego roku wybrali sie tam na wycieczke, ktora skonczyla sie ewakuacja. Wieziono ich droga do najblizszego wyjazdu z parku, a po zboczach wzdluz drogi schodzily sciany ognia. Widzielismy kilka zdjec z pozaru, niesamowity zywiol, zreszta nie udalo sie go opanowac. W Yellowstone przyjeto folozofie samoregulacji - pozary tej wielkosci zdarzaja sie podobno regularnie co ok. 200 lat, las plonie zgodnie z zamyslem natury (chroni sie tylko, o ile to mozliwe, zabudowania) i zgodnie z jej zamyslem sie odradza. A las jak okazuje sie odradza sie calkiem szybko. Choc spalone kikuty drzew to powszechny widok, Wojtek mowi, ze krajobraz w porownaniu z 2005 rokiem znacznie sie zazielenil.

Ze wskazowek praktycznych: jesli nie ma sie wickeda, chaletu albo tym podobnego domu na kolkach, to o tej porze roku rezerwacje to bardzo dobry pomysl. Yellowstone to ulubiony park narodowy, a nie tak odlegly 4 lipca to ulubione swieto federalne. Z noclegiem udalo nam sie w Jackson, udalo nam sie i dzisiaj, ale mniej przyzwyczajonym do tulaczek i niepogodzonym z perspektywa spania na dziko, zdecydowanie to polecamy. Hotele, motele, zajazdy i guesthousy kompletnie zapelnione. O noclegu w Gardiner przy polnocnej bramie parku mozna zupelnie zapomniec, jedyny motel, ktory wyswietlal napis "vacancy", wyswietla go niezmiennie od roku, ewidentnie wlasciciel zamykajac motel na cztery spusty zapomnial wylaczyc neon. Po spacerze miedzyrecepcyjnym, tym razem nieudanym, postanowilismy pojechac do Livingston, 52 mile na polnoc, kierujac sie przekonaniem, ze skoro jest tu skrzyzowanie z droga miedzystanowa, to musza byc motele w wiekszej liczbie. Motele rzeczywiscie sa, ale pelniusienkie. Sam widok parkingow nie napawal nas optymizmem. Uratowaly nas niespodziewanie linie lotnicze, ktore jakiemus nieszczesnikowi skasowaly lot i tym sposobem zarezerwowany przez niego pokoj cudem sie ostal. Tym samym po dwoch godzinach poszukiwan okazalo sie, ze jednak mamy fuksa :)

Jeszcze troche

2008-07-08T18:15:00.002+02:00

Niedlugo juz, ale jeszcze troche czasu nam zostalo na podrozowanie. W niedziele polecielismy do Denver, od razu z lotniska wzielismy samochod (to nasze szalenstwo na koniec - mamykabriolet i do tego mustanga) i w trase. Wojtek bardzo z samochodu zadowolony, do tego stopnia, ze nie udalo mi sie go namowic na zakonczenie jazdy niemal do polnocy (ruszylismy okolo 3 po poludniu). Udalo nam sie za to dojechac od razu do Jackson w stanie Wyoming, czyli do bram parkow narodowych Grand Teton i Yellowstone. Turystow tu calkiem sporo, wiec raczej polecamy rezerwacje, ale udalo nam sie i bez niej (choc musielismy jeszcze odbyc nocny spacer od recepcji do recepcji).
Krajobrazy polnocnego Colorado i Wyoming (ten stan przejechalismy prawie caly) przepiekne. Mnostwo przestrzeni, niesamowite uksztaltowanie terenu i ogromne, ogromne niebo nad glowami. Z ziemi wystaja wielkie skalne bloki, jakby niedopchniete do poziomu (choc wlasciwiej byloby powiedziec, ze podwazone od dolu), prezentujace wodslonietym przekroju caly swoj geologczny zyciorys. Do tego intensywne barwy - wlasciwie bezdrzewnych prerii, ciagnacych sie w kazdym kierunku, soczystozielonych, czasem lekko pozolklych. W Wyoming podobno zdecydowanie wiecej zyje sztuk bydla niz ludzi (w calym ogromnym stanie mieszka mniej ludzi niz we Wroclawiu, i to o 200 tys.!). Tak to rzeczywiscie wyglada, wioski i miasteczka sa rzadkie, nieduze, pelno domow-trailerow z niesamowitym balaganem w obejsciu, rdzewiejacymi samochodami i zawsze obecnymi neonami znaczacymi sklepy i bary.
Wczoraj po sniadaniu ruszylismy w gory. Tetony przypominaja nieco wyzsze Tatry, sa mlode, ze skalistymi postrzepionymi szczytami, oczkami gorskich jezior, mocnym zywicznym zapachem lasu w nizszych partiach. Przed lancuchem gor rozciaga sie szeroka preria, teren nagle wygladza sie i trzyma poziom az do rownoleglego lancucha gor, ktore widac daleko na wschodzie. Wiecej tu zwierzat niz w Tatrach (sa grizzly i niedzwiedzie brazowe, losie, sarny, swistaki, mnostwo ptakow) i wydaje mi sie, ze mniej ludzi. Szlismy wczoraj dosc trudnym (na tle pozostalych, poza wspinaczkowymi :)) szlakiem do Surprise Lake, choc jest popularny, to wcale nie bylo tak duzo ludzi. Ostatnia czesc wedrowki byla dosc trudna, zapadalismy sie w sniegu, ktory ciagle jeszcze dobrze trzyma sie w starciu z lipcowym sloncem. Momentami zapadalam sie po uda, co ze wzgledu na brak dobrych butow (po trzecim sklejaniu poddalismy sie i moje 11-letnie buty zostaly w Meksyku) i krotkie spodnie, malo bylo przyjemne. Staralam sie strzepywac zamarzniety snieg z nog, ale zawsze cos zostalo i czulam tylko jak po lydkach splywa mi mrozna woda prosto do skarpetki. Taka naturalna krioterapia :) Ale widoki byly piekne, laki cale w kwiatach i pachnace tak intensywnie, ze powietrze wydawalo sie ciezkie i geste. Wieczorny powrot do Jackson tez bardzo przyjemny, nogi zmeczone, ale nad glowami niebo i wokol tyle swiata - bardzo przypadla mi do gustu idea samochodu bez dachu :) Kiedy dotarlismy, na glownym placu miejscowi aktorzy-amatorzy odgrywali strzelanine rodem z Dzikiego Zachodu, panowie w skorach, panie w falbaniastych kieckach, no i rzeczywiscie duzo halasu.
Dzisiaj jeszcze troche czasu spedzimy w Grand Teton i jedziemy dalej do Yellowstone.

na poludnie

2008-07-06T03:00:00.012+02:00

Dzisiaj jest dzien podrozy, ale tym razem podrozujemy w czasie (w przestrzeni tez, ale do tego wszyscy sie juz przyzwyczaili). Otworzylam dzisiaj poczte, a tam odpowiedz na moj mail do Macka, wieki cale niewidzianego kuzyna. Mam nadzieje, ze spotkamy sie w Denver. W kazdym razie dostalam od Macka zdjecie, ktore momentalnie przenioslo mnie w przeszlosc
(zdaje sie, ze pierwsza polowa lat 80.). Here you go:

Jak widac nie byly to jeszcze czasy, kiedy wszystko co sie nosi, ma byc obcisle.. Blond grubasek to ja, w srodku syn Macka, a po prawej moja siostra.

A podroz w przestrzeni odbyla sie na poludnie - pojechalismy do Meksyku, nie daleko, do Nogales, na pyszny obiad i troszke tequilli. Miasta przygraniczne maja w sobie cos szczegolnego - wiecej w nich straganow, przez srodek biegnie rzeka, albo pas pustej ziemi, albo plot. W Nogales jest plot. The Great American Wall, sciana zaslaniajace niechcianych kucharzy, bagazowych, pokojowki, sciana, za ktora otwiera sie swiat wielkich szans i konsumpcji, plastikowych toreb, niepotrzebnych ciuchow, zarcia ze stresu i coca-coli zero.

Krzyze upamietniaja ludzi, ktorzy zostali zastrzeleni w trakcie forsowania granicy do lepszego swiata.

Niektore krzyze sa bezimienne.

Dreamland po lewej. Tani dentysta po prawej. Bez ubezpieczenia.

(Granice sa bliznami/ranami na ziemi.)

A to juz w sklepie, Meksyk sprowadzony do minimarketu.

Troche nieostre zdjecie. Margaret kupila grubego Elvisa do swojej pracowni, tylko w wersji bialej (Fat Elvis blanco). Gruby Elvis ma na swojej grubej klatce piersiowej drzwiczki, jak sie je otworzy mozna przejrzec sie w lusterku.

Meksykanski odpowiednik ogrodkowego krasnala.

Hank i Margaret w czasie naszego meksykanskiego obiadu.

przystanek alaska

2008-07-04T02:53:00.050+02:00

Udalo mi sie usiasc przed komputerem, chlopaki ulokowali sie przed telewizorem i ogladaja "Office Space". Wydaje mi sie nawet, ze mam wiecej wolnego czasu niz potrzebuje ;) No wiec Alaska, i tylko Alaska, bo zdjec z Arizony nie zdazylam jeszcze zrobic. Zdjecia ulozone sa w porzadku odwrotnym niz chronologiczny, troche tez wplatalo sie zupelnie nie po kolei. Nic to, czytajcie podpisy pod zdjeciami (chwile to moze zajac..).

Ostatniego dnia przed odlotem z Anchorage, jeszcze w Homer, wybralismy sie z Bromba na spacer (Bromba potrzebowal duzo swiezego powietrza tego poranka). Nad glowami latal nam wlasnie ten orzel. Z calkiem bliska moglismy ogladac tez dwoch jego kolegow: jeden odpoczywal na dachu, drugi na antenie.

Homer w pelnej okazalosci.

Te skrzynki to znak firmowy odludzia - na Alasce tak samo jak w Australii.

To wlasnie nasz spacer ostatniego dnia w Homer (zwroccie uwage na moja sliczna biala kurteczke, ktora dostalam w prezencie od Taty I.).

Domki nad kamienista plaza w Homer. W jednym z dnich jest swietna knajpka serwujaca owoce morza, mniam!

Widoczek w drodze z Denali National Park do Homer.

Lodowiec w okolicach Seward. No i zdobywca lodowca.

Na tym zdjeciu mozecie ocenic skale - lodowiec i ludziki.

Calkiem zadowolone towarzystwo..

Polka pelna pingwinow.

Hands up w wykonaniu wieloryba.

Na tym zdjeciu dodatkowo jeszcze grzbiet wieloryba.

I pletwa ogonowa (tak to sie nazywa?). tego wieloryba udalo mi sie wypatrzyc pod koniec naszego rejsu, bylam bardzo z siebie dumna, no i oczywiscie musielismy wieloryba ogladac tak dlugo dopoki kapitan nie postanowil odplynac juz z powrotem w strone Seward. To byl najfajniejszy wieloryb, machal ogonem w nieskonczonosc, jednak nie doczekalismy sie drugiego wyskoku z wody (zauwazylismy go wlasnie jak wykonywal koncowke pierwszego).

Prawdziwa foka!

Przeplywalismy obok tej skaly w trakcie malej awantury. Wrzask lwa morskiego calkiem jest donosny.

A to para wielorybow :)

To zdjecie musicie sobie powiekszyc - na drugim planie calkiem sporo fok.

Afloating... To chyba mewy.

Kolejny lodowiec. Najwiekszy jaki widzielismy, nazywa sie Northwestern - tak jak Lukasza szkola (bynajmniej nie jest to przypadek).

To sam poczatek rejsu - przygladaly nam sie orki. Niektore podplywaly bardzo blisko.

To nasi ulubiency - wydry. Uosobienie chilloutu.

Kto dalej? Powtorka z dziecinstwa, pamietacie dmuchawce? Jasne, ze pamietacie :)

Tak wygladal nasz dining room / kuchnia. Tu zdaje sie przy lunchu.

A.. wlasnie. Zatrzymalismy sie na lunch w tym miejscu, bo na skalach nad droga skakaly owce, takie jak ta powyzej.

Mt. McKinley w pelnej okazalosci. Moim zdaniem piekna gora.

Maly niedzwiadek grizzly. Zabawa zaczela sie od wygrzebania dolka w sniegu. Potem do dolka wkladal glowe, wykonywal przerzut na plecy i zjezdzal tylo-bokiem na dol. Potem oczywiscie wszystko od nowa :)

A to rodzinka malego - mamusia na pierwszym planie.

To zdjecie tez musicie powiekszyc. Szlismy droga biegnaca wzdluz wzgorza, daleko od nas na srodku doliny na sniegu odpoczywaly karibu.

A tak wlasnie wyglada dolina rzeki, woda wije sie po plaskim terenie.

To jeszcze widok na skraj lodowca. Zdjecie zrobione w czasie lotu cesna w okolicach Talkeetny.

Widok na lodowiec raz jeszcze.

Ta droga spacerowalismy z Wojtkiem po Parku Narodowym Denali. Goraco polecamy ten kawalek szosy biegnacej przez park - widoki boliwijskie, tylko na dole zielono.

Rodzina grizzly.

Dolina rzeki, nazwy juz nie pamietam.

To pierwsza czesc naszego spaceru. Chcielismy zejsc ze zbocza do rzeki. W Denali wlasciwie nie ma szlakow, wiec czasem trzeba przebijac sie przez dosc geste krzaki.. Ach, no i nie wolno zapomniec, zeby caly czas cos mowic, straznicy parku polecaja to jako wczesne pstrzezenie dla niedzwiedzi.

To jest niesamowite. Zwroccie uwage na biala plame - to lodowiec porosniety tundra.

Bezdyskusyjnie Mama wyszla najlepiej. Czapki poludniowoamerykanskie - co do jednej :) Twarzowe, prawda?

Ten koleszka tez jest swietny, nazywaja go wiewiorka ziemna. Porusza sie bardzo szybko na czterech lapkach, ale co pewien czas zatrzymuje sie, jak na zdjeciu, zeby rozejrzec sie po okolicy. I wcale nie przeraza go ludzkie towarzystwo.

To zdjecie jest swietne. Na pierwszym planie my. Na drugim.. no wlasnie - miala byc McKinley, ale Japonka, ktora poprosilismy o fotograficzna przysluge, postanowila, ze McKinley najlepiej wyglada za naszymi czapkami...

To niektore zdjecia bez opisu. Gory... jak zawsze (i wszedzie) piekne.

McKinley raz jeszcze.

A to nasza furka-dom. Nazwe tez miala urocza.

Widok alaskanski - to knajpa w Talkeetnie. Podobno ta miejscowosc byla pierwowzorem dla Przystanku Alaska

Los na glownej drodze w Talkeetnie.

A to jeszcze widoki z lotu z Talkeetny w strone Denali National Park. Ziemia z nieba :)

To tyle - mam nadzieje, ze Alaska wam sie podoba?

z jednego konca na drugi

2008-07-02T01:01:00.011+02:00

Z polnocy na poludnie... Jestesmy juz w Tucson (Arizona, niedaleko na polnoc od granicy z Meksykiem), wyszlismy z klimatyzowanego lotniska prosto w 44-stopniowy upal. (Szczesliwie Dan i Tim szybko przetransportowali nas z powrotem do klimatyzowanego swiata.) Ale wpis mialam zachowany z czescia zdjec z Alaski, nawet nie jedna czwarta tego, co chcemy wam pokazac. Ale skoro juz sa w sieci, to je opublikuje, a reszte pozniej - zrobimy egzotyczny mix Arizony z Alaska.

Widok z cessny na doline, rzeczka wyplywa oczywiscie spod lodowca. Nad nami jak widzicie chmury, wiec tego dnia nie udalo nam sie zobaczyc szczytu McKinley w calej jego okazalosci (naprawde robi wrazenie, jest sporo wyzej niz otaczajace go gory).
Ponizej gory wystajace nad lodowiec, i troche chmury. Sporo bylo o drodze takich pasiastych widokow - zobaczycie dalej.

Na powierzchni lodowca sa piekne blekitne jeziorka, a wlasciwie bardziej kaluze. Ale kolor maja niesamowity, prawie jakby ktos wpuszczal do wody sztuczne barwniki, Mamie kojarzyly sie troche z plamami atramentu. Chyba slusznie :)

Zdjecia sa w odwrotnej kolejnosci, ten widok jest z poczatku lotu, kiedy pod nami bylo jeszcze zielono.

To nie jest nasz samolocik, tylko sasiedni, nasz byl jeszcze troche mniejszy, miescil oprocz pilota dokladnie cztery osoby, do tego na zdjeciu (wierzcie lub nie) miesci sie 7 pasazerow.

Hmm, wydawalo mi sie, ze udalo mi sie ostatnio wrzucic wiecej zdjec... Sama jestem rozczarowana. Wydawalo sie, ze bedziemy mieli tyle czasu w Nashville i Tucson, ale tu ciagle cos sie dzieje. Pierwszego dnia Jan i Bill zaprosili gosci, Coreen i Franka (sasiedzi) oraz Nancy i Deweya. Jak zwykle bylo bardzo wesolo, wesolosc zwiekszala sie zreszta w miare uplywu czasu. Nastepnego dnia wybralismy sie z Jan i Billem na wyprawe kanoe w dol rzeki, calkiem bylo zabawnie, zwlaszcza ze rzeka miala miejscami naprawde malo wody i trzeba bylo wysiadac z kanoe i wypychac go sposrod kamieni, czasami zawieszalismy sie tez na przelomach (ale momentami bylo gleboko i prad calkiem silny, wiec zabralismy sie za splywy bez kanoe, poubierani tylko w kamizelki ratunkowe). Wieczorem wybralismy sie na kolacje do centrum Nashville, przy okazji przypomnielismy sobie, ze to przede wszystkim stolica muzyki: bary pelne, wszystkie neony zapalone, ludzie wylewali sie na chodniki, kolyszac sie i podskakujac do rytmu (albo i nie :)). Czas z Billem i Jan uplywa nam zawsze bardzo szybko, smiejemy sie non stop, kusilo nas nawet, zeby skorzystac z ich propozycji i wyruszyc wspolnie na podboj Rumunii, ale najwyzszy juz czas wracac do rzeczywistosci.
Kolejny dzien spedzilismy na zakupach, ceny w Stanach bardziej niz przystepne - wspominal juz o tym Michal w jednym z komentarzy. Z Nashville wylecielismy w kazdym razie z dodatkowa walizka :) Nie wiem, ile teraz kosztuja bilety lotnicze przez Atlantyk, bo generalnie ceny lotow poszly bardzo w gore, ale jesli ktos potrzebuje laptopa i dajmy na to aparat fotograficzny (takie nieco bardziej skomplikowane wersje), to pewnie nie jest zlym pomyslem polaczenie zakupow z wycieczka do Stanow.
A wczoraj wieczor u Nancy i Deweya (steki z grilla Amerykanie dobrze wiedza jak przygotowywac, Dewey bynajmniej nie jest wyjatkiem), dyskutowalismy zawziecie i o wszystkim, od Busha po Putina, od nadgodzin po podroze, do lozek przegnala nas swiadomosc, ze nastepnego dnia rano zerwac musimy sie przed szosta i jechac na lotnisko. Dobra, postaram sie wrocic przed komputer jeszcze wieczorem.

wieki cale

2008-06-30T19:01:00.002+02:00

10 dni klebi mi sie w glowie i musze sie pilnowac, bo mam ochote powiedziec wszystko na raz, powymieniac i pokrzyczec. Na takie wpisy, gdzie trzeba nadrabiac, Bromba nadaje sie jednak o wiele lepiej, w glowie ma wiekszy porzadek i wszystko po kolei opowiada. Ale aktualnie siedzi na ganku z Jan i Billem, popija kawke i dyskutuje o amerykanskiej gospodarce i Baracku Obamie. Bill i Jan jak zwykle wspaniali, tak jak szesc lat temu (tak, to juz szesc lat) stawiaja nas na nogi. Zaczynamy od kapieli, wielkiego prania, wyrzucania ciuchow i kupowania nowych. Dzisiaj w samolocie z Chicago do Nashville rozpadly sie kompletnie moje ulubione spodnie. Do trzech malych przedarc doszlo czwarte i spodnie nie daly sie juz nosic bez kompletnej kompromitacji, a w Stanach to pewnie mogloby sie skonczyc oskarzeniem o obraze moralnosci. Szczesliwie mialam w bagazu podrecznym druga pare spodni :)
Ale po kolei, mialam sie pilnowac.
Jackowo wyglada lepiej niz ostatnio, stopniowo przejmuja ta okolice Meksykanie, to chyba dobry znak. Ale w okolicznych knajpach wciaz mozna dostac pyszne pierogi ruskie, barszcz z uszkami i golabki. Dzien ogolnie byl bardzo udany - wieczorem wybralismy sie na kolacje i musical zapoznawac sie z amerykanska kultura. Musical (Jersey Boys) calkiem mi przypadl do gustu, choc opinie byly mieszane. Nastepny dzien calkowicie byl poswiecony Lukaszowym uroczystosciom, patrzylismy jak ubrany w toge i wiecie-jaka-czapeczke (nie wiem, jaka jest jej nazwa) odbiera swoj dyplom. Serce rosnie, taki szwagier :) A wieczorem podziwialismy tez mieszkanko Olgity, sliczne, dziewczyny przygotowaly tez pyszne jedzonko, zeby przez chwile jeszcze poczuc smak Meksyku.
22 czerwca polecielismy na Alaske w towarzystwie Mamy i Taty I. Swietnie, przepiekne gory, lodowce, zatoki, Fjordy, mnostwo zwierzat. Udalo nam sie zobaczyc wieloryby, lwy morskie, foki, wydry, nurkujace ptaki, niedzwiedze grizzly, losie, karibu, orly.. Przelecielismy sie cesna nad Parkiem Narodowym Denali, splywalismy z Bromba pontonem po gorskiej rzece (klasa IV w pieciostoniowej skali, calkiem bylo emocjonujaco). To chyba najlepiej bedzie zaprezentowac na zdjeciach. Trasa byla nastepujaca: z Anchorage do Talkeetny i Denali National Park, potem z powrotem na poludnie do Seward (Kenai Fjords) i uroczego miasteczka Homer. Poruszalismy sie pojazdem wielkosci autobusu, ktory byl jednoczesnie naszym domem. Ogromy! Na czas postoju powiekszal sie jeszcze, bo kanapa i lozko wyjezdzaly poza linie pojazdu, tak zeby w srodku bylo wiecej miejsca. W porownaniu z naszym australijskim wickedem byl to prawdziwy palac. Wieczory spedzalismy na rodzinnych pogawedkach, starajac sie uporac z zestawem win skomponowanym przez Tate I. ... z pewnym rozmachem. Sprostalismy w koncu temu zadaniu, ale ostatni dzien byl dosc ciezki ;)
A skoro podroze to widoki, ludzie i jedzenie, to nie moge oprocz przyrody i dobrego towarzystwa nie wspomniec wlasnie o jedzeniu. Alaska jest rajem dla wielbicieli ryb i owocow morza. Prawdziwym rajem. Halibuty i lososie zawsze swiezutkie, smakuja zupelnie inaczej niz w Polsce. Krewetki w niesamowitych ilosciach, a przede wszystkim rozmiarach. Tato szczegolnie zachwycal sie ostrygami i krabami, Mama kalmarami. Mozna naprawde od stolu nie wstawac.
Dobrze, przepraszam, ze tak skrotowo, na pewno jeszcze to uzupelnimy, chcialam dac szybko znac, ze zyjemy i co sie dzieje. Noc w samolocie jednak coraz bardziej daje sie we znaki i chyba musze zregenerowac sily, zwlaszcza ze dzisiaj przed nami jeszcze wieczorne pogaduchy, Jan zaprosila gosci na kolacje.

chicago i przekret licznika

2008-06-20T16:27:00.008+02:00

Dotarlismy do Chicago. A Malemu Mongolowi przekreca sie dzisiaj licznik i jest juz 28-letni. Tato mnie zdradzil, wiec przywolana - odzywam sie :) (prosze na czesc mojej zonki, kielichy w dlon i wszyscy choralnie spiewamy "Sto lat, sto lat, niech zyje, zyje nam....", zonka tu oczywiscie z tym przekrecaniem licznika przesadza, dzisiaj dopiero weszla w pelnoletniosc czyli skonczyla radosne 18 lat:))
Ostatnie chwile w Meksyku byly bardzo przyjemne, z dziewczynami rozstalismy sie nie na dlugo (Olgita i Aga sa przeciez w Chicago), w wieczor przed odlotem do Stanow spotkalismy sie tez ze znajomymi z Peru, Roberto i Jorge. Poniewaz obaj panowie pracuja dla linii lotniczych, a nastepnego dnia mielismy leciec, nie odbylo sie bez zachecajacej porcji opowiesci o awariach lotniczych, przewodach wysokiego napiecia zerwanych przednim kolem przy ladowaniu, mdlejacych pasazerach itd. Skuteczniej mnie nawet zachecali do porzucenia leku przed lataniem niz Bromba, ktory zawsze przy takich okazjach posluguje sie wyrazeniami typu "szybka smierc" i "niskie prawdopodobienstwo katastrofy". Ale dzisiaj urodziny, wiec zmieniam watek :) Wieczor spedzilismy w sympatycznej knajpce na tarasie na 3 pietrze budynku z widokiem na Zocalo, plac wieczorem prezentuje sie niesamowicie z jasno oswietlonymi budynkami i wielka lopoczaca flaga na srodku. Rozmowe stymulowalismy lokalnymi napitkami, Maly Mongol raczyl sie margerita, a Bromba wstepnie probowal piwa z sola i sokiem cytrynowym, a pozniej przerzucil sie na tequile, do ktorej lokalsi sacza sangrite (czyli krewke), a jest to strasznie pikatny sok pomidorowy z sola.
Nie moglismy sie doczekac przylotu do Chicago i trzeba przyznac, ze American Airlines daly nam tez okazje, zeby czekac jeszcze dluzej. Lot byl opozniony juz w Meksyku, a nad Dallas burza i nie dosc, ze krazylismy nad lotniskiem, to jeszcze po wyladowaniu okazalo sie, ze zaloga lotniska nie moze pracowac na plycie, jezeli w ciagu ostatnich 20 minut piorun uderzyl w odleglosci 6 mil od lotniska (samolot z pasazerami moze jednak w tym czasie tkwic na plycie bez problemu...). Tak wiec musielismy przeczekac dwa pioruny w odleglosci mniejszej niz szesc mil. Potem 1,5 godziny czekania w kolejce, zeby nas wpuscili do amerykanskiego Paradise Land, pobrali odciski palcow i sfotografowali. Na lotnisku panowal taki balagan, ze przez chwile zastanawialam sie, czy aby nie znalezlismy sie w innej czesci swiata (targ w Indiach), ktora Amerykanie uznaliby zapewne za tzw. trzeci swiat. W koncu dolecielismy do Chicago (my jednym samolotem, nasze plecaki nastepnym..), a tu juz Ingielewicze w komplecie, jak milo! Wieczorem wybralismy sie na rejs stateczkiem w ramach obchodow zakonczenia roku dla Lukasza i jego znajomych ze studiow. Przedstawiac musielismy sie dosc ciekawie: Lukasz i Ewa zmeczeni po wczesniejszych ruundach obchodow, rodzice ciagle jeszcze nie w pelni przestawieni na amerykanski czas, a my po podrozy i 3-godzinnym snie poprzedniej nocy. Alive and beating...

A poniewaz wolimy mniej pierwszoswiatowe czesci planety, to jeszcze pare zdjec z Meksyku :)

Meksykanie bardzo lubia swoja flage i umieszczaja ja gdzie tylko sie da. Flagi zwykle sa imponujacych rozmiarow, ta na Zocalo (glownym placu) miala pewnie wymiary, tak na oko 12 na 20 metrow...

Widok z balkonu naszego pokoju w Hotel Isabel, budynek piekny z przyjemna aura dawno juz zaleglego remontu :)

Kataryniarzy w Meksyku pelno, niestety katarynki zwykle juz bardzo rozregulowane, wiec swiszczace dzwieki jak na zatloczonym dworcu kolejowym. Ale do kapelusza wrzucac i tak kaza.

Frida i jej Grubas, Diego Rivera.

Studio Fridy, mostek prowadzi do studia Diega.

Dekoracje scienne w Casa Azul.

A tu juz slynny mural Diego Rivery w Palacu Bellas Artes - czlowiek na rozstraju drog, El Hombre en el cruce de caminos. Na prawo komunizm, na lewo zgnily kapitalizm. Nie udalo sie sfotorafowac calosci, bo niestety z obu bokow mural przeslaniaja kolumny, element konstrukcji budynku.

Bazar Guadelupe: Matka Boska i Frida.

Teotihuacan, Wojtek wmontowal nas w pozowanie do zdjec z lokalnym sprzedawca. Nic nie zarobil, ale zachwycony byl jak rzadko. Przy okazji przedstawiamy Olgiite (z lewej) i Age (po wyeliminowaniu sprzedawcy i MM, juz wiadomo!)

Widok zza brudnego obiektywu na Piramide Slonca w Teotihuacan.

Ciudad de Mexico i my jako fatamorgana.

Looks familiar? Wyglada, ze ludzkosc przez ostatnie 40 lat za daleko nie uszla na sciezce humanitarnego postepu.

Widoki z plotu przy Museo de Arte Moderno, tzw. galeria abierta (otwarta galeria) - poszukam strony internetowej, gdzie byc moze jest wiecej obrazow, teraz juz biegniemy. Po czterech latach nieobecnosci na amerykanskiej ziemi postanowilismy sprawdzic, co sie zmienilo na Jackowie :)

a co tam, cholera

2008-06-18T06:57:00.003+02:00

k: niech zyje teqiulla, jak sie pisze?
o: najwazniejsze jest wczucie sie z dystansem
k: sprawa wyglada tak: bar zamykaja o 11, ale jak sie zplaci, to jeszcze pol godziny czyli media hora, mozna wytargowac, a media hora, to ile margerity? powiem wam tak: WYSTARCZAJACO!!!
o: nie media hora tylko quarenta y cinco (???) minutos - wciaz wystarczajaco
a: potwierdzam wszytsko !!!
k: rozwazmy. ile da sie zrobic w pol godziny, ewentualnie (olgita ma nierzeczywiste poczucie czasu, a nawet czasoprzestrzeni) w 45 minut? prawdziwy polak potrafi w tym czasie rozwazyc: stosunki damsko-meskie, problem nauczania religii w swieckiej co d zasady szkole, oraz ilosc koni mechanicznych w hondzie civic R TYPE (wszyscy kochamy ten samochod!!!)
o: a teraz moze wojtek lub po hiszpansku-meksykansku BOY TEC
w: mozna ujac to krotko, dziewczyny z lekka przedawkowaly margarite, a Bromba zaprawial sie w tym czasie tequila, poza rekomendowanymi przez spotkanego przez nas Maria, tequila Don Julio i 1800 okazalo sie ze tequila Centurion wchodzi rowniez dosc gladko, szczegolnie zapijana piwkiem Montejo!!! Viva Mexico!!!
o: ilosc literowek (w wojtka -boy teca) poscie wynosi 65 - wszystkie poprawione (niestety)
a: generalnie wszyscy autorzy tego posta beda wdzieczni za duza ilosc komentarzy. wiecej niz trzy :)
k: oto ja! pisarskie perpetuum mobile. zycie to.. nie przepraszam, zapomnialam witkacego. Kto tu sie zna na lieraturze. literatura umiera.
w: a teraz troche bardziej powazgnie, dzien zaczal sie nieciekawie, czyli problemami z opuszczeniem toalety, uzywajac terminologii pilkarskiej 3:1 ! dla sraczki, cale szczescie zespol w miare uplywu dnia zwiekszal sie o kolejnych zawodnikow (dla uwaznych czytelnikow bloga tak jak zespol pilkarski Lao superstars) czyli dolaczyly do mnie MM i Aga, Olgita grala w druzynie przeciwnej!!!
k: powiem to bez cienia watpliwosci: olga wygrala z bakteriami, a one ida w miliony!
w: ale dalej juz zupelnie powaznie, odwiedzilismy dzisiaj muzeum z muralem Diego Riviery (mural przedstawiajacy niedzielne popoludnie w parku Alameda) na ktorym Diego przedstawia siebie jako malego chlopca prowadzacego smierc za reke.
k: wiem!!! zycie to blaga!
o: murak-BURAK
a: hmmm wszyscy sie rozkrecaja, uwaga moze nie byc konca.....
w: dalszy ciag powaznego opisu, czyli, powiesil na murze zaszyl sie w kapturze...
k: powiesil na stolku, ucz sie osiolku
o: powiesil na trzepaku, umarl na hamaku ...
a: powiesil na krzaku (napisala aga z broda- czyli Wojtek), ... spadaj bydlaku
w: rozne takie rymowanki towarzyszyly nam w ciagu dnia (albo wedlug Olgity jak Wielkanocne pisanki) czyli kompletnie bez sensu, pozniej odwiedzilismy muzeum Bellas Artes, ktore poza muralami bylo kompletnie beznadziejne, przynajmniej dla poczatkujacego konesera sztuki nowoczesnej w postaci Bromby
o: dlugosc wpisu Bromby swiadczy o ilosci spozytego przez niego alkoholu - stanowczo ZA MALO!!! (nie mylic z Malym)
k: jechalismy autobusem po poludniu i padal deszcz. a z naszymi wpisami RADZCIE SOBIE SAMI!!!

garsc zdjec

2008-06-15T23:19:00.021+02:00

Dzisiaj odwiedzamy Pueble, w ktorej wkrotce spotkamy sie rowniez z Olga i Agnieszka. Dziewczyny po wczorajszej przygodzie z brakiem miejsc w samolocie dotarly w koncu szczesliwie do Meksyku. Poczatek dnia spedzaja z rodzina przyjaciela Olgi z Chicago, ale juz o 18:30 jestesmy umowienie na przeciwko glownego wejscia do katedry. Katedra swoja droga imponujaca, Meksykanie rowniez doceniaja piekno architektoniczne tego budynku i kunszt jego wykonczenia i chyba z tej okazji katedra zostala umieszczona na banknocie 500 pesos.
W oczekiwaniu na dziewczyny postanowilismy, po wizycie w Museo Amparo, gdzie obejrzelismy bardzo ciekawa wystawe sztuki wspolczesnej Palomy Torres poswieconej przestrzeni miejskiej, zajrzec do pobliskiej kafejki internetowej. Tutaj niespodzianka, porty USB dzialaja i nawet komputer rozpoznaje nasz aparat, wiec szybka dezyzja, rezygnujemy z dalszego zwiedzania, przynajmniej na chwile, i wrzucamy zdjecia z poprzednich dni. Mamy nadzieje ze zamieszczone fotki zadowola nawet najwiekszych malkontentow:) i zadosc uczynia poprzednim brakom. (Po lewej Maly Mongol podziwia uroki San Cristobal.)

Ponizej nocna illuminacja katedry w San Cristobal.

Uliczni artysci, a wlasciwie akrobaci - San Cristobal.

Teraz kilka zdjec z podziwianego przez nas w okolicach Tuxtli kanionu del Sumidero. Sam kanion potezny, w najwyzszym miejscu goruje ponad 900 metrow nad rzeka.

Ponizej krokodyl waga junior w szerokim usmiechu do kamery, a la "przeklenstwo dentysty", Kaska nie mogla uwierzyc, ze zwierzak nie jest plastikowy, tak lekce sobie wazyl nasza obecnosc,i wygrzewajac sie bez ruchu w porannym sloncu.

Szybujace nad kanionem sepy, czyzby nie wierzyly w umiejetnosci naszego sternika i liczyly na obfity obiad z turystow?

Dla milosnikow ptakow ciag dalszy (Patulka, specjalnie na Twoje zyczenie): pelikan w locie i odpoczywajacy z kolegami na galezi, prawda, ze uroczy?

Ponizej przyklad fascynujacego sposobu dostosowywania sie natury do zmieniajacych sie warunkow konkurencji. U nas drzewa gubia na zime liscie, tutaj takie zachowanie bylo by kompletnie nieroztropne, bo konkurenci w tym czasie rosliby sobie spokojnie i zajeli dostep do swiatla. Natomiast by bronic sie przed pasazerami na gape, ktorzy wyrosliby drzewu na pniu lub galezi, niektore drzewa, tak jak w Australii, zrzucaja co roku kore.

Ciag dalszy cyklu cuda z kanionu del Sumidero: forma skalna uksztaltowana przez okresowo plynacy wodospad ochrzczona przez lokalnych przewodnikow nazwa "Choinka".

Opisywany w jednym z poprzednich postow kosciol w wiosce San Juan de Chamula, z zewnatrz niepozorny, wewnatrz niesamowity, a do tego jakie obrzedy!!! Mysle, ze i u nas znalazloby sie wielu amatorow takiego transcendentalnego doswiadczenia.

A to juz Mexico City, nieopodal Museo Nacional de Antropologia, prezentowane sa lokalne tance voladores, tu tubylcy z plemienia Totonac, szybuja wkolo 30 metrowego slupa, przywiazani linami w czym akompaniuje im bebniarz na szczycie slupa. Liny pierwotnie zawiniete wokol slupa, pod wplywem ciezaru tancerzy-akrobatow powoli rozwijaja sie i sprawiaja, ze slup sie obraca, a panowie szybuja w powietrzu jak na karuzeli. W czasie lotu wykonuja rozne artystyczne figury, starajac sie zachowac rytm wybijanej na bebenku muzyki.

Zaraz obok ich koledzy z innej druzyny plemiennej bawia sie w rytm bebna juz w calkiem przyziemne gry i zabawy wojenne:)

Zmeczony ogladaniem tancow ludowych i udzilaniem wywiadow niezbyt lotnym lokalnym studentom, starajacym sie zdobyc zaliczenie z angielskiego, musial podniesc poziom cukru i przeistoczyl sie w cookie monstera:)

Frida, Trocki i Matka Boska

2008-06-14T01:39:00.002+02:00

To najkrotszy opis naszego dzisiejszego zwiedzania. Zaczelismy od bardziej odleglych obrebow miasta, zeby zostawic serce Meksyku na wspolne zwiedzanie z Olga i Agnieszka, dziewczyny przylatuja juz jutro, a pojutrze spotykamy sie w Puebli!
Ale wracam do terazniejszosci, a wlasciwie najnowszej przeszlosci. Rano udalismy sie na poludnie miasta, zeby obejrzec Casa Azul, czyli niebieski dom Fridy Kahlo. Dom niby Fridy i Diego, ale z nimi bywalo roznie i burzliwie, wiec dom jest bardziej Fridy niz Diega. Pokoje ciagna sie jeden za drugim wokol pieknego ogrodu, po ktorym przechadzaly sie dwa wielkie grube koty, wlasciwie bardziej siedzialy niz sie przechadzaly. W casa Azul niewiele zostalo prac Fridy i Diega, ale jest sporo zdjec, listow, ksiazek z dedykacjami, w tym calkiem sporo o historii komunizmu. Ach, te dziwne fascynacje. Zastanawialismy sie, czy ich komunistycznymi zamilowaniami nie wstrzasnela znajomosc z Trockim, ktory kiedy go poznali w latach 30., byl bardziej ofiara niz autorem systemu. Chyba, ze czuli juz duch Chruszczowa i sami sobie w glowach ulozyli jego slynny referat: byly wypaczenia, ale system swietny. Co do Trockiego, to wlasciwie jego dom zrobil na mnie wieksze wrazenie. Wlasciwie nic w nim nie ruszono. Uwage zwraca nader skromne wyposazenie i to, ze ten dom tak naprawde byl forteca. Otoczony wysokim plotem z dwiema wiezami strazniczymi, okna od wychodzace na ulice do polowy zamurowane, do sypialni Trockiego i jego zony Nataszy prowadzily niskie i waskie drzwi pancerne. Do domu Trockiego przylega budynek z mieszkaniami straznikow. Wiekszosc czasu spedzal podobno w swoim gabinecie pracujac nad biografia Stalina i w ogrodku, w ktorym hodowal kroliki i kury, zajmowal se tez przesadzaniem do niego okolicznych kaktusow. Uroczy staruszek mozna by pomyslec. W muzeum wlasciwie zadnej narracji, oprocz podpisow pod zdjeciami. Zadnej daty urodzenia, zadnej zdawkowej biografii, opisu kariery ludowego komisarza. Do przytomnosci przywodzi tylko podpis pod zdjeciem, na ktorym Trocki przemawia do zolnierzy wybierajacych sie na front walki z Polakami. Ale mysle, ze niewiele osob go czyta. Pozostaje wiec obraz rosyjskiego intelektualisty, tragicznej postaci, ofiary Stalina.
Potem dlugi spacer, przystanek metra i znalezlismy sie na calle Altavista. Za plotem z kaktusow polaczone mostkiem budynki mieszczace studia Fridy i Diego, nie dalo sie nie zauwazyc, ze studia mieli chyba proporcjonalne do wlasnych rozmiarow: Diego wysokie, swietliste, ogromne, Frida calkiem kameralne. Na scianach mnostwo kolorowych szkieletow, po chorobie i wypadku Fridy jej obrazy pelne sa wewnetrznych narzadow i szkieletow.
Po obiadku na druga strone miasta, podroz metrem trwala dobra godzine. Wysiedlismy w samym srodku ulicznego balaganu, brudu, straganow i waskich chodnikow. Zza obdartego budynku na rogu ulicy widac bylo zielony dach i krzyz - to sanktuarium Matki Boskiej z Guadalupe. Znalismy dzieki temu kierunek, ale do Bazyliki trzeba bylo jeszcze troche pomaszerowac przez tunel straganow, ktorych asortyment zmienial sie w miare jak zblizalismy sie do wejscia: tacos i popcorn ustepowaly miejsca swietym obrazkom, swietym wypiekom ciasteczek i chlebow, t-shirtom z wizerunkami Patronki Meksyku w pstrokatych kolorach. Z ogladu tych straganow i wystroju bazylik - jest stara i nowa - mozna bylo wyciagnac wniosek, ze Meksykanie wlasciwie nie odnotowali zmiany papieza. Tu wszechobecny jest Jan Pawel II - na obrazach w kosciolach, na obrazach na straganach, na pominku. Przy bazylice stoi tez papamobile, ktorego uzywal. Dla nas to bardzo mile, ale mogliby chyba uwzglednic i Benedykta XVI, a tu nic, ani jednego obrazka. Wracajac jednak do "naszego Papieza", tutaj uwaza sie, ze mial druga narodowosc i byl oczywiscie Meksykaninem. Kochaja go nie mniej chyba niz Polacy, zapewniali mnie o tym napotkani Meksykanie, a wizyta w Guadelupe calkowicie to potwierdzila.

Mexico City

2008-06-13T02:28:00.004+02:00

Dotarlismy dzisiaj do Meksyku. Wylatytwalismy z Tuxtli, stolicy stanu Chiapas, do ktorej udalismy sie wczoraj wieczorem by latwiej dotrzec na lotnisko. Niestyty po raz kolejny zostalismy zwiedzeni na manowce przez przewodnik, w ktorym napisano, ze do lotniska jest tylko 8 kilometrow z centrum, wiec bylismy kompletnie zdziwieni, gdy taksowkarze zyczli sobie 20 dolarow za kurs. Ostatecznie okazalo sie, ze stawka byla jak najbardziej uczciwa (udalo nam sie odrobine znegocjowac cene), bo lotnisko oddalone jest od miasta o dobre 25 kilometrow. Sama Tuxtla zupelnie nieiteresujaca, duze nowoczesne miasto. Na rynku otoczonym modernistycznymi budynkami odbywala sie demonstracja, chyba Zapatystow, do tego lokalna skoczna muzyka, takie disco mexico, atmosfera piknikowa i gdyby nie porozstawiane do okola rynku namioty i porozwieszane transparenty mozna by uznac ze mieszkancy biora udzial w lokalnym festynie.
Po przylocie do Meksyku, w hotelu, od razu udajemy sie do baru kibicowac bialo-czerwonym. Komentarz co prawda po hiszpansku, ale wyobrazamy sobie atmosfere stadionu i Michala zdzierajacego gardlo zagrzewajac Polakow do walki, ..." Polska bialo-czerwoni, Polska, bialo-czerwoni, do boju, do boju, do boju, Polska gol" chyba tak to leci. Na boisku niestety nasze orly nie zachwycaly, a ostatnie 3 minuty to juz kompletna porazka. Gdyby nie Boruc, siedlczanin swoja droga, to pewnie zakonczylo by sie jeszcze gorzej. Pamietam jak w podstawowce gralismy w noge "na czworce", a on rzucal sie na asfalcie, broniac nasze strzaly:), myslelismy wtedy wariat, a tu okazuje sie ze byl jedynym godnym tego turnieju zawodnikiem w naszej druzynie, no moze poza swiezo adoptowanym Rogerem. W trakcie meczu na ekranie wyswietlane byly krotkie statystyczne informacje, typu: "Dania ostatnim zespolem, ktory nie zdobyl bramki w mistrzostwach Europy", gdyby nie wspomniany Roger mogloby sie to szybko zmienic, "Polska nie wyszla z grupy w zadnym istotnym turnieju od 1986 roku". Nalesnik ma w zupelnosci racje nasza druzyna to jednak patalachy. W poniedzialek, jak zwykle, mecz o honor, a poznej trzba dopingowac Chorwacje, jak by nie patrzec to nasi bracia Slowianie:)
Wrocmy jeszcze kilka dni wstecz. Zanim dotarlismy do San Cristobal, ogladalismy w towarzystwie wspomnianego Maria ruiny Majow w Palenque. Ruiny rzeczywiscie imponujace. W dodatku ciagle zaskakuja archeologow. W latach 50 poprzedniego stulecia odkryto w Swiatyni Inskrypcji katakumbe najznakomitszego przywodcy tego miasta Pakala, a pod koniec XX wieku w swiatyni obok grobowiec jego zony. Palenque roznilo sie od pozostalych ogladanych dotychczas przez nas ruin swoim polozeniem na wzgorzach i latwym dostepem do wody. Korzystajac z jej zasobow Majowie zbudowali system kanalizacji i toalet, przypominajacych w formie dotychczas sotsowane np. w Indiach systemy tzw. narciarza. Ruiny swiatyn rozrzuocne sa w dzungli wzgluz przecinajacego miasto strumienia.
Wczoraj wybralismy sie na wycieczke do polozonego niedaleko San Christobal kanionu del Sumidero, zapakowano nas na lodke i poplynelismy w dol wartkiej rzeki, po bokach potezne sciany kanionu wznosily sie na kilkaset metrow. Nasz przewodnik co jakis czas kierowal lodke w strone jednego z brzego w i pokazywal nam, a to wygrzewajace sie w sloncu krokodyle, a to male krokodylki ktore wlasnie wykluly sie z jajek i lezaly w gromadzie na kamieniu, czy tez skaczace po galeziach drzew malpy, lub ciekawe formy skalne przypominajace kasztaltem konika morskiego lub choinke. Przez cala podroz towarzyszylo nam cale mnostwo ptakow w tym niesamowite pelikany ktore spadaly jak kamien w wode by nabrac do dzioba ryb.
Po powrocie z kanionu, pojechalismy odwiedzic wspomniana juz wczesniej wioske San Juan de Chamula, ktora opisana jest w przewodniku ze wzgledu na niecodzienne obrzedy religijne. W wiosce trwaja juz przygotowania do obchdow swieta patrona. Na duzym placu przed kosciolem w altance rozgoscila sie orkiestra, ktora przygrywala skoczne kawalki, trzeba przyznac ze nawet moje niespecjalnie wrazliwe uszy bolaly od falszywych tonow pojawiajacych sie znienacka w granej melodii. Na placu wzdluz jedego z okalajacych go murow, rozsiedli sie panowie, ubrani w biale spodnie i koszule, na ktore narzucone mieli biale wlochate kapoty. Rynek przed kosciolem zastawiony straganami, sprzedajacymi najrozniejsze duperele, czesc z nich nastawiona stricte na turystow. Sprzedawczynie ubrane tak jak opisywala to w poprzednim poscie Kasia, w sliskie swiecace bluzeczki i kocowate spodnice. Na rynku mnostwo z lekka i mocno zawianych lokalsow. Pierwsza proba wejscia do kosciola zakonczylo sie niepowodzeniem, brak "autorizado", okazalo sie ze autorizado mozna zakupic w pobliskim biurze turystycznym za jedyne 20 peso, wiec druga proba juz jak najbardziej szczesliwa.
Wnetrze kosciola niesamowite, biale sciany z niewielka iloscia gzymsow pomalowanych w zywe kolory: jasny zielony, pomaranczowy i zolty, sufit czarny, cala podloga wysypana iglami sosnowymi, wzdluz scian rozstawione gabloty z firgurami swietych ubranych w kolorowe, bogato zdobione stroje. Kazda z gablot z bialym podpisem, jaki to swiety, zeby nie bylo pomylki do kogo sie modlic. Przed gablotami rozstawione stoly zastawione zapalonymi zniczami i swiecami. Na podlodze przed gablotami i na srodku kosciola wierni, recytujacy jak w transie wersy modlitwy. Niektorzy, nie potrafiacy wprowadzic sie w stan ekstazy religijnej w wyniku modlitwy, ulatwiali sobie kontakt z uniwersum za pomoca paru kieliszkow tequili zapijanej coca cola. Ogolnie wrazenie niesamowite. Troche przypomina mi to odpusty w Kloczewie, 24 czerwca, z okazji swieta tego samego patrona. Tam tez mozna zobaczyc kolorowe stragany, przygrywa skoczna muzyka i mnostwo mocno swietujacych lokalsow. Tyle ze obrzedy religijne bardziej konserwatywne i trwa to tylko jeden dzien, a tu towarzystwo przygotowuje sie i swietuje juz na kilka tygodni wczesniej, ciekaw jestem jak wyglada apogeum.
W San Juan odwiedzilismy rowniez lokalny cmetarz, uwage zwracaja trzy kolory krzyzy: czarny, niebieski i bialy, stawiane na grobach zmarlych. Czarny dla zmarlych w podeszlym wieku, niebieski dla zmarlych w sile wieku i bialy dla mlodych. Groby poustawiane tak blisko siebie, ze nie da sie przejsc nie depczac po jakims nieboszczyku, zreszta chyba ze wzgledu na oszczednosc miejsca w jednej mogile chowa sie wiecje niz jednego nieboszczyka na co wskazuja poustawiane jeden za drugim krzyze.
Powrot do San Cristobal pokonujemy korzystajac z lokalnego transportu, czyli colectivo. Tym razem mamy luksusowe miejsca obok kierowcy, czyli komfortowo. Droge w przeciwna strone przebylismy w miniej luksusowych warunkach cisnac sie w czworke na siedzeniu przeznaczonym maksymalnie dla 3 osob, przy kazdym zakrecie w prawo czulem na zebrach ramie drobnego facecika, ktory siedzial po mojej prawej, a przy zakrecie w lewo lokiec zonki, chociaz to niekoniecznie musial byc efekt sily odsrodkowej.
Meksyk przywital nas dzisiaj chmurami i deszczem. Jutro ruszamy zwiedzac miasto zbudowane na ruinach cywilizacji Aztekow i czekamy na przyjazd Olgity z siosta.
Zdjec niestety znowu nie bedzie, komputer nie ma napedu DVD i nie wykrywa naszego aparatu.

Chiapas

2008-06-10T23:38:00.002+02:00

Mam problem z Meksykiem. Chodze pomiedzy ruinami, albo ulicami w San Cristobal de las Casas, i wiem, ze lezy tu tyle historii, ktore mozna opowiedziec, ze widze rzeczy, ktore choc wydaja mi sie juz bardzo znajome, bardzo normalne, to wcale takie nie sa. Ciagle je zauwazam, ale nie czuje juz tego przymusu opowiadania. Przyzwyczailam sie. Wojtek chyba zapadl w ta sama spiaczke, tylko moze bez analiz potrzeby pisania ;)
Wczoraj poznalismy Maria. Mario jest mlodym lekarzem z Ciudad de Mexico (dlaczego uzywac angielskiej nazwy) i jak sam to okresla, wstapil do wojska, bo robienie specjalizacji w Meksyku jest jak obowiazkowa sluzba wojskowa. Placa malo, a za najmniejsze przewinienie jest kara w postaci przymusowej pracy w szpitalu w dni wolne. Dodatkowo jest fala, a najgorsi sa stazysci z drugiego roku (w sumie cztery lata), mszczacy sie za niedawno doznane krzywdy, bo na pierwszym roku jest najmniej przyjemnie. Mario byl kolejna osoba, z ktora w ciagu ostatnich kilku dni rozmawialismy dlugo i zawziecie o swiecie, o miejscach, ktore kazdy z nas odwiedzil, o historii, ktora nas dotyczy (juz widze skrzywiona mine Agi :). Tym razem bylo jednak nie tylko o Polsce, sporo tez o innych narodach, i wcale nie faszerowalismy nikogo rozbiorowym romantyzmem!), o wojnach i wyborach, o ludziach. Mario byl swietnym rozmowca, zorientowanym w europejskiej historii. Opowiadal nam sporo o Meksyku, od sfalszowanych wyborow po antysemityzm (ktory, czego wcale sie nie spodziewalismy, jest ponoc dosc mocny w Meksyku) i narcocorridas. Nie pamietam tego z prasy, ale ja w ogole malo pamietam z prasy.. Wojtek mowi, ze o tym czytal. Ostatnie wybory prezydenckie ponoc zostaly sfalszowane. Przegrany kandydat zreszta do tej pory utrzymuje, ze jest jedynym prawowitym prezydentem kraju, powolal tez rzad, wraz z ktorym udal sie na wewnetrzna emigracje. Aktualny prezydent odpowiada mu ta sama bronia, to znaczy ignoruje go po prostu, tak jak tamten nie przyjmuje do wiadomosci obecnego porzadku w kraju.Wazniejsze jest jednak cos innego. Nie tak bardzo dawno temu (kwiecien, maj br.) "The Economist" wydrukowal specjalny raport dotyczacy tego, jak telefony komorkowe, ipody i mobilne komputery zmieniaja nasze spoleczenstwo, w tym mechanizmy kontroli spolecznej nad instytucjami panstwa. Nie pomyslalam wczesniej o tym, jakim skutecznym narzedziem moze byc aparat fotograficzny albo kamera w telefonie komorkowym. Otoz po wyborach ukazal sie film zatytulowany "Fraud", ktory zostal zmontowany przez profesjonalnego rezysera z nadeslanych do niego mini-filmow pochodzacych wlasnie z telefonow komorkowych czy mini aparatow z funkcja nagrywania. W jednym z nich widac bylo, ze otwor w urnie wyborczej byl dosc waski i wymagal kilkukrotnego zlozenia karty do glosowania. Tymczasem po oficjalnym otwarciu urny wiekszosc kart do glosowania nie miala zadnych sladow po zgieciach. Widac karty dostaly sie do urny jakims sekretnym wejsciem. Ludzie robili tez zdjecia list wyborczych, na ktorych widnialy nazwiska znanych im nieboszczykow. Coz ewidencja moze byc nieaktualna, trudno juz jednak brakiem aktualizacji wytlumaczyc fakt, ze nieboszczyk glosuje. Chyba ze moc urzedowych decyzji jest tak porazajaca, ze i wskrzeszac potrafi. Prezydent film ponoc tez zignorowal. Podobnie jak protesty. A spoleczenstwo? (Nie moglismy nie zapytac.) Spoleczenstwo i tak w duzej czesci na niego glosowalo. Spoleczenstwo chce swietego spokoju, bo podczas swietego spokoju mozna zarabiac. Nie powinnam tego pisac, bo nie jestem lepsza. Nie walcze o wolnosc prasy w Rosji, ani niezaleznosc wymiaru sprawiedliwosci w moim wlasnym kraju, nie walcze o Tybet, ani o Darfur. Tak mi sie zebralo. Myslicie, ze przez to, ze zyjemy, odpowiadamy za niesprawiedliwosc swiata? (Chyba za duzo sie naczytalam tej Lessing.)
No dobrze, dosc, a narcocorridas? To meksykanskie zakazane piosenki. Katowal nas zreszta nimi wczorajszy kierowca busa. Po przerwie w podrozy przesiadlam sie jak najdalej od glosnika, Wojtek trwal tuz za kierowca. Sa zakazane, a dokladnej zakazane jest ich publiczne odtwarzanie, uslyszec je mozna tylko z kasety czy plyty w bardziej prywatnych okolicznosciach. Zakazane, bo gloryfikuja przestepcow i moga inspirowac do przestepczych dzialan. Pochodza z polnocy kraju i opowiadaja o przemytnikach narkotykow. Takie narkotykowe romantyczne ballady. Najslynniejsza ponoc opowiada o Baltazarze, ktorego zlapala policja, stanal przed sadem i zostal skazany, ale uciekl z konwoju wiozacego go do wiezienia. Rytm a la disco polo.
Kolejnymi rozmowcami byli Amerykanie. Mieszkaja w Ciudad de Mexico, on na emeryturze, ona steruje czymstam w ambasadzie amerykanskiej, chyba jest dosc wysoko, nie pytalismy, mowila, ze odpowiada za caly region Ameryki Lacinskiej i kawalek zadan w Rzymie i Bangkoku. Zadawali nam mnostwo pytan o Kambodze i Wietnam, chyba niesluzbowych ;). Ona placze ze wzruszenia, jak przypomni jej sie Jan Pawel II albo pokazuja Go w telewizji. Kolejnymi rozmowcami byli Niemiec ze Stutgartu i Szwajcar z Zurychu. Smialismy sie z wedrowek ludow w Europie. Niemiec, ze tylu w Niemczech pracuje Polakow. A Szwajcar (historyk wojskowosci, swietny rozmowca) mu na to, ze w Szwajcarii wszyscy lekarze to Niemcy, ktorzy u siebie zarobic moga polowe szwajcarskiej gazy, i ze w swoim dialekcie juz o chorobach raczej nie porozmawia. Mowilismy tez o tych powojennych wedrowkach, juz w mniej wesolym tonie, ale tez bez zadnych uprzedzen, opowiadalam im, jak kiedys w Warszawie (zupelnie zreszta bezmyslnie) zaczepiona przez grupke panow bez wlosow i przyodzianych we fleki (pamietacie jeszcze te kurteczki?), zaprzeczylam gorliwie nieprzerwanej piastowskiej polskosci Wroclawia. Nie wiem, co ich powstrzymalo przed przetlumaczeniem mi poprawnej wersji przez skore, chyba po prostu zrozumiawszy, ze panowie raczej wola monologi od dyskusji, oddalilam sie czym predzej, albo oni nie chcieli tluc baby (a moze Mareczek przestal sie spozniac, bo czekalam wtedy na niego pod Kolumna Zygmunta ;)).
W kazdm razie nasi rozmowcy sa zwykle ciekawi Polski, zadaja nam duzo pytan (jak juz przejdziemy przez zwykla wstepna fale zaprzeczen, ze nie jestesmy ani Niemcami, ani Norwegami. Nie wiem, skad tutaj ta Norwegia? W Ameryce Pd. najczesniej bylismy Amerykanami albo Francuzami, czasami Szwedami, w Australii Niemcami, w Indiach Anglikami, Azji Pd.-wsch. juz nie pamietam.): "a, nie wiedzialem", "aaa, naprawde"? Jestesmy troche przybyszami z terra incognita, czesto nawet dla Niemcow. Chociaz roznie to bywa, czasami zaskakuja nas bardzo szczegolowym pytaniem, ktore pokazuje, ze orientuja sie dobrze w naszych sprawach. Najbardziej nie lubie pytania o to, kto jest naszym Prezydentem. (Bo znaja Prezydenta Walese.) W tej czesci swiata trzeba tez od razu tlumaczyc, ze w Europie mamy tez premierow. A kto to taki i co moze? Nieustanna powtorka z prawa konstytucyjnego.
Co jeszcze? Dzisiaj podwiozl nas lokalny minibus, zatrzymal sie na szosie, widac marnie juz przebieralismy nogami wracajac ze spaceru. W srodku kobiety z dzieciakami, jechaly chyba z San Juan Chamula, jednej z wiosek zamieszkanych przez plemie Tzotzil. Nosza koszule z takiego gladkiego, swiecacego materialu, prawie takie jak te, ktore niedawno modne byly w warszawskich biurach, z zaokraglonymi troche rekawkami. Usmiechnelam sie. Panie zamiast spodenek w kancik albo obcislych spodniczek mialy... tez spodniczki, a raczej taki wlochaty kawal ciezkiego ciemnego koca, ktory trzymal sie zwiazany na wysokosci pasa kolorowym, wyszywanym paskiem z materialu. Swiecace koszulki maja tez kolorowe wyszywanki przy guzikach i za zakonczeniach rekawow. (Nie sa tez raczej obcisle, widac do plemion Tzotzil nie dotarla jeszcze mania kupowania za wszelka cene rozmiaru S, a najlepiej XS.) Na plecach kawalek materialu, a w srodku zakupy albo niemowle. Na czas karmienia przerzucane do przodu. Wokolo starsze dzieciaki, dziewczynki tez w blyszczacych koszulkach i mini wlochatych kocach z kolorowa tasiemka. Chlopcy, o dziwo, zupelnie normalnie odziani - dresiki z samochodem, mocno przetarte sweterki. Nosy wiecznie zasmarkane, nogi w utytlanych sandalkach lub klapkach, oczy ciekawe. Zawsze sie do siebie usmiechamy, Wojtek wiecznie gotowy do wyglupow, wiec spojrzenie, usmiech albo krzywa mina i malec chowa sie za rekawem mamy, pozornie przestraszony, za chwile swiecace oczy (i zeby) z powrotem sie wylaniaja. W takich srodkach transportu zawsze jestesmy ciekawostka, z tymi naszymi jasnymi wlosami, inaczej ubrani, choc buty tez zwykle utytlane, moje moze bardziej niz Wojtka, na liczbe niespranych plam tez moge ciagle stawac w zawodach. Wojtek zreszta dzisiaj jest gwiazda, pozowal na targu do zdjec trzem Meksykankom, mam wrazenie, ze mnie zaprosily do zdjecia z grzecznosci, jak sie zorientowaly, ze nie jest sam, ale rozmyslnie nie stanelam kolo niego, w ten sposob latwiej mnie wytna. Najbardziej popularni bylismy w Azji Pd.-Wsch. tam napadaly nas cale wycieczki Chinczykow i stalismy tak po dobrych pare minut w rozchichotanym chinskim tlumie, czekajac az blysnie ostatni aparat.
Postanowilismy leciec juz pojutrze do Meksyku, zdaje sie, ze do wylotu do Stanow i tak bedziemy mieli za malo czasu na to miasto. Bedzie jeszcze wycieczka do Puebli, spotykamy sie tam w niedziele z Olgita i Agnieszka, potem wspolnie jeszcze Teotihuacan.

Meksyk-Mongolia

2008-06-09T00:33:00.018+02:00

To zaczne od Mongolii: ogloszenie dla przebywajacych we Wroclawiu. Agata (czyli siostra J. :)) i Mikolaj (jej towarzysz podrozy) poprowadza jutro pokaz slajdow z konnej wyprawy po Mongolii - "MONGOLSKIM STEPEM SZEROKIM, KONIKIEM NIEWYSOKIM, czyli 3 konie, 2 ludzi i 1 pies w krainie kumysem plynacej". Kiedy? 10 czerwca, godz. 18. Gdzie? Budynek A1 Politechniki Wroclawskiej (Wybrzeze Wyspianskiego 27), sala 329 (DKF). Wstep za usmiech i ciekawosc swiata :) Zapraszamy w imieniu Agaty i Mikolaja.

To wracamy do Meksyku. Z Tulum pojechalismy do Chichen Itza, znowu z plecakami. Zwiedzanie w takim upale jest bardzo meczace. Oprocz tego tlumy turystow i jeszcze wieksze tlumy handlarzy. Przyzwyczajeni jestesmy, ze wypelniaja szczelnie ulice czy drogi prowadzace do najwiekszych turystycznych atrkacji. W Chichen Itza sa w srodku. Mysle, ze gdyby zrobic zdjecia z powietrza, to obok budowli Majow, spod kazdej korony drzewa, ktore daje choc troche cienia, wystawalby kolorowy kontur rozlozonych na prowizorycznej ladzie, kocu czy wprost na ziemi drewnianych masek, glinianych miseczek, drewnianych instrumentow, czaszek, Chrystusow na krzyzu, tradycyjnych bialych sukienek z kwiatowymi motywami wyszytymi wzdluz dolnego obrebu i na kolnierzach, kolorowych szachow z polszlachetnych kamieni.. Byl nawet kilimek z Janem Pawlem II, ktorego do piersi tuli Matka Boska.

W tym upale i tlumie ciezko bylo mi skupic sie na chwile na tym, co powinnam ogladac, dac wyobrazni chwile, zeby zaczela pracowac, odtwarzac, a raczej dopowiadac. Ale budynki imponujace, ciagle musialam sobie przypominac, ze to nie sa starozytne budowle, lecz swiat, ktory na osi Historii, czy Czasu, nie jest wcale tak odlegly.

Religijne obyczaje calkiem mieli nieludzkie. (Zabaczcie, co ubrany odswietnie Maj dzierzy w lewej dloni.)

Wieczorem bylismy juz w Meridzie. Zrobilo sie chlodniej, ale wciaz jeszcze goraco. Liczylismy na to, ze po zachodzie slonca odczujemy ulge, ale tak nie bylo. Najtrudniej w takim upale sie zasypia. Mi zajelo to godzine, godzine krecenia sie i gapienia na dwa wiatraki zawieszone pod wysokim sufitem, godzine wsluchiwania sie w odglos elektrycznego wentylatora. Bromba wiercil sie na dolnym poslaniu pietrowego lozka, wrocilismy bowiem do swiata dormitorios turisticos.

Merida jest milym parterowo-jednopietrowym miastem, blyszczacym budynkami hiszpanskich zarzadcow i jezuickich misjonarzy. Jak w Peru, koscioly zbudowane sa z kamienia ze zburzonych

swiatyn, tym razem Majow nie Inkow. Powszechnym towarem turystycznym w Meridzie sa hamaki, w naszym hostelu wisi jednak na scianie zwiezla informacje, ze tradycyjne jukatanskie hamaki juz dawno niewiele maja wspolnego z Jukatanskim rekodzielem, zapewne wiecej z chinskim czy hinduskim. Tradycja wciaz zywa, zreszta mysl o Indiach przywolal przyjacielski kucharz z naszej sniadaniowej knajpy, ktory zartowal, ze w Europie cwiczy sie kamasutre, a w Meksyku "huamacasutre" (po hiszpansku gra slow - cama (wym. kama) oznacza lozko).

W Meksyku uwaza sie Meride za jeden z osrodkow sztuki, wiec jako swiezy wielbiciele sztuki wspolczesnej (czy raczej pola do zabawy, jakie stwarza) wybralismy sie obejrzec, co tez wspolczesnie tworza Meksykanie. Naszym ulubiencem zostal Gabriel Ramirez Aznar, ktoremu przypisalismy autorstwo dziela zatytulowanego "Powrot czerwonej masakry". Dzielo przedstawia wylaniajace sie spod plam farb roznych kolorow zarysy czterech postaci, z ktorych dwie maja na wysokosci twarzy i gornej czesci klatki piersiowej czerwone plamy. Tytul byl niemal jak recenzja, pomijajc moze kolor, wiec calkiem nas rozbawil. Ponowny oglad dziela, a szczegolnie dokladniejszy oglad hiszpanskiej tabliczki z tytulem "La vuelta de mascara roja" przekonal nas jednak, ze Aznar zamiast czerwonej masakry namalowal powrot czerwonej maski. Masakra bardziej nam pasowala. Malarz jest tez autorem serii obrazow przedstawiajacych publiczne szalety w Meridzie.

Po poludniu pojechalismy do Uxmal. Wreszcie to, co chcielismy zobaczyc. Oczy pelne ruin, glowa pelna przedstawien, a dookola zdecydowanie mniej ludzi. Podobalo nam sie bardziej niz w Chichen Itza czy Tulum. Dodatkowo zostalismy na wieczorny show swiatla i dzwieku, zeby z widowni ogladac, jak kolejne budowle czy poszczegolne rzezby wylaniaja sie z tla nocy w kolorowych swiatlach reflektorow. Do tego muzyka i glosy jak w nagranej ksiazce. Od czasu do czasu przejety, natchniony narrator, potem wypowiedzi postaci, rozne, mniej mentorskie, radosne, ciekawe, przestraszone.

A dzisiaj wycieczka do Parku Narodowego Celestun, zeby ogladac flamingi i pobyczyc sie na plazy nad Zatoka Meksykanska. Nie bede nic o tym pisac, zobaczcie sami:

Za kilka godzin jedziemy do Palenque.

Sto lat! (i Tulum)

2008-06-06T03:11:00.004+02:00

Pierwsza sprawa jest taka: dzisiaj sa urodziny Taty I. i z tej wlasnie okazji WSZYSTKIEGO NAJLEPSZEGO, TATO!, a dla czytelnikow informacja, ze jezeli brakowalo okazji do wieczornego toastu to juz jest :)

Po drugie, uff... na poludniu duzo lepiej. Obejrzlismy dzisiaj pierwsze ruiny po Majach.

Ruiny takie sobie, ale polozone genialnie nad niebiesciutka woda i piaszczysta plaza, w koncu to ruiny karabskiego portu. Oczywiscie pelno Amerykanow, ale srednia wieku juz wyzsza niz w przypadku wspomnianych przez Olgite studentow na spring breaku. Ale tez bylo wesolo. Amerykanie, jak to Amerykanie ze smiertelna powaga podchodzili do ruin portu opuszczonego pod koniec XVI wieku, wybudowanego jeszcze wczesniej. Taka ruina ponad piecsetletnia to sie w glowie nie miesci. Ustawiali sie wiec i usmiechali do kamer, co chwila dobiegaly nas stanowcze zapewnienia typu "yes, that is a good shot, with that ruin back there, yes, definately". No to my tez: Wojtek i ruina back there, Kate i ruina back there.

Fakt jest taki, za duzo z tego nie zostalo. Widac forme zabudowan, ale rzezb juz prawie wcale, z rzadka troche jakiegos barwnika, w miejscach gdzie trudniej bylo dostac sie wodzie deszczowej. No i robilismy furrore z plecakami w taki upal. Ruszylismy dzis rano z Cozumel, na prom, potem sniadanie (mniam, niech zyja uliczne stragany ze swiezym sokiem pomaranczowym i tacos z krewetkami!), na autobus, ktory podwiozl nas na skrzyzowanie glownej drogi z boczna w strone ruin. Do ruin byl kilometr, czyli calkiem blisko. Ale wiekszosc turystow pokonywala ten straszny dystans w wagonikach ciagnietych przez traktor. No to wyobrazcie sobie, jak patrzyli na nas. Czulismy sie co najmniej jak maratonczycy ;)
Reszta dnia to juz byczenie sie na plazy i powrot do zabaw dziecinstwa - skoki przez fale, na glowke, na plecy, prosto w spieniona wode. No i obowiazkowo, budowa zamku z fosa.

Jedynym minusem Tulum sa ceny. Budzetowe zakwaterowanie przy plazy (a chcielismy juz koniecznie przy plazy, bo nastepna plaza pewnie za rok) to tzw. cabaños. Mozna by myslec, ze to bungalowy, ale nie bardzo, szukalismy polskiego odpowiednika i najblizsze okreslenie, wlasciwie doskonale oddajace istote cabaños to "szopa". Otoz szopy na plazy sklecone z desek i przykryte liscmi palmowymi z dwoma plastikowymi krzeslami, podwojnym materacem oraz mini stolem (w sumie jakies 3m x 3m) kosztuja 30 usd za noc. Wersja luksusowa, dalej bez lazienki, ale za to z drewniana podloga (a nie po prostu piaskiem) kosztuje od 40 do 50 usd za noc. Tyle za szope nie bylismy gotowi zaplacic (za 10 usd szopa bylaby jak najbardziej zdatnym mieszkankiem), postanowilismy wiec, ze skoro ma byc plaza, to bedzie plaza, dorzucilismy troche dolarow i przynajmniej stosunek jakosci do ceny jest bardziej zadawalajacy (choc Azja, a nawet Ameryka Pd. to to nie jest :)).

Jutro kolejne ruiny, rano wyruszamy do Chichen Itza.

Amazonia (juz z Cancun w Meksyku)

2008-06-02T22:06:00.014+02:00

Chlopczyk z leniwcem.

Domy zbudowane na palach najczesciej nie maja scian (tylko bogatsze domy maja wewnetrzne scianki i balustrade wzdluz zezwnetrznej granicy domu. Dach wystaje po prostu kawalek dalej poza obrys podlogi jedynego pietra. Czasem polscianka odgradza kuchnie. Mieszkancy Amazonii chodza spac bardzo wczesnie. Kiedy wracalismy z popoludniowych spacerow na kolacje widac bylo tylko poustawiane gesto na podlodze mini namoty z siatki-moskitiery. Czasem z wnetrza tych namiotow-kokonow dobiegala odpowiedz na zaczepki Raula.

Wioska, ktora odwiedzilismy przy okazji wypatrywania slodkowodnych delfinow. Gdy tylko jej mieszkancy zobaczyli lodke z nami, zawrzalo i rozpoczal sie ruch w kierunku wolnego kawalka trawnika przy miejscu, gdze zacumowalismy. Za kilka minut przechadzalismy sie po lokalnym targu bizuterii, wykonanej z czego tylko dalo sie znalezc w dzungli. Targ mial niestety tylko dwojke klientow, przy czym Wojtek sam niechetny do obwieszania sie koralami wypychal mnie na zakupy - rzadka okazja. Wybralismy w koncu kolczyki, ktore musialam od razu zalozyc, a raczej ktore sprzedawczyni postanowila od razu na mnie zalozyc.

Wujek Victora Raula upolowal krokodyla. Mial jakies 2,5 metra. Kiedy przyszlismy po poludniu tego dnia na skraju chaty lezaly juz tylko resztki - kawal pyska i lapy.

Ogromne liscie lilii wodnych na ´Jeziorze Smierci´. Inny wujek Raula tam zaginal, dziadek znalazl juz tylko puste canoe. W tym jeziorze jest ponoc najwiecej krokodyli.

Victor wypatrzyl pare czerwonych oczy w zaroslach na drugim brzegu i po chwili ku mojemu przerazeniu wioslowal juz w tamta strone. Jak sie okazalo (ja ledwo moglam z takiej odleglosci dopatrzyc sie tych dwoch swiecacych na czerwono punkciokow, nie mowiac juz o mozliwosci oceny wielkosci krokodyla..), zagrozenie nie bylo smiertelne :) Ja jednak mialam dosyc, bezustannie wyobrazalam sobie ruch poteznego ogona, ktory nasze kanoe bez trudu przewroci. Victor i Wojtek niechetnie zrezygnowali z wypatrywania wiekszych egzemplarzy. Te wylaza zreszta duzo pozniej okolo 10 wieczorem, my przed osma wracalismy na kolacje.

I jak zwykle spoznilismy sie.. Po drodze trzeba bylo jeszcze raz zanurzyc sie w dzungli na ogladanie tarantuli i ogromnych ropuch, ktore opryskuja napastnikow plynem bardzo szczypiacym w oczy. Za chwile stalismy z odwroconymi na bok glowami, zerkajac na Victora, ktory z zamknietymi oczami, trzymajac daleko od twarzy w wyprostowanej rece ropuche pozwalal jej wystrzelac sie kompletnie z tej plynnej amunicji. Wbrew jego oczekiwaniom nie chcialam poglaskac zabki.

A to owoce mojego polowu. Szesc piranii (cztery moje, dwie Raulita) wyladowaly na stole podczas lunchu. Maja bardzo dobre mieso, ale jest go niewiele i sporo osci.

To juz w poblizu portu w Iquitos. Drewno splywa po rzece, w porcie od razu jest tartak, ktory od strony ladu wyglada jak wielka gora desek. Zdaje sie, ze brakuje im magazynu.

Synek wlasciciela motorowki pracowicie wybiera wode spod naszych butow (w tym momencie trzymalismy je juz wysoko w powietrzu) i wylewa za burte. Do dzioba lodki przyczepiona lista holownicza, ciagniemy sie powoli do stacji benzynowej.

Barwy wojenne. Pierwszy spacer po dzungli.

Plywajaca kuchnia w najblizszej wiekszej miejscowosci (nie pamietam nazwy). Zatrzymalismy sie tam po drodze z Iquitos na male zakupy. Na straganiku obok kupilismy zawiniety w liscie bababowca maniok z ryba, ktory najprawdopodobniej byl powodem Wojtkowych cierpien. Raulito zapomnial wspomniec, ze do gotowania, do picia zreszta tez, uzywa sie wody prosto z rzeki.

Przerwa w drodze na targ w Iquitos. Sprzedawczyni bananow.

Miejscowosc, w ktorej zatrzymalismy sie na zakupy w drodze z Iquitos.

mehiko

2008-06-02T21:53:00.004+02:00

Wlasciwie to juz prawie wracamy do domu. Meksyk wydawal sie tak odleglym celem, ze chyba oboje ze zdziwieniem odnotowalismy, ze jestesmy juz w Ameryce Polnocnej. Wyladowalismy w bardzo turystycznym Cancun. Cancun jest troche jak Brazylia (miasto), ale bez architektonicznego polotu. Punktem wspolnym jest centralny plan wybudowania miasta, ktore mialo byc drugim Acapulco, tylko nie nad Pacyfikiem, a nad Morzem Karaibskim. Plan zostal zrealizowany powyzej oczekiwan, bo ponoc teraz to Cancun jest meksykanskim resortem numer jeden. Ma wiec wszystkie niezbedne atrybuty resortu: wybetonowane chodniki i jezdnie, duzo samochodow, stragany z plazowym badziewiem, mnostwo barow smierdzacych za dnia tluszczem, noca potem i piwskiem. Na chodniku sprzedawcy towarow, ktorych w sklepie dostac nie mozna: hey man, hash, weed, coke? Widok na morze zaslaniaja wierzowce pelne pokojow hotelowych i apartamentow na sprzedaz, na plaze udalo nam sie przedostac betonowym tunelem, w ktorym wialo jak diabli, bo wreszcie luka w wysokiej scianie budynkow. W ogole przezywamy szok powrotu na lono tak zwanej cywilizacji zachodniej z calym jej wachlarzem smieciowych atrybutow, plastikowych kubeczkow i neonowych reklam z palma i usmiechnietym rekinkiem.
Meksykanie zaskakuja nas podobienstwem do polnocnych sasiadow, wola jechac niz isc, chocby 200 metrow, co niestety odbija sie i na przejezdnosci ulic, i na sylwetkach. Naprawde sporo tu ludzi otylych. Druga kwestia to dwuwalutowosc, za wszystko mozna placic w dolarach, a nawet trzeba, bo jesli chce sie zaplacic w peso, to kurs stosowany do przeliczenia jest taki, ze oprocz ceny placi sie takze kare za chec skorzystania z waluty krajowej. Cena zalezy tez od tego, czy chce sie placic gotowka czy karta, bo przy platnosci karta trzeba dolozyc od 10% do 15% podatku, ewidentnie podatek nalezy sie tylko przy platnosciach karta, i nie ma ustalonej stawki ;) Ciekawy sposob wabienia klienta. Jednak bardziej odpowiadalo nam dotychczasowe pertraktowanie: zaczynamy wysoko i schodzimy do poziomu.. (nie smiem powiedziec realnego).. ale przynajmniej zblizonego do oczekiwan. W Meksyku wszystko jest promocja od pierwszego wejrzenia, a potem sie zaczyna - jeszcze piec dolarow za to, podatek za tamto, oplata turystyczna, ach i jesli w peso to 10% wiecej :))) Usmiechamy sie tylko, bo juz dawno przestalo nas to denerwowac.
Dzien po wyladowaniu i kolejny spedzilismy na odpoczywaniu. Ciezko bylo wstac z lozka, chyba nie zdawalismy sobie sprawy, ze to ciagle przebywanie w ruchu, zakladanie i sciaganie plecaka, musialo nas zmeczyc. Chcielismy miec przez chwile niezmienna przestrzen, wiedziec, gdzie bedziemy wieczorem klasc sie spac. No wiec poszly w ruch ksiazki i gazety (na lotnisku w Cuzco udalo mi sie wreszcie dostac ksiazke po angielsku, i dobrze trafilam, jak sie zreszta okazalo, czytam ubiegloroczna noblistke Doris Lessing, polecam "Under my skin").
Ale po poltora dnia odpoczynku chcielismy juz jechac dalej na wyspe Cozumel, gdzie aktualnie sie znajdujemy. Tu tez nieco atrybutow resortu, ale juz znacznie lepiej. A najlepiej pod woda! Dzisiaj znowu zapakowalismy sie z kamizelki BCD, podlaczylismy do butli i fikolek z burty prosto do wody! Bylo troche slonca, ale nawet jak chowalo sie za chmurka, widocznosc byla doskonala. Pierwsze nurkowanie bylo przy scianie obrosnietej koralem, potem troche wciskania sie w przesmyki miedzy koralowcami, zeby podgladac ryby, a przy drugim zejsciu pod wode juz tylko na 15 metrow, zeby dac sie porwac z pradem i ogladac "rajska rafe" (to miejsce wlasnie tak sie nazywa). Udalo sie zobaczyc mala plaszczke i zolwia, podwodna flora niesamowita, a najbardziej nam sie chyba podobaly lawice wielkich bialosrebrnych ryb, ktore chowaly sie pod koralowcem, albo ustawialy "w linii pradu" za wiekszymi koralami, wygladajacymi jak bezlistne krzaki o fioletowych lodygach. (Podtrzymujemy jednak opinie, ze Indonezja jest na nurkowanie niezrownana.) Pod woda czujemy sie juz calkiem dobrze, dzisiejszy obowiazkowy postoj na 5 metrach przed wynurzeniem spedzilismy na tancach, ktore nasz divemaster zakwalifikowal jako polke :)
Jutro jedziemy dalej na poludnie, do Tulum, Wojtek sie smieje, ze juz czas na jakies ruiny. No i czas uciekac od tlumu i plastiku.
Ps. Gratulacje dla Michala (znanego jako "MK") z okazji obrony doktoratu! Jak teraz sie do Ciebie zwracac "Panie Mecenasie Doktorze", "Panie Doktorze Mecenasie"? Chyba bedziemy musieli pozostac przy Michale :)) A przy okazji, skoro juz tak publicznie o osiagnieciach, to wielkie gratulacje dla Rafala (i jego dziewczyn Julki i Malgosi za wytrzymalosc ;) w trakcie przygotowan do egzaminu) - jeszcze slubownie i wpis na liste, i mamy radce prawnego!
Ps2. Olga, Agnieszka, walizki pakujecie? To juz niecale dwa tygodnie!

lima

2008-06-01T00:17:00.003+02:00

Wczoraj wieczorem po krotkim locie z Iquitos wyladowalismy w Limie. Miasto robi wrazenie koszmarnego wielkiego slumsu, w drodze z lotniska towarzyszyly na ciagnace sie kilometrami kilkumetrowe odrapane mury zakonczone drutem kolczastym. Po przyjezdzie do centrum mily akcent w postaci kolonialnego Plaza de Armas, schemat znany juz z innych poludniowo-amerykanskich miast, tzn. na srodku zielony skwer, na jednej ze scian XVI albo XVII wieczna katedra, pozostale otoczone budynkami z arkadami.
Dzisiaj od rana zwiedzanie, ja szczerze mowiac jestem juz troche znudzony odwiedzaniem kolejnych klasztorow i koscialow, szczegolnie ze widziane w nich motywy systematycznie sie powtarzaja. Co do Limy to interesujacym akcentem byly katakumby pod klasztorem sw Franciszka, ktore do poczatkow XIX wieku sluzyly jako publiczny cmetarz (wedle slow przewodniczki, konkwistadorzy wierzyli, ze w ten sposob po smierci beda blizej Boga, nie wiem jak jest z Bogiem, ale z pewnoscia blizej jego slug). Katakumby przestaly pelnic swa publiczna funkcje na poczatku XIX wieku i dusze zmarlych mialy spokoj na ok. 100 lat, bo na poczatku XX wieku ktos wpadl na pomysl udostepnienia piwnic kalsztoru zwiedzajacym. W tym celu przeprowadzono niezbedne prace archeologiczne, znalezione szczatki posegregowano w mysl zasady duzy piszczel do duzego piszczela, maly do malego, czaszeczka do czaszeczki, miedniczka do miedniczki itd. przy okazji naliczono, ze w czasie swojego funkcjonowania zebrlo sie tego ok. 25 ooo kompletow, ktore teraz rozczlankowane mozna ogladac rowniutko poukladane w gablotach. Przewodniczka nie omieszkala dodac, ze jeszcze pare lat temu ceglane gabloty nie byly pokryte szklem, ale ze wzgledu na czeste przypadki zabierania sobie elementu przodka na pamiatke (czyzby polscy studenci medycyny znalezli dogodne zrodlo pozyskania eksponatow naukowych?) musiano gablotki zabezpieczyc.
Drugim, juz zdecydowanie mniej makabrycznym miejscem, ktore wzbudzilo w nas zainteresowanie, byla biblioteka. Ze zrozumialych powodow Maly Mongol byl zdecydowanie bardziej zachwycony od Bromby, wrecz byl do tego stopnia zachwycony widokiem pomieszczenia ok 40X10X5, wzdluz ktorego scian na dwoch poziomach (w polowie pomieszczenia mozna bylo wejsc na ciagnaca sie wzdluz calego pomieszczenia antresole po drewnianych spiralnych schodach ze stylowa metalowa porecza) ciagnely sie stosy posegregowanych ze wzgledu na gatunek starodawnych woluminow, a w ktorego centralnym punkcie znajdowaly sie dwa duze ciezkie drewniane stoly do okola ktorych pustawiane byly XIX wieczne fotele obijane skora, ze pociekly mu nieomal lzy po policzkach. Poza tym klasztor nie roznil sie specjalnie od tych dotychczas widzianych, tzn. wspanialy barokowy kosciol z drewnianymi oltarzami (niektore pokryte srebrem lub zlotem) z umieszczona w centralnym punkcie Maryja, bogato rzezbiony drewniany chor, dziedziniec z fontannami i mnostwem roslin, wzdluz ktorego na scianach powieszone byly obrazy przedstawiajace zycie swietego patrona klasztoru, mnostwo plynacych zlotem, srebrem i szlachetnymi kamieniami dewocjonaliow, obrazow ze szkoly cuzcenskiej, w tym oczywiscie pelna pasja Chrystusa, z powtarzajacym sie tu, a nie obecnym w Polsce, motywem Chrystusa podpierajacego sie na kolumnie. Wychodzac z klasztoru franciszkanow zastanowilo mnie tylko jedno, w koncu to zakon zebraczy, skladajacy sluby ubostwa, wiec skad ci pastuszkowie bozy nazbierali tyle materialnego dobra? Zmeczeni z lekka wizytami w kalsztorze i katedrze postanowilismy nabrac sil konsumujac maly lunchyk w knajpce nieopodal Plaza de Armas, ale nie wspominal bym o tym gdyby nie to, ze sprobowalismy w koncu polecanego nam przez naszego przewodnika po Lauce Javiera, oslawionego peruwianskiegto ceviche. Danie to jest lokalnym odpowiednikiem sushi, a skada sie ze smakowitych kawalkow ryby, osmiornicy, kalamarnicy, malzy i innywocow morza, przykrytych kilkoma algami i obficie polanych pikantnym sosem cytrynowo-paprykowym, mniam mniam, palce lizac, cale szczescie ze serwowane jest na kawalku slodkiego manioku i kukurydzy, bo inaczej ciezko byloby ugasic pozar po jego konsumpcji:) Posileni lokalnym przysmakiem moglismy juz wybrac sie w bardziej modernistyczne obszary tego 8 milionowego miasta, czyli w kierunku ocenanu - do Miraflores i Parque del Amor. Jesli o mnie chodzi to jedynym sympatycznym framgentem miasta byl w tym miejscu wylacznie zaagospodarowany w formie malego parku odcinek trawnika pomiedzy ulica, a klifem opadajacym jakies 75 m w dol do oceanu, widok na druga strone ulicy, na badz co badz luksuowa dzielnice Limy, nasuwal mi skojarzenia z polotem architektury chojnego Gierka, ktora mozna ogladac np. w postaci polularnego wroclawskieogo malego Manhattanu, powszechnie znanego rowniez pod popularnym choc odrobine pejoratywnym okresleniem sedesowce (chociaz moze przesadzam, sedesowce przynajmniej w zalozeniu mialy byc awangardowym projektem). Czytelnicy z Warszawy moga wstawic sobie w to miejsce urok osiedla za Zelazna Brama.
Widok z druga strony juz zdecydowanie lepszy, bezkresny Pacyfik, dzisiaj stosunkowo spokojny, chociaz cigle wabiacy rzesze surferow czekajacych na wymarzona fale.
Ale co tu przynudzac o Limie, duzo ciekawsza przygoda zakonczyla sie wczoraj wieczorem wylotem z Iquitos, ale po kolei. Zaczelo sie od porannego budzika, ktory mial nas zerwac z lozka na wizyte w Belen, dzielnicy Iquitos zachwalanej przez Malego i Age ze wzgledu na urok zbudowanych na palach i na wodzie domow. Trudy wczesniejszej podrozy i wypitego dzien wczesniej wieczorem piwa daly o sobie znac i zgodnie postanowilismy pozostawic uroki tej dzielnicy Iquitos na wylacznosc naszym przyjaciolom ze Zwyciezcow:) zwleklismy sie z lozka dopiero po 8, tak by ledwie zdazyc ze sniadaniem przed przybyciem naszego przewodnika Victora Raula Gonzalesa .... i 3 jeszcze innych zapomnianych juz przez nas nazwisk, znanego rowniez w niektorych kregach turystow pod wdzieczna ksywka Wolf. Nastepnie krotki spacer na koniec uliczki, zaladunek na niewielka lodz motorowa i dwie godziny szybkiej (ok 45km/h) podrozy w gore Amazonki. Po drodze zatrzymujemy sie w lokalnym, polozonym nad Amazonka miasteczku, gdzie probujemy z Kaska lokalnych potraw, mi trafia sie zawiniety w lisc palmowy kawalek ryby gotowany z pure z manioku, a Kasce bardziej cywilizowany ryz z kurczakiem przyzadzony w ten sam sposob. Maniok i rybe czuc rzeka, co pozniej okaze sie brzemienne w skutkach, ale w tym momencie ruszamy dale, by po kolejnych dwudziestu kilku minutach dotrzec do Chulla-Chaqui lodge, czyli kilku zbudowanych na palach domow krytych strzecha z lisci palmowych. Zakwaterowanie i dobor kaloszy zajmuje nam kilkanascie minut (Malemu do kaloszka nie miescila sie lydka, mnie ciezko bylo wepchnac do buta podbicie) i juz nasz przewodnik goni nas do dzungli, ktora wyrasta kilka metrow za ostatnim z domow. Przygoda z natura rozpoczyna sie od prezentacji naturalnego barwnika, ktorym Kaska maluje sie w barwy wojenne, a Wolf bardziej zawadiacko przybiera barwy cyrkowego klowna:) Poznajemy rowniez na poczatek kilka rodzajow mrowek, zaczynajac od gigantow majacych po ok. 2 centymetry, ktorych ukaszenia sa bardzo bolesna, a konczac na malych czerwonych mroweczkach, dowiadujemy sie o leczniczych drzewach (np. wywar z kory jednego z nich stosuje sie na przeczyszczenie i pozbycie sie pasozytow, nie mozna go jednak stosowac w obecnosci kobiet w ciazy, bo w tajemniczy sposob istoty te blokuja caly proces, co moze zakonczyc sie fatalnie dla zazywajacego urokow medycyny naturalnej). W miedzyczasie nasz przewodnik montuje sobie z lisci palmy wianek i ustraja go wielkim lisciem przybierajac lacznie ze swoim makijazem wyglad z lekka absurdalnego amazonskiego wodza. Z ciekawych rzeczy dowiadujemy sie rowniez jak sporzadzic szczyt chaty z lisci palmowych, w tej sècjalnosci zwycieza jako znany rzemieslnik Bromba, a Maly Mongol z braku cierpliwosci konczy na sporzadzeniu sobie wianka na glowe. Po krotkiej przerwie na calkiem obfity i smakowity obiad, zakonczony krotka hamakowa sjesta ruszamy na polowanie leniwca. Ruszamy oczywiscie na pokladzie Titanica, czyli kanoe wykonanego z pnia drzewa, nasza lodz tak jak Titanic, bierze po drodze wode, ale nasz przewodnik nicznym nie zrazony wybiera ja wioslem i zasuwamy przez zalany las dalej na poszukiwanie leniwca. W koncu udaje nam, a wlasciwie Viktorowi, wypatrzec jedna sztuke, my uzywalismy lornetki, a i tak czasami ciezko bylo nam dostrzec to, co on zauwazyl golym okiem, i po krotkich konsultacjach uznajemy, ze przyjmiemy czwartego pasazera na poklad. Polowanie jak to polowanie, nie moze obyc sie bez ofiar, tym razem mysliwy Bromba stracil w walce ze spadajacym z drzewa leniwcem w otmetach rio Tapira swoje szkla powiekszajace. Wolf nie zwazajac na zagrozenie ze strony krokodyli, pirani i co tam jeszcze nie zyje w tych wodach, zanurzal sie ku przerazeniu Malego Mongola raz po raz w metnej wodzie w poszukiwaniu moich okularow, i po mimo naszych zapewnien, ze nic sie nie stalo i zawsze moge uzyc substytutu w postaci szkiel kontaktowych, nie chcial spoczac dopoki nie dokona 10 nurkowan: W koncu ublagany przez Malego Mongola wraca do kanoe. Okazuje sie, ze Victor, jest lokalnym chlopakiem, ktory wychowal sie w wiosce odleglej od naszej lodgy o kilka kilometrow, a zalozonej przez jego dziadka i jego 3 zony kilkadziesiat lat wczesniej, wiec zna okoliczna dzungle i jej zwierzeta jak wlasna kieszen. Wspomniana wioske mamy okazje rowniez obejrzec, zamieszkuje ja obecznie rodzina Victora i jego 39 wujkow w raz z zonami i dziatkami, w doma polozonych wzdluz ciagnacego sie 2 kilometry betonowego chodnika - daru rzadu peruwianskiego dla lokalnej spolecznosci. Na koncu chodnika, z jednej strony znajduja sie przedszkole, szkola podstawowa i szkola srednia oraz chata lokalnej wladzy, a z drugiej nie wiadomo czy nie wazniejsze dla lokalnej spolecznosci boisko do pilki noznej i dwie drewniane cele w ktorych jedni wujkowie zamykaja drugich wujkow, jesli ci nie chca przestrzegac ustanowionych przez lokalna spolecznosc praw (np. obowiazkowego koszenia trawy na boisku lub palenia plastikowych smieci raz w tygodniu i dbania o swoj kawalek rzadowego chodnika).
Wieczorem wyruszamy na szukanie krokodyla, na zmiane wioslujemy wiec po rzece, brniemy w kaloszach przez lokalne plytkie wody, szlam i bloto (w miedzyczasie okazuje sie ze moze moje kalosze dobrze pasuja, ale ze szczelnoscia sa troche na bakier), zeby znowu wioslowac po lokalnej rzece, znow brnac przez bloto.... az docieramy do jezora smierci, gdzie zakonczyl swoj zywot dziadek naszego przewodnika, skonsumowany zapewne przez jedno z tych uroczych zwierzat, ktore chcemy wypatrywac. Po drodze Victor opowiada nam o krokodylu gigancie, na ktorym rozpalil kiedys ognisko, a ten niewdziecznik zamiast ogrzac sie w cieple plomienia odplynal mu z garnkiem i zanurkowal na srodku jeziora, 25 metrowej nieczulej na bol anakondzie ktora maskuje sie tak dobrze, ze rosna na niej drzewa i krzewy i mozna na niej strugac patyki, anakondzie strzelajacej woda i innych lokalnych potworach. Tak przygotowanie mentalni ruszamy naszym Titanicem na podboj jeziora smierci, dopoki jest widno atmosfera jest calkiem zrelaksowana i podejmujemy z Malym Mongolem nielatwa sztuke nawigowania nasza lodzia za pomoca wiosla, ktora konczy sie co i raz dokowaniem w krzakach. Wraz z zapadaniem zmroku mina MM coraz bardziej rzednie, a w momencie gdy w swietle latarki widzimy swiecace czerwone slepia, a Victor wyciaga malego gada golymi rekami z wody, MM jest juz w pelni gotowa wracac do pokoju. Co tu duzo mowic, na swojego duzego krokodyla bede musial jeszcze troche poczekac, chyba powinienem jeszcze tylko dodac, ze niegdy nie widzialem Kaski tak zgodnie i z takim zapalem brnacej przez bloto za przewodnikiem jak w drodze powrotenej do Chulla-Chaqui lodge. Jak by na to nie patrzec noc dodaje dzungli uroku, a tarantule i inne robactwo wybiera sie w tedy na zer.
Nastepnego dnia rano mielismy ruszyc na lowienie pirani, Bromba niestety zostal zwalony z nog, lub raczej posadzony na tronie przez brzemienne skutki rybki w manioku i dopiero polaczone sily i wiedza amazonskich indian (syrop z lodygi mlodego bananowca), redneckow z Lynchburga, czarnych z Atlanty i moc wegla postawily go z powrotem na nogi. W tym czasie Maly Mongol wyciagnal z wody 6 piranii i zlamal kijaszek-wedke na 3 metrowej anakondzie (to wszystko w swietle dnia ;). Po trzech dniach z zalem zegnalismy sie z Amazonia, w droge powrotna zapakowano nas na lokalna aluminiwa lodke wraz z naszymi plecakami i 10 innymi pasazerami i pomknelismy w strone Iquitos. Zajelismy fantastyczne miejsca na dziobie z przepieknym widokiem na Amazonke i toczace sie na niej zycie, i nie bylo by w tym nic dziwnego gdyby nie fakt, ze dalbym slowo, ze na lodke nie zmiesci sie wiecej niz 5 osob nie mowiac nic o plecakach (wiec innego miejsca niz dziob zalewany co i rusz fala nie bylo), i to ze kilometr przed portem zabraklo nam paliwa, a lodka zaczela nabierac wody, cale szczescie nasz dzielny kapitan nie stracil zimnej krwi, wyciagnal spara sztachetke i zaczal wioslowac w strone portu, zadanie utrudnialy mu troche inne speedboaty pasazerskie, ktore co rusz przelatywaly z obrzymia predkoscia kolo nas zalewajac nas potezna fala. Ostatecznie zostalismy milosiernie wzieci na hol i dociagnieci na najblizsza stacje benzynowa. Co by nie mowic szkoda ze przygoda w Amazonii tak szybko sie skonczyla.

P.S. Korzystajac z okazji przesylam tytuly literatury obowiazkowej dla wiernych czytelnikow bloga, "Inkowie i tajemnica Machu Picchu", "Aztekowie i tajemnica kalendarza" pozycje popelnione przez spotkanego przez nas w Cuzco Jacka Walczaka, a uratowane z mrokow zapomnienia i rekomendowane przez Malego Mongola:)

Azja?

2008-05-28T02:27:00.002+02:00

Zaczelam bac sie latac. Nie wiem nawet dlaczego. Jakos warkot silnikow i wcisniecie w siedzenie przy starcie juz nie napawaja mnie dziecieca radoscia jak z karuzeli, dopada mnie zamiast tego lekkie przerazenie. Lekki stan niewazkosci przy ladowaniu jest jeszcze gorszy. Policzylam, ze do Warszawy jeszcze trzynascie lotow.
Ale nic. Samolot z Cuzco wystartowal w strone, gdzie gory otwieraly sie na doline i gladko podniosl sie nad szczyty, co odnotowalam z ulga. Bialo, potem coraz jasniej i niebiesko. W dole niesamowicie trojwymiarowy krajobraz gor. Brazowe odcienie, jak z lekcji malarstwa, grzbiety jasniejsze, po bokach w niezliczonych dolinach - juz ciemniej. Jakbysmy lecieli nad gigantyczna wypukla mapa Tatr, taka plastikowa, jak z ksiegarni albo straganu na Krupowkach. Tylko nie bylo plastikowej zieleni dolin, kolorowych kresek szlakow i czerwieni przy najwyzszych szczytach (to juz nie musze dodawac, ze tesknie czasami, coraz czesciej, za znajomymi widokami :)). Po godzinie ladowanie w mleku wiszacym nad Lima. Po godzinie znowu w gore. Chmury oparly sie na coraz wyzszych zboczach, im dalej w glab ladu tym wiecej slonca. Najpierw pomarszczony krajobraz, wiecej czerwieni, rzadkie nitki drog, jeszcze radziej skupiska ludzkie, zielone kwadraciki pol powcinane w zbocza. Czasem blyszcaca na srebrno nitka wody. Teren stopniowo wyrownywal sie, dolecielismy nad brazowo-zolte altiplano z lustrzanymi, niebieskimi plamami jezior. Od calkiem malych po bardzo rozlegle. Mniej tez bialych szczytow, ziemia pod nami zapadala sie, schodzila, coraz blizej poziomu morza, ktory za ta sciana gor wydawal sie juz zupelnie abstrakcyjnym konceptem. Zaczelam czytac. Pod koniec rozdzialu bylismy juz nad Amazonia, nad zielonym, nieskonczonym Pacyfikiem drzew. Rzeki pozawijane jak chinskie weze, wielkie. Stare koryta jak slepe uliczki, porzucone, przemieniajace sie powoli w zielen, pochlaniane przez dzungle. Na lotnisku z klimatyzacji wpadlismy w sam srodek lepkiego, goracego powietrza. Moja glowa probowala szukac analogii, zlapana znienacka powiedzialabym, ze jestem znowu w Azji. Plecak ciezki od cieplych ubran, ktorych nie nosze juz na sobie. Za plotem lotniska maly Bombaj. Ulica pelna ludzi, motorykszy, autobusow bez okien, bez liku motorow, na ulicy fiesta, taksowkarz jedzie pod prad. Pomyslalam, ze ludzie w takich temperaturach sa jak czasteczki powietrza, ogrzani osiagaja wieksze predkosci, obijaja sie od siebie, migotaja. Dzwiek tez chyba sie obudzil, dociera ze wszech stron, glosy, turkot silnikow. Jestem jednak czlowiekiem Polnocy, na mnie temperatura i ta pulsujaca gestosc powietrza dzialaja zupelnie odwrotnie, zapadam w pol sen, jakby moj organizm czekal, az znowu sie ochlodzi i bedzie mogl zaczac ruszac sie, nadrabiajac te brakujace kilka stopni Celsjusza. Wojtek odwrotnie. Przypomniala mi sie tez teoria Arystotelesa (dobrze pamietam?) o zaleznosci miedzy klimatem a spolecznoscia idealnego miasta. Chlod mial zabijac tworczosc, bo ludzie za duzo energii poswiecali sprawom przyziemnym, zapewnieniu sobie ciepla. Z kolei nadmiar goraca rozleniwial. Nie wiem, czy mial racje. Tutaj nie widac bezruchu, tej spalonej od slonca stagnacji. Jest za to iscie azjatycki balagan. Obdrapane domy, ruchome stragany z zarciem, nad ktorymi wisza rozhustane zarowki, zasilane niewiadomo jakim kablem. Ciagly rytm ulicy, warkot silnikow, przeciagly pisk hamulcow.
W lokalnym biurze turystycznym, ktore - co w Ameryce Pd. jest norma - wyposazone jest w obowiazkowa ksiazke rekomendacji, odszukalam wpis Agi i Malego. Pochlebny. Jutro uciekamy z miasta, do dzungli.

To nadrabiamy zaleglosci :)

2008-05-26T20:38:00.003+02:00

Ostatnio bylismy w La Paz. Tak, to juz historia, a przed oczami mignelo tyle nowych obrazow, ze wydaje sie historia calkiem odlegla. Z La Paz pojechalismy do Copacabany, czyli nad jezioro Titikaka. Z autobusu prosto na prom, zeby dostac sie na Isla del Sol - wyspe slonca. Z malej przystani na wyspe trzeba sie wdrapac po schodach wybudowanych jeszcze przez Inkow. Stromo, a na tej wysokosci przy wchodzeniu z plecakami (duzy na plecach, maly z przodu) po gore, mozna naprawde nasapac sie tak, ze czuje sie prawie kazdy pecherzyk plucny. Wyspe Slonca schodzilismy cala, od jednego do drugiego konca. Jest na niej troche inkaskich ruin, ale bardziej zajmowaly nas widoki na jezioro i jego gorzyste wybrzeza. Po boliwijskiej stronie jeziora rozciaga sie wspanialy widok na gory Cordiliera Real. Nastepnego dnia bylismy juz w Puno, zeby zoaczyc jak jezioro wyglada od strony peruwianskiej i oczywiscie odwiedzic plywajace wyspy. Zbudowane sa ze specjalnej trzciny o nazwie totora i torfu, od spodu do powierzchni maja jakies 2 metry. Na tych wyspach-tratwach zbudowane sa domy, jest tez budynek urzedowy i kosciol. Budulcem domow jest tez totora, choc na dachach widac tez i blache falista :) Po peuwianskiej stronie nie ma tak fajnego widoku na cale jezioro, trzeba wyplynac za plywajace wyspy, zeby zobaczyc, jakie jest ogromne. Wyspy sa bardzo turystyczne, przed domami wylozone turystyczne pamiatki, Indianki spiewaja oprocz lokalnych piosenek, takze francuskie i niemiecki kolysanki (choc niemiecka kolysanka to prawie oksymoron ;)). Sluchalismy tych piosenek rozbawieni, zazartowalismy, ze przdaloby sie cos i po polsku. Ën polaco? Muy bien! I za chwile z niedowierzaniem przecieralismy oczy i uszy, bo oto piec Indianek w ludowych strojach na trzcinowej wyspie na jeziorze Titikaka odspiewalo nic innego jak polskie ¨Sto lat¨. Dodam moze jeszcze, ze naszymi towarzyszami na wyspie byli Nick i Sara Kwiatkowsky z.. Teksasu (prawdziadek Nicka wyemigrowal z owczesnego rosyjsiego zaboru).
Z Puno pojechalismy do Arequipy, zeby obejrzec doline i kanion Colca, niemal dwukrotnie glebszy od Kanionu Kolorado. Okazalo sie przy okazji, ze sama Arequipa jest bardzo atrakcyjnym celem podrozy. Po miastach Boliwii i calym spektrum chilijskiej, boliwijskiej i peruwianskiej prowincji, Arequipa wydawala sie bardzo.. miejska. To zupelnie inne Peru. Mniej pan w kolorowych spodnicach, kapeluszach i dlugich warkoczach, wiecej knajp o bardziej juz uniwersalnym wystroju, wiecej mezczyzn w garniturach i kobiet ubranych na wskros po europejsku. No i piekne budowle. Szczegolnie klasztor Santa Catalina (Sw. Katarzyny ze Sieny), ktory zawiera w swoim obrebie mini-miasto z wlasnymi nazwami ulic, malymi placami. Wzdluz ulic ciagna sie domy zakonnic - kazda miala bowiem swoje mieszkanko, zreszta jak na tamte czasy calkiem wystawnie urzadzone. Zakonnice byly obslugiwane przez rzesze sluzacych! (Pamietajcie, ze nie kazdego bylo stac na umieszczenie corki w klasztorze, oprocz znakomitego ¨posagu¨chciano siostrom zapewnic dobre warubnki do modlitwy, stad sluzace, prywatne lazienki (!) i kuchnie ;)). Dopiero specjalna´zimna siostra´ przyslana przez Watykan zrobila z tym porzadek i wszystkie siostry zmuszone byly spac w jednej wielkiej sali, ktora obecnie sluzy za galerie malarstwa zgromadzonego w klasztorze.
Z samego rana wyruszalismy na zwiedzanie Arequipy, pozegnawszy sie w myslach z wizyta w dolinie i kanionie Colca, bo nie udalo nam sie wieczorem zorganizowac wycieczki (wszystko bylo juz pozamykane, kiedy dotarlismy wieczorem), zeby ruszyc z samego rana. Kolejnego dnia na czekanie juz nie mielismy. Cos nas jednak podkusilo, a moze raczej doswiadczenie podpowiedzialo, ze skoro wycieczki ruszaja o siodmej, a jestesmy w Ameryce Pd. (i nie jest to Chile), to pewnie kolo 9 samochody z turystami beda jeszcze gdzies w obrebie miasta. Wpadlismy do pierwszego biura, ktore bylo otwarte (nie wiem jakim cudem) o 8 rano. Oczywiscie ich samochod krazyl jeszcze po miescie, a dwojka ludzi poprzedniego dnia zrezygnowala z wyjazdu. Hurra! Po strasznym zamieszaniu (w biurze bowiem byly dwie szefowe i jedna pracownica, ktora dostawala co najmniej lekkiego rozdwojenia jazni od ciagle wydawanych jej polecen) udalo nam sie zapakowac do samochodu i w droge! Pierwszego dnia dotarlismy do doliny Colca, pieknej, szerokiej i ogromnej. Zbocza doliny cale w rolniczych tarasach, z ktorych podobno 70% jest przedkolumbijskich. W Chivay, gdzie zatrzymalismy sie na noc, nowe niespodzianki. Najpierw wybralismy sie do goracych zrodel. Calkiem bylo zabawnie, bo woda w tym uroczym peruwianskim spa pelna jest gorskich mineralow, a najwiecej w niej siarki, wiec zapach przeuroczy :)
Tego wieczoru w Chivay odbywal sie na gownym placu konkurs taneczny dzieci z lokalnej szkoly. Cale klasy tanczyly w wyrezyserowanych przez wychowawcow ukladach, poprzebierane w kolorowe stroje, podekscytowane przed publicznym wystepem. Jury sledzilo ich poczynania z tarasu na pietrze urzedu miejskiego. Dzieciaki jak to dzieciaki, wieczny mialy prolem z utrzymaniem sie w szeregu, bo tyle sie dzieje naokolo. A uklady taneczne sa raczej dla zdyscyplinowanych :) Tak czy siak, bardzo bylo wesolo, Wojtek jak zwykle robil furrore, bo taki wielki i blondyn, mozna mu sie uwiesic na ramionach i pohustac, przebic piatke, zasalutowac. Brombiatka beda mialy super tate :)
PO wystepach udalismy sie na lokalny plac targowy. Pradziwa fiesta, grillowane kurczaki, pyszne kola bialego sera (wreszcie!) i swietny, smakujacy zupelnie po polsku chleb. Nowoscia byly sprzedawczynie ziolowych naparow, sprzedawanych za pol soli (jakies 0,15 dolara). Opilismy sie po dwie szklanki tak nam smakowaly.
A na koniec jeszcze pena show, czyli wystep ludowych tancow. Bylismy juz na takim przedstawieniu w La Paz, ale tym razem bylo duzo fajniej. Dzieki naszej towarzyszce - Abigail, znanej i jak sie okazalo bardzo lubianej w Chivay przewodniczce, bylismy wciagani we wszelkie tance, Bromba kompletnie sie rozszalal, wzial nawet lokalna tancerke przez ramie i wyniosl za scene, co skonczylo sie tym, ze ja zostalam w ten sam sposob wyniesiona przez jej tanecznego partnera. Byl to element ludowego tanca, ktory widzielismy wczesniej w ich profesjonalnym wykonaniu, zdaje sie jednak, ze tancerze raczej sie nie spodziewali, ze ktos z widowni zechce (wyciagniety na srodek sceny) tak ochoczo go powtorzyc. Ale wiadomo, Wojtek jest do takich akcji urodzony :)
Kolejnego dnia kanion i najbardziej przeze mnie oczekiwany moment - wypatrywanie kondorow. Niecierpliwilam sie, ale w koncu sie pokazaly zachecone do szybowania coraz bardziej ogrzewajacym sie w sloncu powietrzem. Bylo ich sporo i mozna bylo je ogladac naprawde z bliska (momentami nawet kilka metrow), ogromne, czarne albo ciemnobrazowe, od razu widac, ze zadni z nich wegetarianie. Najwieksze maja 3,5metra od konca jednego do konca drugiego skrzydla. Wygladaly naprawde imponujaco. Kanion tez piekny, choc nie tak kolorowy jak ten w Arizonie. Jest tak potezny, ze trudno okreslic jego skale, jakby juz troche nierzeczywisty. Momentami widac tylko na sklach nitki sciezek, to tylko dale jakis punkt odniesienia, pozwala ocenic skale tego, co ma sie przed oczami.
Z Arequipy autobus do Cuzco. I kolejna strata, tym razem telefon Wojtka. Ktos widac gustuje w zuzytych motorolach sklejonych tasma do pakowania, zeby sie nie rozpadly. Zapewne jakis muzealnik amator albo antykwariusz.
Pierwsze widoki Cuzco to niebieska brama dworca Peru Rail, gdzie czekalismy w kolejce agentow turystycznych, zeby kupic bilety na pociag z Ollataytambo do Machu Picchu. Potem negocjacje z taksowkarzami (nie udalo nam sie niestety zejsc do ceny wynegocjowanej jakies 10 dni wczesniej przez Age i Malego :)) i w droge do Ollataytambo przez Swieta Doline Inkow. Po drodze swietnie zachowany kompleks ruin w Pisac (ale widoki! Wojtek uznal Pisac za roznorzedny z Machu Picchu), potem tarasowe saliny i piekne pola, zbudowane na okraglych kocentrycznych tarasach w Maray. Po poludniu obejrzelismy jeszcze kompleks ruin w Ollataytambo, gdzie powstawac miala najwieksza swiatynia Inkow, ale jak to okreslil spotkany przez nas dzsiaj przewodnik: ¨Hiszpan przyszedl¨ (widac to poludniowoamerykanski odpowiednik Moskala :)). Wieczorem wsiedlismy w pociag do Aguas Calientes, zaplecza noclegowego Machu Picchu. O samym Aguas Calientes chyba za wiele dobrego nie da sie powiedziec. Krajobrazy wokol piekne, tu gory juz zielone, Machu Picchu bylo lacznikiem miedzy wyzynami a Amazonia.
Pobudka skoro swit. Zza okna niepokojacy miarowy dzwiek. Leje! Na przystanku autobusu jednak niezrazony tlum. Kiedy wjezdzamy na gore, droga wijaca sie 8 km niemal non stop pod gore, wokol bialo. Jestesmy w samym srodku chmury. Staramy sie nie tracic nadziei - przetrze sie, przeciez to gory. Slysze jak peruwianski przewodnik pociesza swoja grupe, ze najdalej o wpol do osmej bedzie slonce. Jednak jak tylko weszlismy miedzy budynki i na rolnicze tarasy zaczelismy sie cieszyc z tej pogody. Machu Picchu wygladalo niesamowicie, wylaniajac sie i ginac w bialym powietrzu. Czasem widac bylo tylko ciemniejsze plamy, potem wyrazniejszy juz ksztalt budynku, za chwile cala uliczke czy plac. Ludzi o tej porze bylo jeszcze stosunkowo malo, a i te grono co chwile niknelo we mgle. Wspielismy sie najpierw na Wayna Picchu w nadziei, ze chmury sa na razie nisko, a wyzej bedzie widac chocby czubki okolicznych gor. Chmury jednak okazaly sie grubsze niz myslelismy, patrzylismy wiec jak przez okienka na swiat, gdy tylko chmury na chwile sie rozrzedzaly. Niesamowicie. Okolo w pol do jedenastej zaczelo sie na dobre przejasniac. Przycupnelismy na wzgorzu blizej Machu Picchu i stamtad widoki byly niesamowite. Chmury wznosily sie i przeplywaly nad ruinami, jak podczas spektalu magika, ktory to zarzuca, to odslania peleryne. Po poludniu Machu Picchu juz w pelnej okazalosci, az za bardzo ogrzewane sloncem. No i praktycznie zadeptane. Jednak kto rano wstaje...
Inkowie byli wspanialymi budowniczymi i kamieniarzami (wyobrazcie sobie zbudowanie miasta na Giewoncie, ktore w dodatku byloby odporne na trzesienia ziemii - miasto zbudowane jest z maksymalnym wykorzystaniem naturalnej rzezby terenu, pod ulicami i placami jest jeszcze cala podziemna architektura platform i kanalow nawadniajacych) i mistrzami w uprawie roslin. Na gorskich tarasach, zbudowanych w taki sposob, by zapewnic roslinom jak najwiecej slonca, udawalo im sie uprawiac rosliny, ktorych owoce wczesniej musieli transportowac z dalekiej (na owczesne warunki transportowe) Amazonii.
Dzisiaj rano wrocilismy z Aguas Calientes i jestesmy znowu w Cuzco. Droga byla ciekawa, najpierw pociag, a potem taksowarz wariat, ktory wprawial nas i pare towarzyszacych namBawarczykow w zdumienie niemal kazdym swoim manewrem. Przypuszczam, ze mierzac polskimi przepisami, po pierwszych pieciu kilometrach zegnalby sie z uprawnieniami do prowadzenia czegokolwiek. Ale co tam, godzina disco peruano i bylismy w Cuzco.
W przepieknej katedrze kolejny usmiech losu. Spotkalismy wycieczke z Polski prowadzona przez wspanialego przewodnika Jacka Walczaka. Wie o Ameryce Poludniowej chyba wszystko, ma do tego piekny glos i posluguje sie rzadka juz niestety polszczyzna, ktora pamieta jeszcze, co to intonacja zdaniowa (wtret do XIV LO: pamietacie, jak mowil prof. Strozanski?). Jak ze starej szkoly aktorskiej, zakochalam sie w nim od razu. Z kazdym tu jest za pan brat, pol roku spedza w ukochanym Zakopanem (zreszta na nogach mial skorzane tatrzanskie kierpce), pol roku w Peru. Przygarnal nas na czas wizyty w klasztorze Sw. Dominika, wiec mielismy okazje sporo sie dowiedziec. Jesli ktos chce jechac do Ameryki Pd. z wycieczka, niech koniecznie pyta o pana Walczaka. Jest zreszta autorem kilku ksiazek poswieconych historii regionu.
I tyle, przed chwila sie z nim pozegnalismy i ruszylismy na poszukiwanie internetowej kafejki, bo kosciolow, klasztorow i muzeow mamy juz troche dosc. (Jutro lecimy do Iquitos, czas zapoznac sie z Amazonia :)). To publikuje, zaraz zobacze, czy da sie wrzucic kilka zdjec.

MAMA MIA!

2008-05-26T01:27:00.002+02:00

Kochani, dzisiaj post specjalny, wiadomo dla kogo :) A na specjalna okazje i srodki musza byc nadzwyczajne, dlatego na chwile zmieniamy proze na poezje:

Choc to czasem tak wyglada,
Nie z kapuscianego glaba
Wyszedl na ten swiat wspanialy
Pewien Mongol bardzo maly.

Choc leciutki jest jak piorko
I mogl leciec tuz nad chmurka,
To nie od bociana bomba
oznaczona metka ¨Bromba¨
Spadla prosto w Siedlec srodku
W deszczu innych noworodkow!

(Ta zagadka pochodzenia
Nie wymaga wyjasnienia..)

Skromnie tylko wtracmy slowo:
W noc jesienna, w noc zimowa
W dwoch druzynach trud przyjemny
Calkiem byl nienadaremny!

I choc wazny trud Tatusia,
W maju pierwsza jest Mamusia!

I na swiata drugim koncu,
W peruwianskim mocnym sloncu,
Tropiac internetu slady,
Wyznac trzeba bez przesady,
ze w serduchach nic nie zmieni
Miejsca KRYSI i TERENI!!!

La Paz

2008-05-19T01:30:00.003+02:00

La Paz w tytule, ale jak zwykle porcja retrospektywna. Park Narodowy Lauca milo nas zaskoczyl, spodziewalismy sie znanych juz krajobrazow, a tu jednak inaczej :) Startuje sie z poziomu morza, przez otaczajaca Arice pystynie, (a w ramach uzupelnienia kilka zdjec z Aricy, ponizej mniej znana konstrukcja inzyniera Eiffela)

(i wspomniany w poprzednim poscie dworzec kolejowy, ktorego pracownik dumnie chwalil sie swoja znajomoscia polszczyzny)

ktora jak wyjasnil nam Javier, nasz przewodnik, jest czescia jeszcze Atacamy. Poniewaz zakupiona przez nas w Santiago mapa Ameryki Poludniowej ma po rozlozeniu wielkosc dywanu, prosze to potraktowac jako wiadomosc niesprawdzona :) Alez wylazl ze mnie prawniczyna od marnych disclaimerow. Przepraszam.
Wracam do Chile. W pustynne wzgorza wdzieraja sie doliny, zielone od upraw pomidorow, kukurydzy, dzieki sieci kanalow nawadniajacych, zbudowanych wedlug izrealskich wzorcow. Zreszta krajobraz skojarzyl mi sie ze zdjeciami z Izreala - Arica walczy ze sloncem, walczy o wode.

Kolejnym pietrem sa gory, zielone od krzakow,

(oraz mchow, znanych nam juz z Boliwi, ktore rosna ok 1 mm na rok wiec ten uwieczniony okaz ma pewnie ok 500 lat! rosliuny te roznia sie mocno od tych spotykanych w Polsce, chociaz z pozoru miekkie w dotyku sa calkiem twarde, a lokalna ludnosc, po ich naturalnej, lub przyspieszonej smierci wykorzystuje je do spolki z suchymi odchodami lamy, jako doskonale paliwo do ogrzewania domostw)

ozdobione olbrzymimi kaktusami,

ktore na czubkach rozgaleziaja sie tworzc cos na ksztalt korony drzewa.

Troche tu starych ruin, pieknych, coraz mniej zaludnionych wiosek, do ktorych nawet ksiadz przyjezdza raz w roku odprawiac msze. Przez pozostala czesc roku kosciol zamkniety. Podobno jest to czesta przyczyna konwersji z katolicyzmu na ewanglicyzm (zazgrzytalo mi cos w tym rzeczowniku, wiec wybaczcie, jesli stworzylam jezykowy potworek), ktory jest ponoc bardziej ¨samoobslugowy¨. Dopiero nastepnego dnia wjechalismy na wyzyny altiplano. (Na Altiplano panowala zima, chociaz miejscami woda z goracych zrodel sprawiala ze krajobraz robil sie kompletnie wiosenny)

Wulkan Parinacota przepiekny, polozony nad jeziorem, mozna patrzyc na niego bez konca - doskonaly wulkaniczny stozek, pokryty wiecej niz do polowy sniegiem. Ponizej sniegu wyrazna granica czarnego z bialym, to zastygle rzeki lawy.

W lauce jest mnostwo zwierzyny, cale stada lam i alpak (to domowe odmiany amerykanskich ¨wielbladowatych¨),

sporo dzikich vikunii (w 2002 roku naliczono ich w parku ok. 20 tys. !), sa tez wiskaczie (pisze jak sie mowi, nie wiem, czy jest polski odpowiednik) czyli dzikie kroliki altiplano,

Wojtkowi udalo sie tez dojrzec mysz altiplano, szare male stworzonko z wielkimi uszami. Oprocz tego ptaki, ogromne dzikie kaczki (komu sie kojarzy? Ach te lekcje polskiego :)), czarne, eleganckie ibizy,

i ¨coods¨

(znowu nie znam polskiej nazwy), podobne do kaczek, tylko czarne z czerwonymi nozkami i ogromnymi stopami, sa budowniczymi ogromnych plywajacych gniazd. Czulismy sie jak po drugiej stronie sobotniego telewizora, kiedy Wojtek rozklada sie na kanapie przed sniadaniem i oglada National Geographic.
Dojechalismy wczoraj wieczorem do La Paz, w sam srodek ulicznego karnawalu - okazalo sie, ze wczoraj bchodzono najwieksze lokalne swieto, zabawa na ulicy i sztuczne ognie do poznej nocy. My szybko wymieklismy, po przymusowej wspolparadzie z plecakami wsrod tlumu tancerzy (taksowki nie jezdzily, bo wszyskie ulice zatkane od tancerzy i widzow). A dzisiaj La Paz samotne. Wojtek zle sie czuje i przelezal caly dzien w hotelu. No i nie dokoncze, zamykaja kafejke...

Arica

2008-05-16T16:16:00.002+02:00

Tylko szybki meldunek. Z Calamy wyjechalismy ostatecznie tuz przed polnoca. Udalo mi sie przeczytac swiateczna (z konca kwietnia :)) od deski do deski. W autobusie padlismy jak muchy, obudzilismy sie dopiero tuz przed Arica. Krajobrazy wydmowo-pustynne, gdzies w oddali nieco ciemniejsze linie ulic i kropki domow w okolicznych wsiach. Arica bez zachwytu. Choc po czterech i pol miesiacach mam wrazenie, ze przestalismy doceniac miasta i o wiele bardziej porusza nas przyroda w stanie wzglednie wolnym od ludzkiej interwencji. Obejrzelismy kosciol i budynek (obecnie dom kultury) zbudowane z metalu, projektantem byl nie kto inny jak Eiffel. Potem jeszcze stara stacja kolejowa linii Arica - La Paz. Teraz tory kolejowe koncza sie dwadziescia metrow za budynkiem stacji, gina pod plotem i asfaltem ulicy. Hmm.. Prawie zaglada sie w przeszlosc. Na coraz bardziej rozsypujacym sie peronie powiewa stara tablica z wyblaklym napisem "Bienvenidos a Arica", a z drugiej strony "Feliz Viaje" (wybaczcie mi, jesli cos przekrecilam). Na torach stary wagon restauracyjny, w srodku zastawione elegancko stoly, znowu migawka z przeszlosci. Byl tez swoiski akcent - pacownik stacji gonil nas po korytarzach, zeby obwiescic, ze odwiedzil kiedys Bydgoszcz. Nie najlatwiejsza to nazwa do wymowienia przez cudzoziemca, wiec tym szersze byly nasze usmiechy.
Nad miastem goruje olbrzymia skala, na ktorej szczycie powiewa chilijska flaga. Pinochet, wielbiciel wojskowych monumentow, urzadzil tam miejsce pamieci chilijskich bitew morskich. My jednak, zamiast wedrowac na szczyt, zajelismy sie poszukiwaniem opcji na wyjazd z Aricy do Parku Narodowego Lauca, nie dosc nam jeszcze widokow atiplano, wulkanow i lam. Poszlismy do pierwszego biura, ktore sie otworzylo. Zapewne nie jest to najtansza opcja, ale za chwile ruszamy z powrotem na wysokosci :) Po drodze jeszcze muzeum z mumiami, o ktorych wspominalam przy opisie muzeum w Santiago. Tym razem mamy oberzec nie tylko starsze, czarne mumie, ale tez te "chirurgiczne" czerwone. Jutro bedziemy znowu na granicy zBoliwia, pojutrze powinnismy dotrzec do La Paz.
A o Ustce latwo tu sobie przypomniec. Port znacznie wiekszy, z wszechobecnymi kontenerami Maersk, ale jest woda po horyzont :) Tylko do drugiego brzegu znacznie dalej niz z Polski do Szwecji.
Mame Malego (witamy!) zapewniamy przy okazji, ze choc relacje moze skape, to jest sporo dokumentacji fotograficznej, wiec prosze po powrocie domagac sie sesji z dlugimi opowiesciami! Niech nadrabiaja ;)

Calama

2008-05-15T18:55:00.004+02:00

Wojtek przezywa ja ¨Calamancja¨, bo troche tu utknelismy. Ale jak zwykle nie ma tego zlego, co by na dobre nie wyszlo. Dzien w tranzycie jest okazja, zeby zorganizowac sie, poczytac gazete, no i oczywiscie popisac. A mamy troche zaleglosci. No to juz:
Drugi dzien w Potosi spedzilismy juz z Agnieszka i Jackiem. Zdecydowalismy nie wracac juz do Tupizy, tylko jechac prosto do Uyuni i tam poszukac wycieczki przez salary i wysokogorska rownine (czyli wlasnie altiplano). W malutkim i w sumie dosc nieciekawym Uyuni co drzwi to agencja turystyczna. Zeby to jakos ogarnac, podzielilismy sie na druzyny i dawaj przeprowadzac wywiady lamanym angielsko-hiszpanskim (Jacek mnie oswiecil, ze w Peru nazywaja ten dialekt mianem ¨Spenglish¨). Nastepnego dnia rano pakowalismy juz plecaki na dach jeepa i w droge. Dodam tez opisy do zdjec w poprzednim poscie, teraz skrotowo. Zaczelismy od cmentarzyska pociagow, obslugujacych kiedys szlak z terytorium obecnego polnocnego Chile przez Uyuni do Potosi, po cenne kopaliny. Dalej na salar. Po drodze widac bylo majaczace z daleka gory, lezace za salrem. Wygladaly jakby unosily sie nad horyzontem, plywaly nad biala, rozmazujaca sie kreska. Spotkalismy tez gnajacego owce pasterza, ktory po 6 dniach pieszej wedrowki byl juz bardzo blisko celu - do Uyuni zostalo mu jeszcze kilka godzin marszu. Dojechalismy do Colchani, wioski, w ktorej odbywa sie obrobka soli (czyszczenie, mieszanie z jodem, pakowanie w torebki). Technika dosc prymitywna, jak obiasnil nam lokalny producent w roli przewodnika (mam wrazenie nieco ad hoc), wszystko odbywa sie ¨solo manualmente¨, brak tu jakichklolwiek maszyn. Tlumaczyc to moze cena za sol - wskazujac na poskladane w kacie izby torebki soli (zgrzewane za pomoca gazowego grzejnika) nasz producent-przewodnik powiedzial, ze kosztuje to 9 boliwianow (ok. 1,2 dolara). W pierwszej chwili myslelismy, ze mowi o jednej torebce, chodzilo jednak o kilkadziesiat torebek poukladanych pietrowo w rzedach.
Z Colchani do miejsca gdzie wydobywa sie sol, bynajmniej nie na olbrzymia skale. Dookola miejsca, gdzie sie zatrzymalismy, widac bylo ze trzy ciezarowki, kilka oddalonych od nas postaci gornikow i mnostwo solnych kopcow, siegajacych mniej wiecej do wysokosci bioder. Wrazenie jednak niesamowite, ciagle wydawalo mi sie, ze to snieg i musialam ciagle przypominac sobie, ze chodzimy i jedziemy po wielkim polu soli. Salar ma okolo 200 km dlugosci. Grover (nasz przewodnik, kierowca, kucharz i mechanik), jedyny z nas, ktory mial swiadomosc tych odleglosci, odrywal nas od aparatow i zaganial do samochodu, jedziemy dalej. Bardzo chcielismy podjechac na polnocny skraj salaru, pod wulkan Tunupa. Pierwszy pomysl byl taki, zeby na niego wejsc, chociaz kawalek do wysokosci, gdzie zalozono mini muzeum mumii, jednak flamingi na skraju salaru, widoki na piekny, kolorowy krater zajely nas na dosc dlugo, a i wedrowka pod gore na tej wysokosci (ok. 4000 m npm) jest nieco bardziej wyczerpujaca niz na nizinach. Podeszlismy wiec tylko kawalek, wystarczajacy, zeby cieszyc sie widokiem na przytulona do zbocza wulkanu wioske, bialy bezkres salaru, zamkniety ze wszystkich stron majaczacymi na horyzoncie gorami czy pojedynczymi stozkami dalekich wulkanow: z tej odleglosci granatowych, niebieskich, szarych. Po lunchu mkniemy w stone Isla de Pescado (wlasciwie jest to nazwa sasiedniej wyspy, ale blad juz powtorzono tyle razy, ze zapozyczenie chyba juz zostanie na zawsze). Wyspa wyglada niesamowicie, to dosc wysokie wzgorze, porosniete olbrzymimi kaktusami, a dookola morze soli o regularnej strukturze plastrow miodu. Na skalach ciagle widac skamieniale koralowce, wlasciwie na kazdym wiekszym kamieniu - to slad historii i tych 16 metrow wody, ktore kiedys przykrywaly salar. Po zwiedzeniu wyspy obowiazkowa sesja fotograficzna: biale tlo pozwala pozbyc sie glebi, splaszyc przestrzen do dwoch wymiarow, pozwala Agnieszce i mnie zmiescic sie do kapelusza Jacka, a Wojtkowi usiasc mi na jezyku. Zabawa przednia, choc pomysl z polozeniem mini-Agnieszki na butach chlopakow skonczyl sie dla nich niezlym masazem plecow - powierzchnia salaru jest dosc chropowata.
Na noc zatrzymalismy sie w solnym schronisku. Sciany, stolki, lozka, stoly - wszystko wykonane z solnych cegiel. W nocy zrobilo sie naprawde zimno, wiec spalismy jak mumie, ubrani po szyje i przykrycie jeszcze dwoma warstwami z kocy.
Kolejnego dnia pozegnalismy sie z salarem. Jednak niesamowitym widokom nie bylo konca - nie jestem w stanie tego wszystkiego wymienic. Rozlegle rowniny miedzy pasmami wulkanow, skaly i ziemia wszelkich kolorow i ksztaltow. Widac na zdjeciach. No i laguny, te naprawde zapieraly dech w piersiach. Grover z rosnacym zadowoleniem i poczuciem narodowej dumy obserwowal nasze reakcje, a jakby nie mial dosc, choc pewny odpowiedzi, pytal za kazdym razem jeszcze: ¨bonito?¨ Flamingi najbardziej nam sie podobaly, choc lamy i vicunias (podobne do lam, tylko jednokolorowe i nieco.. szczuplejsze) tez sie niezle prezentuja. Potem pustynia, znowu pasy barw, cienie plynacych po niebie chmur. Ostatnim widokiem dnia byla Laguna Colorada, zmieniajace kolor wysokogorskie jezioro. Niezwykla barwa wody (czerwien, roz, pomarancz) bierze sie ponoc od zyjacych tam drobnoustrojow. Widok niesamowity, wystarczyloby same jezioro, a tu naokolo jeszcze tak niezwykle krajobrazy. Od wrazen pekaly nam glowy, co zakret, to zachwyt, kazdy podjazd po gorke obiecywal niesamowity widok ze szczytu. Nie wiem, czy ktorekolwiek z nas dalo rade to wszystko zapisac w pamieci.
Druga noc w zaltloczonym juz hostelu. Nad naszym pokojem dziura-swietlik w dachu, przykryta kawalkiem czegos falistego, choc nie wiem, co to za material budowlany. W kazdym razie zimno bylo jeszcze bardziej niz poprzedniej nocy. Mama kazala pic szklaneczke czegos mocniejszego w Azji na zoladek, w Boliwii dzialalo ogrzewajaco, oprocz emocji przy karcianym stole. Zreszta szeroki korytarz schroniska wygladal jak hala karcianego turnieju. Wokol stolow opatulone na kolorowo postacie, na stole karty, kubki z herbata, winem i whisky. Jedynym zrodlem ciepla byl mocno juz leciwy piec koza, na ktorym pomyslowi podroznicy podgrzewali przed snem swoje skarpetki, zeby zaoszczedzic energii na ogrzewanie tak odleglych krancow ciala.
Ostatniego dnia wczesna pobudka. Grover wykazal sie znajomoscia terenu, choc wyjechalismy po kilku innych samochodach, przy gejzerach bylismy drudzy, a do wod termalnych dotarlismy przed wszystkimi. Widac wymiana damskiej rajtuzy, pelniacej od drugiego dnia role paska klinowego, na jej bardziej profesjonalny odpowiednik, dodala mu skrzydel :) Przestal sie w kazdym razie martwic, ze gdzies utkniemy. Gejzery niesamowite, mruczaly, syczaly, bulgotaly, wypluwajac co chwile w gore troche szarego blota i kleby pary. Liczylismy na to, ze zrobi sie nam cieplej, ale zeby naprawde sie ogrzac, trzeba by wskoczyc chyba do srodka, wtedy jednak trzeba by sie przygotowac na znoszenie temperatur daleko wyzszych od tego, co nam bylo potrzebne. Ach, no i jeszcze zapach... Pamietalismy go z Jawy, siarka.
Potem wody termalne i pierwsza od tych kilku dni okazja na ciepla kapiel (czyli biorac pod uwage temperatury poranne i wieczorne, po prostu pierwsza okazja na kapiel). Wojtek wskoczyl pierwszy, MM za nim, jak tylko sie przekonal, ze rozebranie sie do stroju kapielowego nie grozi natychmiastowym przemienieniem sie w bryle lodu. Woda bardzo przyjemna, zabawnie wygladalismy wsrod opatulonych w czapki i rekawiczki postaci, zatrzymujacych sie na brzegu goracej sadzawki. Wyjscie z wody nie nalezalo jednak do najprzyjemniejszych, mozna w takich warunkach bic rekordy w szybkosci ubierania sie od majtek po czapke, a to dobrych kilka warstw. Po kapieli i sniadaniu, wyruszylismy dalej, przez pustynie Salwadora Dali (gladkie szrobrazowe tlo i na nim pojedyncze ciempniejsze skaly o roznych ksztaltach) do laguna blanca i laguna verde, nad ktora goruje wulkan Licancabur. Grover podwiozl nas jeszcze na granice z Chile, skad zjechalismy droga (wreszcie asfalt!) 2 kilometry w dol, do San Pedro de Atacama.
Kolejnego dnia nowe atrakcje, po poznym snaidaniu wypozyczylismy rowery i deski, zeby poprobowac sil w zjazdach z wydmy. Doskonaly sport, ktory najlepiej mozna okreslic mianem bezbolesnego snowboardu. Brombie najbardziej podobal sie ostatni zjazd, klasycznie tylkiem na desce jak na sankach i na kreske w dol!
Po poludniu wycieczka do Valle de la Luna, pieknej skalnej doliny, zeby cieszyc sie widokiem zmieniajacych sie kolorow, ktore zachod slonca wydobywa w magiczny sposob ze stokow And. A ze punkt obserwacyjny na szczycie ogromnej wydmy, to kolejna okazja do zabawy, tym razem bieg z gorki na pazurki po jej ruchomym zboczu. Najciezej bylo z hamowaniem :)
A wczoraj na konie. Nasz przewodnik Evelino wpakowal nas w siodla i przez dwie godziny w bezlitosnym sloncu, przemierzalismy suche gorki i dolki okolic San Pedro. Nic nie bylo w stanie ruszyc koni z miejsca, kiedy w koncu znalazly troche wody w korycie rzeki. Nam tez bylo trudno ruszyc z miejsca, kiedy w koncu wydostalismy sie z siodel :) Popoludnie Wojtek z Malym przeznaczyli na gazety, a my z Aga na kolejna wycieczke. I znowu kalejdoskop zmieniajacych sie krajobrazow: pustynia Atacama, kanion-oaza, salar i laguna pelna falmingow na cudowny, kolorowy zachod slonca. Atacama pusta, goraca i martwa. Z rzadka kepki trw czy niskie krzaki, poza jednym niesamowitym wyjatkiem. Okolo 30 km na poludnie od San Pedro Atacame na pewnym odcinku przecina dosc gesta linia drzew. Ich korzenie, dwu i polkrotnie dluzsze niz wysokosc drzew siegaja do podziemnej rzeki, ktora plynie pod Atacama. Na powierzchnie wychodzi w kanionie obok miejscowosci Toconao, gdzie zywi cudowna zielona oaze, w miejscu gdzie rzeka wryla sie gleboko w skaly. Salar tez zupelnie inny niz w Boliwi, zamiast plaskiej powierzchni jest rumowiskiem slonych krysztalow, siegajacych mniej wiecej do kolan. No i flamingi! Bylo ich pelno i dalo sie je obserwowac z mniejszej odleglosci niz nad lagunami w Boliwii. Widok zabawny: glowy maja niemal caly czas pod woda, ktorej powierzchnia dziala jak lustro. Efekt to symetryczne korpusy flaminga polaczone pozbawiona glowy szyja. Zachod slonca niesamowity, smialysmy sie, ze nasze zdjecia beda przypominac przerobione na rozowo i fioletowo pejzaze z tandetnych pocztowek. Ale co zrobic, kiedy tak to wyglada naprawde? :) No i bylo pieknie.
San Pedro de Atacama to tez raj dla lakomczuchow. Mieso pyszne jak zwykle w tym rejonie swiata, a do tego mozna tez liczyc na to, ze sie znajdzie swoj ulubiony makaron, pyszna pizze i inne klasyczne smakolyki :) Wczoraj nie dalismy juz rady dokonczyc kolacji, tak to jest, jak sie zamawia na glodnego.
Dzisiaj rano dojechalismy do Calamy. No coz. I tu utknelismy. To znaczy, czesc z nas utknela. Pozegnalismy sie bowiem z Agnieszka i Jackiem, ktorzy musieli jechac juz w kierunki Santiago, zeby za pare dni wrocic do Polski. Zrobilo mi sie strasznie smutno i zatesknilam znowu za domem, od paru tygodni wyobrazam sobie, jak wysciskam wszystkich po powrocie. Ryczec bede chyba jak bobr, bo przy pozegnaniu z Malym i Aga oczy tez sie zrobily mokre. Panowie oczywiscie zachowali kamienne twarze :)
Poznym wieczorem nocna podroz do Aricy, jak sie okazalo najwczesniejszy autobus z Calamy rusza o 21.30. I tak to spedzamy caly dzien w gorniczym centrum polnocnego Chile. Chcielismy sie wybrac na ogladanie najwiekszej odkrywkowej kopalni na swiecie, ale okazalo sie, ze punkt widokowy w remoncie i do kopalni wjechac sie nie da. Sa jakies wycieczki zastepcze, ale jutro rano. Nic to. Kawa, gazeta, internet :)

Altiplano obrazkowo (juz z opisami :))

2008-05-13T01:48:00.015+02:00

Opisy zdjec dodamy wkrotce, o 10 wieczorem niestety zamykaja nam tutaj internet, na razie delektujcie sie samymi obrazami boliwijskiego Altiplano:

Ulice Uyuni. Wlasciwie wszystkie wygladaja podobnier, oprocz glownego ciagu pieszego w srodku miasta (miasta?), w ktorego centralnym punkcie postawiono kosciol i wieze zegarowa. W nocy puste, bo zimno i wiatr znad otwartych przestrzeni salaru hula po ulicach, w dzien ludzi bledna i gina w chmurach pylu.

Cmentarzysko pociagow i Maly :)

Widok na poludnie z Isla de Pescado na srodku salaru. Olbrzymie kaktusy rosna bardzo wolno, tylko 1 cm na rok, a niektore maja nawet do 10 metrow!

Zgrzewanie woreczkow soli w Colchani.

Szerokopasmowka :) znad Laguna Colorada przez pustynie Salwadora Dali.

Grover z naszym nowym paskiem klinowym.

Flamingi nad nie-pamietam-juz-ktora laguna. Wojtek wyskoczyl z jeepa z wojowniczym okrzykiem, zeby zmusic je do lotu. Jak widac, okrzyki wydobywal z siebie przerazliwe :)

Laguna Colorada. Co tu dodac?

Laguna Colorada mikro. No i jej ptasi mieszkancy.

Pelny sklad wycieczki nad Laguna Verde. Za nami Licancabur.

Gejzery. Widoki lepsze niz zapachy, bez wyrazniej poprawy jesli chodzi o temperature powietrza, cieplej robi sie dopiero po wschodzie slonca.

Aguas termales. Spokojnie, przygotowana do kapieli sadzawka zdecydowanie mniej metna. A poranne widoki tak samo dobre.

Kolorowe wulkany nad pustynia Salwadora Dali. Ponizej wersja mikro.

Boliwia

2008-05-08T17:24:00.002+02:00

Dawno juz nie pisalam, przynajmniej tak sie czuje. Slowa od razu nie przychodza do glowy, ale mam nadzieje, ze z kazdym zdaniem bedzie lepiej :) Moze to dlatego, ze palce skostniale. Jesien na wysokosci 4000 m. n.p.m. jest raczej chlodna, a do tego ostatnie dwie godziny spedzilismy zwiedzajac klasztor Swietej Teresy w Potosi, a mury gruuube i malo okien. W czasach kolonialnych bogate rodziny uwazaly to za zaszczyt, ze za 2 tysiace zlotych monet mogly oddac druga corke na zawsze do klasztoru, zeby wymodlila im potrzebne laski. Jako druga corka, z wdziecznoscia wobec Losu odnotowalam, ze szczesliwie bylo urodzic sie te 200 czy 300 lat pozniej i zupelnie w innych okolicznosciach.
Mielismy napisac z Salty, a jestesmy juz duzo dalej na polnoc. To nadrabiam:
Salta nie zachwycila nas na pierwszy rzut oka, dotarlismy tam w niedzielny poranek, wiec na ulicach pusto, a do tego slonce schowane za kilkoma dobrymi wartstwami chmur. No i nastroje nienajlepsze, wiadomo dlaczego. Troche odsypiania i wybralismy sie na spacer. Odwiedzilismy muzeum wyokogorskiej archeologii, gdzie przechowywane sa rzeczy, wlasciwie nie powinnam uzyc tego slowa, ale o tym zaraz, znalezione w wysokogorskich swiatyniach. Sakralne figurki, bizuteria, ozdobne stroje. Ale przede wszystkim bardzo dobrze zachowane dzieki wysokosci i temperaturze ciala dzieci, ktore skladano jako ofiary dla bogow. To musialo byc szokujace znalezisko. Widok ciala sprzed 500 lat, zamnietego w gablocie imitujacej wysokogorskie warunki, wywoluje dziwne uczucie, fascynacje pomieszana z przerazeniem.
W poniedzialek Slata odzyla, zrobilismy przeglad bagazy i na poczte, zeby wyslac paczke do Polski. Panie obslugujace we dwie okienko miedzynarodowych paczek po angielku ani mru mru. Ale nic to. Byly jak w muchy w smole, co rusz poswiecaly uwage czemus innemu (i niemal zawsze dana rzecz wymagala jednoczesnej i natychmiastowej uwagi ich obu), przerywajac kilkukrotnie i tak dosc skomplikowany proces nadania paczki do Polski :) Uciekl nam oczywiscie autobus, wiec poszlismy na dworzec z nadzieje, ze bedzie autobus chociaz w kierunku boliwijskiej granicy. Po dwoch przesiadkach dotarlismy do Purmamarki, pierwszej wioski w przepieknym kanionie Quebrada de Humahuaca. Po kanionie autobusy jezdza dosc czesto, wiec mozna wysiadac i ogladac dane miejsce, a nastepnym autobusem jechac kilkanascie kilometrow dalej. Purmamarca jest urocza wioska, ze starenkim niskim kosciolem, polozona pod Wzgorzem Siedmiu Kolorow. Kolory oczywiscie od mineralow, ktorych kolejne warstwy nadaja skale taki wyglad.
Dalej do Tilcary. Bromba mial juz dosc, takze dlatego, ze wjezdzalismy coraz wyzej, wiec zasiadl w internetowej kafejce. A ja popedzilam przez zelazny most nad wyschnieta rzeka ogladac przedkolumbijskie fortyfikacje i piekne widoki na polnoc i poludnie, wzdluz kanionu. Straznik nie chcial mnie wpuscic, bo juz zamykali, ale po kilku blagalnych spojrzeniach podniosl przed moje oczy swoj zegarek, usmiechnal sie i powiedzial, ze mam 15 minut i punkt szosta musze byc z powrotem pod brama. Blysk w oczach i tyle mnie widzial. Widoki rzeczywiscie piekne, wsrod wysokich kaktusow na wzgorzu rekonstrukcje kamiennych domow i murow. A dookola wzgorza we wszelkich kolorach - od czerni przez brazy do czerwieni i brudnej bieli. Skala mniejsza niz w Andach, ale powietrza i tak wystarczy na pare glebokich wdechow :)
Po zmroku zlapalismy autobud do La Quiacy, miasta granicznego. Zimno tam bylo juz jak diabli, po zachodzie slonca w ciagu paru minut robi sie naprawde zimno. Pokoj bez ogrzewania, nic to, ale i bez cieplej wody, a to juz gorzej. Jak sie dmyslacie, zostawilismy kapiel na pozniej. Rano razem z tragarzami-mrowkami, nieodzownym elementem przygranicznych miejscowosci, przekroczylismy granice z Boliwia. Villazon kolorowe, targowe. Ale dworzec autobusowy poza pasazerami i mnostwem sprzedawcow biletow wydawal sie dziwnie pozbawiony srodkow transportu. Jak w paru innych miejscach na swiecie, nie wylaczajac miejscami Warszawy, autobusy jezdza tu stadami. O danej godzinie rusza ich szesc czy siedem, potem przez caly dzien nic i wieczorem kolejna hrda rusza znow do danego celu pdrozy. Autobus do Tupizy odjechal 20 minut przed naszym pojawieniem sie na dworcu. Po obowiazkowej pielgrzymce przez punkty sprzedazy roznych przedsiebiorstw transportowych i krotkich deliberacjach zdecydowalismy sie na taksowke. Pierwszy odcinek drogi skonczyl sie w zakladzie wulkanizacyjnym - swietny biznes swoja droga, w kraju w znacznym stopniu pozbawionym asfaltu, pelnym za to skal i kamieni. Szyba wymiana kola dojazdowego i ruszamy. Okolica pusta, co pewien czas domy ruiny, domy duchy. Od czasu do czasu plamka zywych kolorow przy wiekszym krzaku, albo resztce muru. Z bliska widac kapelusik, dwa dlugie warkocze, kilka warstw swetrow, mocno pofaldowna spodnice z halka i kolorowy garb na plecach pelny chrustu albo innych dobr. Dziwne miejsca, zeby siedziec i czekac, dziwne miejsce zeby byc. Moze ktos sie tam zatrzymuje i gdzies je zabiera. Nasz kierowca nie byl zbyt rozmowny, wiec nie wiem. Mijanie innych pojazdow oznaczalo chwilowy brak widoku przez przednia szybe, kazdy pojazd na tych drogach ciagnei za soba chmure pylu. Od czasu do czasu zjezdzalismy tez w bok na mniej ubita droga, zwykle byl to objazd zawalonego mostu, na szczescie o tej porze roku da sie przejechac przez suche koryta rzek, nie wiem, jak przemieszczaja sie, kiedy tylko kilka godzin deszczu napelni te koryta woda. Pewnie czekaja na kilka godzin slonca..
Udalo sie tez ustalic, gdzie znajdowaly sie wszystkie autobusy, ktorych nie bylo na dworcu. Zaparkowane bez ladu i skladu nad brzegiem dosc niemrawej rzeczki, jak kolorowa flota zatrzymana w srodku bezladnych manewrow, czekaly na swoja kolej na ochlapanie brunatna woda.
Wreszcie Tupiza. Znowu pielgrzymka po dworcu, zeby ustalic kiedy bedziemy mogli ruszyc dalej, do Potosi. Slonce rozgrzalo ulice i w powietrzu znowu pyl. Zaszlismy do Alejandro tours, zeby jakos zagospodarowac te kilkanascie godzin czekania. No i bylo wspaniale, krajobrazy niewiarygodne, skaly znow we wszelkich kolorach i ksztaltach. Za zboczach wzgorz kaktusy i (wreszcie) lamy!
Nocny autobus do Potosi. O trzeciej w nocy zatrzymal sie przed zamknieta brama dworca. I stal tak do piatej. Najpierw nie zareagowalismy, na zewnatrz zimno i ciemno, my zaspani, nikt sie nie rusza, nikt sie ne rwie do wysaidania. Widocznie tak musi byc. O piatej zowu sie obudzilam. Przed wejsciem do auobusu ustalilam, ze jestesmy w Potosi. Dlaczego nie wysiadamy? Przeciez jeszcze jest tak wczesnie, pada logiczna odpowiedz wspolpasazera. No dobrze, ide do kierowcy. Ten ze zloscia odpowiada, ze stoimy, bo musimy stac, bo takie jest prawo i koniec. Plecakow tez mi nie da, bo przeciez jeszcze mnie nie dowiozl na miejsce przeznaczenia. Racja, miejsce przeznaczenia jest za brama, kilka metrow dalej. Wracam na siedzenie, ale za chwile ruszamy. Taksowkarz informuje mnie uprzejmie, ze przed piata sie nie wysiada, bo jest niebezpiecznie.
W Potosi znowu odsypiamy. Dlugie sniadanie w kawiarni na glownym, pieknym placu miasta. Za oknem maszeruja procesje szkolne, miejska orkiestra w blyszczacych strojach. Swieto szkol i rocznica najstarszego college w miescie. ¨Bogaty jak Potosi¨, nietrudno sie domyslic, skad wzielo sie to powiedzenie. Wystarczy spojrzec na fasady budynkow, frontony kosciolow. No i glebiej, do wnetrz ze srebrnymi naczyniami, starymi obrazami w zlotych ramach, swiecacymi oltarzami, porcelana ze wszystkich stron swiata. Ale sekret tkwi we wnetrzu Cerro Rico. Gorujaca nad miastem, miesci labirynt tuneli eksploatowanych przez podobno trzysta kopalni. Tam ruszylismy po poludniu. Najpierw obowiazkowy przystanek na zakupy, podarunki dla gornikow z milej tradycji staly sie juz turystycznym obowiazkiem. No wiec ladujemy do toreb: liscie koki, 96% alkohol w plastikowych butelkach, papierosy, oranzade, troche potasowej saletry i lonty. Wygladamy jak ufoludki, w szaruch kombinezonach i kaskach. Na grubym pasku wisi bateria do lampki. To wchodzimy. Za plecami blyszcaca plama dnia, po chwili znika za pierwszym zakretem. Pod nogami tory dla wagonikow i sliskie, geste bloto. Na wysokosci oczy rury, jedna ze skondensowanym powietrzem, druga - z wydluzajaca zycie woda. Woda nie jest doprowadzana do wszystkich kopalni, tylko do tych o wyzszym standardzie. Dzieki niej przy wierceniu, pyl wyplywa z dziury w skale cienka brudna strozka i mniej jest go w powietrzu, a tym samym i w plucach gornikow. Nie ma tu innych zabezpieczen. Woda wydluza czas pracy gornika-wiertacza od standardowych 4- 6 lat od wejscia do kopalni (szesc to jak powiedzal nasz przewodnik wynik dla ¨super macho¨) nawet do 10-15. W scianie na koncu korytarza dwoch gornikow zrobilo 15 odwiertow. Kiedy wracamy tam po wedrowce innymi korytarzami wszystko jest juz przygotowane, z dziur wystaja ogony lontow. Mamy szesc minut, zeby odejsc na bezpieczna odleglosc. Co? To oni, teraz? Oswaldo pyta, czy wiemy, kto to byl Carl Lewis. No, ile? 9 sekund na setke? A wy macie az szesc minut! Nie trzeba nas namawiac do odwrotu, za plecami tym razem kilkanascie swiatelek, jak ognie na choince. Zatrzymujemy sie za zakretem. Dwie Angielki chca isc koniecznie do wyjscia, ale same go nie znajda. Za chwile huk, glosniejszy niz sie spodziewalam. I ruch powietrza, szukajacego wyjscia, przechodzi jak niewidzialna sciana przez miejsce,w ktorym stoimy. Przerwa do kolejnego wybuchu wydaje sie dluga. Zatykam uszy, odtykam. Kiedy? Za chwile jest. Znowu czekam. I tak jeszcze trzynascie razy. Bromba zachwycony.
Kiedy wychodzimy na zewnatrz, slonce juz zachodzi. Mozna to stwierdzic momentalnie, z zamknietymi oczami, po gesiej skorce na rekach. Na koniec dnia nagroda, steki pyszniejsze niz w Argentynie. Uwiecznione! Objedzeni nie mozemy zasnac, odzywa sie tez bol glowy, jednak jestesmy wysoko. Wreszcie o siodmej rano sms. Aga i Maly sa w pokoju pietro nizej. Hurra! Wojtek odbiera porcje polskiej prasy :) Zalatwili mnie na amen, teraz nie ma szans, zeby Wojtek zajrzal do przewodnika. Sniadanie na lokalnym targu, z pomoca kilku osob udalo sie znalezc w labiryncie owocow i surowego miesa, stoisko z kawa i bulka z dzemem. Jutro wyruszamy razem na salary, odezwiemy sie pewnie dopiero z Chile.
Ps. Komputer nie widzi aparatu, musicie nam wybaczyc. Nadrobimy!

Difunta Correa

2008-05-03T15:13:00.009+02:00

Troche jest kiepsko. Pojechalismy wczoraj do Vallecito. To taki argentynski Lichen, tylko ze na czarnej liscie Kosciola. Czczona jest tam uznawana przez Argentynczykow za swieta kobieta o nazwisku Difunta Correa. Jej maz zostal powolany do wojska i kiedy wyruszyl z domu, Difunta z ich synkiem ruszyla za jego oddzialem. Umarla z glodu i wycienczenia, a cudowne w jej historii jest to, ze synek, ktorego zabrala ze soba, przezyl zywiac sie mlekiem z piersi zmarlej juz kobiety. Do Vallecito przyjezdzaja Argentynczycy, zeby prosic o laski, o opieke, zeby podziekowac. Dla nas Difunta byla pechowa. I nie pomogl nawet zupelnie legalny Sw. Antoni. Otoz stracilismy zdjecia z ostatnich dwoch miesiecy. W nocnym autobusie z Difunta Correa do San Augustin de Valle Fertil zorientowalismy sie, ze w malym plecaku nie ma data banku. Wrocic od razu sie nie dalo, wysiadanie z autobusu w nocy na polpustynnym pustkowiu na nic by sie nie zdalo. Staralismy sie nie tracic nadziei, ale niestety znaleziony data bank stanowi lakomy kasek nawet dla pielgrzymow. Zreszta nie wiemy, co sie z nim stalo. W kazdym razie noc byla krotka, bo po dwoch i pol godzinie snu, o 3 rano wsiedlismy w autobus, zeby wrocic 170 km do Difunty. Po drodze tlumaczenie po hiszpansku, co sie stalo, i zostawianie maila i numeru telefonu, gdzie sie tylko dalo. Kiedy dotarlismy do Difunty bylo jeszcze ciemno. Obeszlismy miejsca, gdzie bylismy poprzedniego popoludnia i wieczoru, dokladnie obejrzelismy kazdy kawalek ziemi wokol lawki, na ktorej spedzilismy prawie trzy godziny, czekajac az przyjedzie kolejny autobus. Pytalam w knajpie, gdzie jedlismy, w knajpie przy miejscu, gdzie zatrzymuja sie autobusy, na policji i w administracji sanktuarium Difunty. Nic. Rozmowy zreszta byly dlugie, wyobrazcie sobie tlumaczenie co sie stalo wczoraj, jesli sie nie zna czasu przeszlego i ma dosc waski zasob czasownikow :) Ac i jeszcze tryb warunkowy, a wlasciwie warunkowo-zyczeniowy - ze jak ktos znajdzie, to prosze zeby zadzwonic... Moze jeszcze jakims cudem sie znajdzie, ale chyba mozecie i wy juz pogodzic sie ze strata, bedzie duzo mniej zdjec do ogladania :( Zrobilismy dzisiaj spis z pamieci, tego co nam sie kojarzy ze ¨zgubionymi miejscami¨, czekajac na transport z powrotem do San Juan (zrezygnowalismy z powrotu do Valle de la Luna, bo chcemy zdazyc na spotkanie z Aga i Malym w Boliwii). Nastroje ratuje nam blog, na ktorym pare zdjec udalo sie zachowac. Przynajmniej blog nie moze wypasc z plecaka :) Po poludniu jedziemy do Salty, gdzie bedziemy jutro rano. Nota bene, mielismy w Salcie zaplanowany dzien techniczny na wypalanie plyt ze zdjeciami. Co takiego mawial Forrest Gump? Choc szkoda nam wieczorow przy zdjeciach, przekrzykiwania sie w ¨a pamietasz, jak..?¨ i rzeczy, ktorych nie bedziemy mogli wam pokazac, to mimo wszystko staramy sie nie podupadac na duchu, co obejrzane na zywo, to obejrzane.

A teraz cos dla Was:

Wnetrze jednej z kaplic. Na postumencie lezy rzezba Difunty z synkiem przy piersi. Naokolo zbieranina rzeczy, ktore przywoza ze soba pielgrzymi: zdjecia, tabliczki z podziekowaniami (ich tez pelno na scianach budynkow), plany mieszkan do pobogoslawienia, tablice rejestracyjne samochodow, rysunki. W innych salach bylu modele domow, samochodow, ktos zostawil rower, ktos wypchanego psa, pluszaki, sa dwa stare automobile, sa suknie slubne, obrazy, odznaczenia sportowe. No i mnostwo plastikowych butelek z woda, tradycyjnie ofiarowanych swietej, ktora umarla z glodu i pragnienia. Na wzgorzu obok cale osiedla.

A to juz wzdluz jezdni, obok namiotow ze sklepami. Fiat 125 w wersji pickup. A ponizej.. mysleliscie, ze wymarli? (nieostro, ale chyba widac)

A na samej gorze zdjecie Wojtka, kiedy jeszcze bylo nam do smiechu (chc na zdjeciu mina obrazona, ale to zarty). Nawiasem mowiac czekanie na autobus bylo bardzo wesole. Bylo zimno, wiec trzeba bylo sie ruszac. Zaczelismy od pajacykow, potem przypominalismy sobie nasz pierwszy taniec z wesela (pamietalismy tylko nozke i przechyl ;) widac nie byly te kroki zbyt ugruntowane), a potem MM biegala na czas wokol klombu. No i jeszcze skakalismy na jednej nodze z dwojka argentynskich dzieciakow. To do napisania z Salty!

Argentyna

2008-05-02T04:01:00.003+02:00

Jestesmy o dwa pyszne steki dalej, ach, argentynska wolowina! Nie ma lepszej :) No wiec, Mendoza i San Juan. Nie, wlasciwie to jeszcze po drodze Andy. Zastanawialam sie, czy dostaniemy choroby wysokosciowej na drodze z Vina del Mar (poziom morza) do Mendozy. Pasaje de los Libertadores czyli przelecz w wysokich Andach (to juz masyw Aconcaguy), przez ktora prowadzi droga lezy na wysokosci okolo 3000 n.p.m. Stwierdzilismy jednak, ze zanim na dobre rozbola nas glowy i organizmy zaczna buntowac sie przeciwko zmniejszonym dostawom tlenu, zaczniemy juz zjezdzac w strone Mendozy, a przeciez lekarstwem na chorobe wysokosciowa jest wlasnie kierowanie sie ku nizszym obszarom. Glowy bolaly, ale mielismy racje :) A Andy.. Czulismy sie jak male dzieci, pokazujac sobie nawzajem co chwila kolejny element krajobrazu. Nie wyglada jak w Tartach, nie wyglada jak w Alpach. Wyglada jak na zdjeciach Marcina z Himalajow. Te gory maja zupelnie inna skale, znajduja sie w innym rzedzie okreslen, wymagaja wiecej cyfr, wiecej dni drogi, wiecej zmeczenia na trasie. Dolina jak przejscie gigantow, nie wiem jaka sila wykuta w warstwach skaly, bo na samym dole stosunkowo waska (przynajmniej o tej porze roku i jak na skale otoczenia) wstazka wody. No i po chilijskiej stronie zatrzymaly sie chmury, wiec nad nami glebokie niebieskie niebo, takie, ze jak patrzysz w gore to wydaje ci sie, ze im dalej, tym niebieski jest ciemniejszy, prawie jakby mial dosiegnac granatu kosmosu. I slonce. Ze strefy brazow i okazyjnej zieleni wjechalismy kreta droga w strefe bieli, przeciwlawinowych tuneli i kopcow, a potem juz mocne swiatlo rozdzielilo brazowy na tysiace odcieni, wyciagnelo na wierzch czerwien w jej wielu odmianach. Nieliczne chmury rzucaly na skalne sciany cienie. Piekne, bielusienkie, wyraznie odcinaly sie od nieba. Ojej. Polecamy droge przez Andy na wysokosci Santiago i Mendozy. Ciag dalszy opisu na zdjeciach, jak tylko znowy bedzie lacznosc super rapido :)

Znikam, jutro wczesna pobudka i zmeczeni jestesmy od peregrynacji z plecakami w poszukiwaniu dachu nad glowa (uwaga, w San Juan hostele znikaja w czasie pomiedzy odlozeniem sluchawki po rozmowie z recepcja do czasu dotarcia na miejsce, nawet lokalsi nie mogli go zlokalizowac). W kazdym razie jutro jedziemy do Vallencito. Ciekawe czy mozecie sprawdzic co tam jest?

To na koniec jeszcze ilustracja na temat tego, jak u nas cieplo. Ponizej poranek 1 maja w Mendozie :)

Valparaiso obrazkowo

2008-04-30T00:17:00.008+02:00

Nie bede dzisiaj za duzo pisac, a wlasciwie nie napisze prawie nic. Niech o Valparaiso mowia zdjecia :) Jutro jedziemy rano do Mendozy w Argentynie, a po drodze pierwsze spotkanie z Andami. Do napisania z drugiej strony gor!

Santiago de Chile

2008-04-28T16:47:00.005+02:00

Poczulismy, ze jestesmy w Ameryce Poludniowej. (Rapa Nui jest bardziej polinezyjska, tylko ze zamiast po francusku, mowi sie po hiszpansku.) Santiago nie jest pieknym miastem, to na pewno. Widok z Parku Santa Lucia na miasto to morze blokow, nie moglismy sie oprzec skojarzeniu z Kijowem (tak!). Tylko po wschodniej stronie miasta nad blokami jeste jeszcze jedno pietro, przecinajaca niebo linia And. Pare rzeczy mozna jednak w Santiago znalezc, jak sie wejdzie w ten labirynt ulic. Jest szeroki, ludny plac de Armas, z niska, ciemna katedra, pieknym starym budynkiem poczty i magistratem. Jest chlodno, wiec nie zdecydowalismy sie na spedzenie po poludnia na gapieniu sie na ludzi z parkowej lawki. Zamiast tego udalismy sie do muzeow i musze powiedziec, ze wybor byl dobry. Pierwsze bylo Muzem Sztuki Przedkolumbijskiej i tam pare eksponatow-historyjek. Najbardzioej mi sie spodobala rzezba "grzyboludka". Opis informuje, ze grzyboludek ukazywal sie szamanom po zjedzeniu wyrastajacych na polach po deszczu malych grzybkach. Ma postac krasnoludka, ale szpiczasta czapeczka zastapil kapelusz jak u grzybow. Ten kto spotkal grzyboludka mogl liczyc na otzrymanie dobrych rad i podpowiedzi jak wydostac sie z klopotow. Nie napisali niestety, gdzie dokladnie te grzybki mozna znaezc. Deszcz mamy :)
Inny eksponat to mumie, troche ciekawy, a troche tajemniczy jak wszystko, co kojarzy sie ze smiercia. Okazuje sie, ze mieszkancy obecnych polnocnych regionow Chile (okolice Arica) przerabiali swoich niebvoszczykow na mumie zanim ktokolwiek pomyslal o tym w Egipcie, praktyke ta datuje sie na 5 tys. lat p.n.e. Na poczatku robiono czarne mumie, male, wygladajace jak lalka z maska zamiast twarzy i przykryta resztkami materialy, w srodku ma powiazane kosci z resztkami ziemii. W pozniejszym okresie byly mumie czerwone, efekt metody "chirurgicznej", ktora polegala na zamianie miekkich tkanek rozmaitym materialem - ziemia, galeziami, roslinami, piorami, popiolem. Po takiej wymianie, skore ponownie zaszywano igla wykonana z eukaliptusa. Cialo malowano na czerwono, twarz ukrywano pod maska robiona zwykle z gliny. Niesamowite sa te rytualy zwiazane ze smiercia, sa wlasciwie obecne wsrod wszystkich ludow - palenie zwlok w Indiach, "oltarzyki" w Laosie, podwojne pogrzeby u Aborygenow i pogrzbowe bogato rzezbione pale, wznoszone po smierci przodkow maoi na Wyspie Wielkanocnej, rozmaite praktyki pogrzebowe Indian Ameryki Pd. Narody cywilizowane wyoutsourcowaly smierc, do szpitali, zakladow pogrzebowych itd. Wsrod tych ludow to najblizsi osobiscie zajmuja sie zmarlym, jakby spedzajac z nim jeszcze czas w rozmaitych rytualach, zeby zapewnic mu przejscie do lepszego swiata, a jego ducha nie skazywac na wloczege i przeszkadzanie zyjacym (tyum w wiekszosci tych kultur grozi niedopelnienie rytualu pogrzebowego). Ma to na pewno tez znaczenie psychologiczne, oswaja ze smiercia i leczy po stracie.
Drugie muzeum, jak po podrozy w czasie, sztuka nowoczesna, czyli obrazy, rzezby, instalacje. Bawilismy sie swietnie, robiac zdjecia, wpisujac sie w przestrzen muzeum.
Ostatni przystanek to dom Pabla Nerudy, ciekawy, troche zwariowany jak sam Neruda. Imponujace zbiory gadzetow sluzacych do organizowania przyjec. Sekretne przejscie, ktore pozwalalo Mistrzowi Ceremonii wylonic sie "ze sciany" w nowym przebraniu ku uciesze zgromadzonych gosci. Ale sa i powazniejsze eksponaty zwiazane z polityczna dzialalnoscia Nerudy, zdjecia z Salvadorem Allende, wycinki z gazet, radziecka Nagroda Pokoju. A propos Nagrody Pokoju jest tez zdjecie Nerudy z Picassem w Warszawie, kiedy ten odbieral swoja nagrode.
Allende pozostanie tu bohaterem narodowym jeszcze na dlugo. Sporo tu swiadectw pogmatwanej, tragicznej i romantycznej wspolczesnej historii Chile. Obok palacu prezydenckiego stoi Pomnik Allende, slyszalam jak przechodzacy obok pan tlumaczyl swoim dzieciom, na oko siedmio-, dziesieciolatkom, kim byl Allende i co to jest spoleczna sprawiedliwosc. Na murach napisy "tutaj torturowano i zabijano, dlatego nigdy wiecej (nunca mas)". Na plocie Archiwum Narowodowego odcisnieta na murze podobizna jednego z "Zaginionych". Sporo tu jeszcze napiec, takich podskornych, wychodzacych na powierzchnie codziennosci, ktora wszystko wyrownuje. Jak na polce kiosku z turystycznymi pamiatkami - obok tandetnego popiersia Allende z wyraznym profilem i rogowymi okularami, zielona plastikowa twarz Pinocheta, w wojskowej czapce z zacisnietymi ustami. Chyba tylko na tej polce moga obok siebie trwac w takim spokoj.

Aneks. Historia najnowsza w Chile, co zreszta zrozumiale, jest ciagle zywa, szczegolnie ze tam, tak jak w Polsce, minelo zaledwie 18 lat od zmiany systemu, w celu upamietnienia ofiar Pinocheta i jego kamratow generalow, wzniesiono na cmentarzu centralnym Santiago pomnik, na ktorym umieszczono nazwiska ok. 3500 ofiar rezimu. Ulice Santiago sa rozniez mocno rozpolitykowane, a z napisow na murach mozna sie sporo dowiedziec o nastrojach mieszkancow stolicy Chile. Z drugiej strony zycie bywa czasami sarkastyczne i laczy postacie i charaktery, ktore za zycia by sie tego nie spodziewaly, tu na jednej polce obok siebie "zasiadly" popiersia socjalistow Allende i Nerudy oraz konserwatysty Pinocheta pogodzone komercjalnym wymiarem swojego losu.

Mala dygresja, Nalesnik slyszalem ze w Bialymstoku chca otworzyc muzeum kwintesencji i tego co najlepsze w ziemii Podlaskiej, popatrz w Santiago eksponaty do muzeum normalnie w oknie w knajpach maja, moze by kilka przywiezc i pokazac miedzynarodowy wymiar tej naszej wspanialej tradycji

Isla de Pascua

2008-04-26T03:21:00.005+02:00

Powoli przypominam sobie moj podstawowy hiszpanski, jest niezle, zwykle wesolo (dzisiaj poprosilam o zatankowanie do naszego terenowego autka az dwoch litrow benzyny :) ). Ale nic, usmiech i walczymy dalej - dzielnie zamawiam jedzenie i pytam o droge.

Udalo mi sie zaladowac tylko jedno zdjecie, wiec bedzie dzialalo jak appetizer. Polaczenie jest tak wolne, ze spedze tu reszte naszego pobytu w Chile, starajac sie pokazac wam wiecej zdjec z Wyspy. (a tymczasem Bromba, w mysl zasady chrzescijanskiej zasady "glodnych nakarmic" uzupelnia posta o dodatkowe obrazki z Wyspy Wielkanocnej)

Dzisiaj znowu padalo, a wlasciwie pogoda zmieniala sie, albo padalo, albo tylko wisialy chmury, raz tylko sie rozpogodzilo, ale na krotko. Za to byla nagroda - przepiekna tecza. No i dzisiaj bez przygod samochodowych.. Wojtek wczoraj nie wspominal o tym, ale nasza wspaniala vittara z lokalnej wypozyczalni zastrajkowala, szczesliwie jeszcze w obrebie miasteczka. Przyjechal do nas pan na skuterku, podlaczyl costam do akumulatora (Tato mial takie cos do naszej lady dawno temu, kiedy ludzie jeszcze robili zapasy benzyny) i auto ruszylo.. z powrotem prosto do wypozyczalni. Ale nie ma tego zlego co by na dobre nie wyszlo: vittara zamienila sie w grand vittare :) No i mialam okazje pojechac, po raz pierwszy w zyciu, po kaluzach i blotach autkiem z napedem na cztery kola. Genialne, Bromba patrzyl na mnie rozbawiony, jak wykrzykiwalam "iiiiha!" zjezdzajac z kolejnej hopki. Rewelacja. (Ps. Ewa, super masz auto!)

Ale wracam do watku glownego, uwaga cos dzisiaj jestem dygresyjna. Wyspa Wielkanocna to nie tylko ustawione na podestach kamienne postacie z wielkimi glowami, oczami i przykryciami glow (odpowiednio w lokalnym jezyku: ahu, moai, pukao). Glowy te mozna rowniez ogladac wystajace z ziemi do roznej wysokosci, niektore zagrzebuja sie po sam nos i czolo, niektore tylko do szyi, inne preferuja wachac trawe i pokazywac miedzynarodowej publice plaskie kammiennepotylice, sa rowniez takie ktore leza sobie na pleckach i spogladaja na plynace nad nimi ciezkie, olowiane chmur lub lekkie cumulusiki zwiastujace dobra pogode:) Bromba probowal przymierzyc nawet czapeczke (pako)takiego jednego maoi co sie tak rozmazyl patrzeniem w chmury, ze o bozym swiecie zapomnial i zostawil ja na lace, czapapeczka lezala jak ulal, sami spojrzcie i ocencie. Sa tu piekne, powulkaniczne krajobrazy- teren pofalowany, gdzieniegdzie male, wygasle kratery. Kolory sa bardzo zywe, nawet pod gruba warstwa chmur. No i ocean rozbijajacy sie o skaly, wznoszac w gore chmury wodnego pylu. Na lakach mnostwo dzikich koni (sa tez mniej spektakularne dzikie kury ;) - tak pomyslalam, ze wspomne ;)). Dla aktywnych tez jest pole do popisu: wyspe mozna zwiedzac na rowerze albo piechota, jesli ktos ma (odpowiednio) wiecej albo duzo wiecej czasu. Wyspa ma okolo 60 km obwodu, co zabrzmialo znajomo po Moorei, ale szczesliwie ze wzgledu na pogode Wojtek nie upieral sie przy rowerowym zwiedzaniu. Mozna tez nurkowac albo uczyc sie surfingu, bo fale tu wysmienite. Spotkalismy kilka osob, ktore na Wyspie spedzaja tydzien albo nawet dziesiec dni. Dla nas to byloby troche za duzo, ale cztery dni przy dobrej pogodzie spokojnie mozna tu spedzic. Zwlaszcza, jesli sie juz odkryje Ariki o Te Pana, gdzie serwowane sa pyszne empanadas :)

Wczoraj dopadla nas Warszawa - Wojtka bank, mnie samorzad radcowski, wiec zrobilo sie przez chwile nerwowo. Nie jakies powazne klopoty, ale chyba oboje czujemy sie tak daleko i tak "gdzie indziej", ze nagla porcja spraw do zalatwienia zaskoczyla nas zupelnie nieprzygotowanych, wtargnela do naszego swiata skladajacego z obrazow, przelotnych spotkan z ludzmi, kadrow zdjec, lapania autobusu, znajdowania noclegu.

No i zmiana planow. Postanowilismy, w oparciu o relacje podroznikow jadacych z Argentyny i Chile, zrezygnowac z Patagonii. Niektorzy uwazaja, ze tam pieknie rowniez w poludniowa zime i na pewno tak jest, ale czesc szlakow zamknieta, pingwinow juz nie ma (zyja, tylko odplynely gdzie indziej), ciezko z transportem i ta wyprawa kosztowalaby nas bardzo duzo czasu na samo wydostanie sie z powrotem na wysokosc Santiago, a jeszcze mniej niz marznac chcemy sie spieszyc. Zastosowalismy wiec w praktyce dwie dobre rady, ktore mamy do udzielenia, jesli chodzi o podrozowanie: 1. nie zakladaj, ze to twoja ostatnia podroz w zyciu (czyli: nie biegaj jak wsciekly z aparatem, nie zameczaj sie w nocnych autobusach (w kazdym razie nie wiecej niz trzeba :)), zostaw sobie "maksymalizacje" i "efektywnosc" na godziny w biurze), 2. nie porownuj za duzo, czyli: w kazdym miejscu mozna znalezc cos ciekawego, raz przeplacisz - raz zaoszczedzisz itd. To takie niby proste obserwacje, ale czasami ciezej z tym niz sie wydaje. Spotykamy na naszej drodze sporo ludzi i bardzo roznych podroznikow. Sa turysci knajpiani, w tych konkursach kroluja Anglicy i mistrzowie wszechczasow czyli Australijczycy, dla nich kazda czesc swiata wyglada mniej wiecej podobnie i zawsze ma w sobie kilka cech klasycznego irish pubu :). Sa podroznicy maksymalisci, ktorzy biegaja i wszystko porownuja, zadaja nerwowe pytania i wyliczaja, co widzieli, a czego ty jeszcze nie i dlaczego powinienes jechac nie tam, gdzie planujesz, tylko jeszcze i tam, i tam, i tam. No i zawsze placa dolara mniej niz ty, a niech to! No i sa podroznicy co-bedzie-to-bedzie. Do tej kategorii dazymy, choc MM ma w sobie jeszcze nieco maksymalisty, ale dzielnie to zwalczamy! Podrozowanie jest ciekawe, bo wymaga ciaglych reakcji, a w nich widac kazdego jak pod mikroskopem. No i nie zawsze to co widzisz tobie samemu/samej sie podoba. Troche jak w zyciu, ale mniej sie jest zalatanym i wiecej, duzo wiecej, sie zauwaza. Ale by mi Bromba teraz dozlosliwil :) Pewnie cos o domoroslych filozofach albo psychologach :) To koncze. Hasta luego!

Wracjajac jeszcze do widokow ogladanych dnia poprzedniego, na szczycie wulkanu Rano Kau mozna bylo zajrzec w glab krateru jednego z wolkanow ktory ok, 1,5 miliona lat temu przyczynil sie do uformowania wyspy, a teraz wpisuje sie w jej ogolny malowniczy krajobraz. Jednoczesnie na jego poludniowym zboczu, pomiedzy grania krateru, a oceanem w XVIII wieku (jesli dobrze pamietam z tego co pisali w przewodniku) zbudowana zostala wioska sluzaca do kultu czlowieka ptaka.

Wyspa Wielkanocna

2008-04-25T04:06:00.002+02:00

Zaczne od serdecznych podziekowan dla wszystkich skaldajacych zyczenia, dobrze wiedziec ze jeszcze nie wszyscy o nas zapomnieli pomimo naszej dlugiej nieobecnosci:)

Dzisiaj rano dotarlismy po nocnym locie na Wyspe Wielkanocna, ktora przywitala nas chmurami i deszczem. Pomimo tych niesprzyjajacych warunkow Wyspa od razu przpadla mi do gustu, szczegolnie ze nie podzielam entuzjazmu MM w zakresie Polinezji Francuskiej, jak dla mnie to szczyt skutecznej autokreacji. Ponadto wszystko co jest zwiazane z francuzami ma u mnie wielkiego minusa na starcie:)

Przygode z wyspa zaczelismy od znalezienia lokum czyli wynajecia pokoju w lokalnym odpowiedniku agroturystyki i wynajecia samochodu. Dla niewtajemniczonych calc populacja Wyspy Wielkanocnej skoncentrowana jest w jednym siedlisku noszacym nazwe Hanga Roa i wynoszaca 3,8 tys dusz.

Zwiedzanie zaczelismy od odwiedzenie kreteru Rano Kau i polozonej na jego zboczu wioski orengo stanowiacej centrum kultu "Czlowieka Ptaka". Udalo nam sie rowniez zobaczyc kilka maoi, a dzien zakonczylismy smacznym obiadkim w lokalnej knajpce, ja obrzeralem sie curry rybno krewetkowym, a MM wciagnal potezna porcje salatki.

Jutro dalsza czesc podboju i moze jakies zdjecia:)

Sw. Wojciech i Tahiti :)

2008-04-23T21:41:00.003+02:00

Dzisiaj dobra okazja do wzniesienia toastu - my wlasnie zaczynamy dzien, ale wy juz (taka mam nadzieje) po pracy, wiec nic nie stoi na przeszkodzie! To za Wojtka, kochani, dzisiejszego solenizanta!

Opuszczamy wlasnie nasz piekny zakatek na Moorei, lapiemy autobus i prom, na Tahiti. Mamy duzo czasu do odlotu na Wyspe Wielkanocna, lot jest po polnocy. Postanowilismy w tym czasie pokrecic sie po wyspie. Muzeum Gaugina, wspominane przez Tate, raczej ominiemy, bo nie ma tam ani pol obrazu Gaugina, a galeria na Moorei (pelna kopii) opisujac jego czas w Polinezji z rozbrajajaca szczeroscia, poslugiwala sie slowami typu: "marny" (koniec), "zdegustowany", "zalamany". Wspomnieli tez, ze ostatnie spotkanie Gaugina z Van Goghiem w Arles skonczylo sie odcieciem przez tego ostatniego wlasnego ucha. Legenda uczynila z tego potem prezent dla kobiety. W kazdym razie wplywy Gaugina moga byc niebezpieczne, takze muzeum omijamy takze w trosce o uszy :)

To milego wieczoru i do napisania z Chile!

Moorea

2008-04-21T01:53:00.006+02:00

Tato juz zlagodzil glod czytelniczy, wiec moge spokojnie kontynuowac :) Jestesmy na Moorei, wyspie oddalonej o 18 km od Tahiti. Tutaj wlasnie dowiedzielismy sie, ze podarowany nam zostal jeden dzien - wlasciwie wiec powinnismy zmienic nazwe bloga na "193 days". W samolocie z Sydney wysluchalismy standardowego komunikatu pilota o czasie w miejscu przylotu i Wojtek przesunal zegarek o 4 godziny do przodu. Bylo juz ciemno, udalo nam sie zlapac stopa z lotniska do miasta, bo autobusy raz ze rozklady maja bardzo dowolne, dwa - tak pozno nie jezdza (dolecielismy o osmej, ale odbior bagazu i wymiana pieniedzy na "franki pacyficzne" trwala w nieskonczonosc). No i ceny taksowek powalajace - jedyne 30 dolarow za 5 km do centrum. Jak wspomnial Tato, bardzo tu drogo i albo trzeba sie z tym pogodzic, albo jak najszybciej wyjezdzac, zeby nie zepsuc sobie reszty wakacji liczeniem pieniedzy. Ale jest pieknie!

Wyspy otoczone sa lazurowa woda lagun, fale lamia sie i hucza 100-150 metrow od brzegu. Na plaze i zabudowania nie ma zbyt wiele miejsca, bo teren od razu wznosi sie - gory sa piekne, w wiekszosci porosniete bujna, soczysta zielenia, tylko na pionowych scianach widac nagie skaly. Granie i szczyty maja ostre, poszarpane ksztalty, co niewatpliwie dodaje im uroku. Przez wiekszosc dnia czubki gor schowane sa pod chmura, ktora siedzi nad wyspa jak czapka na glowie. Co ciekawe nie zabiera slonca i w cieniu zwykle pozostaje sam tylko srodek wyspy. Linia brzegu jest nieregularna, na Moorei sa dwie gleboko wcinajace sie w lad zatoki uznawane za najpiekniejsza czesc wyspy. Rzeczywiscie pieknie wygladaja od strony oceanu, ale nam bardzoej podoba sie rzadziej zaludniona poludniowa i zachodnia czesc wyspy. Mieszkamy w budzetowym jak na Polinezje miejscu, choc cene przemilcze. Ale mamy "honeymoon bungalow" czyli w sam raz dla nas :) Bungalow sklada sie tak naprawde w dwoch domkow polozonych w ogrodzie - jeden, kamienny to sypialnia, drugi drewniany to kuchnia i lazienka. Prysznic pod chmurka otoczony bambusowym parawanem. A wszedzie palmy i rosliny, ktore w Polsce rosna tylko w doniczkach. Pieknie!
Mimo wszystko jednak Indonezja pozostaje niezrownana. Poza cenami, wada Polinezji jest to, ze plaza (wiecej jest plaz kamiennych niz piaszczystych) w wiekszosci zawlaszczona jest przez hotele i prywatnych wlascicieli nadoceanicznych dzialek. I choc w teorii po plazy kazdy moze chodzic swobodnie, to cala sztuka w tym, zeby sie na ta plaze dostac! Nie jest to niemozliwe, aczkolwiek drog otwartych dla wszystkich jest dosc malo.
Juz oddryfowalam od tematu czasu... Po przyjezdzie na miejsce zajelismy sie ustalaniem w recepcji, na ile dni zostajemy. A wlasciciel - zreszta Amerykanin - uparcie liczy te dni od 17-tego! A przeciez 17-ty juz byl, zaczal sie po bozemu w Sydney i skonczyl po przylocie do Papeete. No i oczywiscie on swoje, my swoje. Przekonal nas dopiero pewnien Nowozelandczyk, ktory zapytany znienacka bez cienia watpliwosci potwierdzil wersje Marka. Tak wiec nie 4 godziny do przodu, tylko 20 do tylu! I teraz wam przydarza sie wszystko wczesniej niz nam :) Niesamowite wrazenie przezyc dwukrotnie poranek 17-tego kwietnia, raz w Australii, raz w Polinezji.
Dobra zmykam, Bromba ugotowal obiad, a glodni jestesmy strasznie po nurkowaniu. Dokoncze pozniej, i tak spicie :)

Hmmm.. Pyszne. Makaron z sosem coraz lepszy dzieki nowym pomyslom Wojtka :)

Ale do rzeczy. Pare kwestii nam umknelo przez to, ze oprocz pisania jeszcze podrozujemy. Co do Sydney jeszcze zapomnialam napisac, ze weszlismy na Harbour Bridge (http://www.bridgeclimb.com/). Widoki na miasto i zatoke pierwszorzedne. Widok 150 metrow w dol obok wlasnych butow przez kladke z metalowej kraty tez dostarcza dreszczyku emocji. W Sydney udalo nam (i calej reszcie wrzeszczacego tlumu) sie spotkac Keanu Reavesa, ktory przyjechal do Australii promowac jakis nowy film. Niczego sobie wygladal. Ale najlepsze byly wieczory w towarzystwie Roberta, siedleckiego Australijczyka, i jego narzeczonej. Nie ma to jak kielbasa w Irish pubie w towarzystwie rodaka! Zdecydowanie lepsze od Keanu. Oprcz tego Sydney bylo organizacyjne - zakupy cieplejszych rzeczy, pranie i naprawa butow.

To wracam na Mooree. Pierwszy dzien byl bardzo leniwy, ale tego nam bylo trzeba. Mark zainstalowal nas na jedna noc w zbiorowym bungalowie, drewnianym i ze spadzistym dachem, ktory tak przypominal mi Sulistrowiczki (mapy w dlon, 40 km na poludnie od Wroclawia), ze wcale nie mialam ochoty z niego wychodzic. Przekonalo mnie tylko to, ze w przydroznym sklepie sprzedaja bagietki, co oznaczalo, ze nareszcie po paru miesiacach jest szansa na dobre pieczywo :)
Drugiego dnia po poznym sniadaniu (czas mamy jeszcze australijski) dlugi spacer. Jest pora deszczowa, wiec oczywiscie zlapal nas deszcz. Lalo tak mocno, ze przemokla tez palma, pod ktora stalismy. Zaczelo sie takze poruszac cos pod nogami. Z malych norek zaczely wychodzic kraby, wygnane spowodowana deszczem powodzia. Kiedy tylko poruszalismy sie, kierowaly sie swoim zabawnym bocznym krokiem z powrotem do norek, niezdecydowane co gorsze: czlowiek czy nurkowanie we wlasnym zalanym mieszkanku. Obejrzelismy tez wystawe perel - to prawdziwy (obok wanilii) skarb Polinezji, a najslynniejsze sa hodowane tu czarne perly. Jesli ktos lubi bizuterie, to na pewno ma tu z czego wybierac. MM wykazuje jednak w tej kwestii konsekwentny desinteressement :) Bromba sie smieje, ze dzieki temu ma ekonomiczna zone - czyms trzeba sie pocieszyc, a tonacy brzytwy sie chwyta, tak powiem ;) Najlepsza czescia dnia byl wieczor. Wybralismy sie na pokaz polinezyjskich tancow i to bylo naprawde warte obejrzenia. Panowie oczu nie spuszczali z wibrujacych brzuchow i posladkow tancerek, odzianych dosc zwiewne kolorowe chusty albo spodniczki z palmowych lisci. Sama nie moglam oderwac wzroku, to sie nazywa umiejetnosc. Muzyka i spiew oczywiscie na zywo. Stosunkowo niewiele jest partii solowych, wiecej to taniec grupowy - tym trudniejszy, ze oprocz opanowania wlasnego ciala, trzeba tez poruszac sie dokladnie tak samo jak cala grupa tancerzy. Byly tez tance z ogniem, co wygladalo niesamowicie - zgaszono wszystkie swiatla, na scenie kola ognia, a za scena - lsniace w swietle ksiezyca grzywy fal lamiace sie daleko od brzegu. Jak w bajce. Zabawna czescia spektalku byly jego interaktywne czesci - zgadnijcie, kto na ochotnika ruszyl do tanca? Ale mnie tez nie ominelo - o tym za chwile.
Kolejny dzien znowu pozno sie zaczal. Wzielismy rowery i wrocilismy na miejsce tanecznego spektaklu, zeby za dnia obejrzec prowadzona tam (tylko dla prezentacji) hodowle perel. Okazalo sie, ze dokladnie o tej porze, o ktorej dojechalismy, bylo dodatkowe male przedstawienie. No i byla czesc interaktywna, ktorej wylowionymi ze sceny bohaterkami byla pewna Francuzka i MM. Moj rozebrany do palmowej spodniczki partner stanowil wcielenie czegos pomiedzy grozba a obietnica, siegnelam jednak do najglebszych pokladow swoich adaptacyjnych zdolnosci, zeby znalezc sie jakos w sytuacji. Scena, ja, rozebrany Maorys i publicznosc. Katem oka dostrzeglam, ze Francuzka jest w jeszcze wiekszych opalach, poniewaz "jej" Maorys mowiac wprost wiek nadrabia temperamentem. Ostatecznie nie taki diabel straszny, pare plasow i oklaski.
Znacznie trudniejsza okazala sie pozostala czesc dnia. Krotko po drugiej opuscilismy maoryskich artystow i wsiedlismy na rowery, zeby jechac dalej. Do uszu moich po raz drugi doszedl plan Bromby, zeby objechac wyspe dookola (65 km!). Pierwszy raz padl w rozmowie z napotykanymi od pierwszego dnia na Tahiti nowojorskimi Rumunami, ktorzy realizuja ambitnie zamiar kompletnego wykonczenia sie aktywnosciami wakacyjnymi w celu powrocenia smiertelnie zmeczonymi do pracy. (Karkolomne to zdanie, zwycieztwo prawnika nad reporterem!) Kwestie te stawiaja zreszta otwarcie z nieskrywana wcale duma. Takie to czasy aktywnosci ponad wszystko. Ale wracajac do objazdu wyspy, nie potraktowalam sprawy powaznie, uznalam, ze Bromba tak sobie tylko mowi, bo oni objechali na skuterze, to my jeszcze lepiej... Nie, Bromba taki nie jest. Bromba jak mowi, to mowi. Po 20 km zaczynam zywic nadzieje, ze Bromba zmieni zdanie. Sugeruje cos na ksztalt skroconej trasy, tylko do malowniczej zatoki Cooka i juz. Zignorowana. Zaczyna padac deszcz. Ja jestem zachwycona, bo chlodniej, a moze i Bromba zmieni zdanie. Rzeczywiscie zatrzymuje sie pod sklepem, ale nie - zdania nie zmienil. Szczerze pomyslalam, ze chce mnie wykonczyc, zebym mniej gadala. Ostatecznie spedzamy deszcz na sklepowym ganku wcinajac bagietke. No i dalej. Widoki swietne, a kazdy kolejny podjazd coraz bardziej wzyna sie w pamiec. Najlepiej pamietam podjazd po 50 km, kiedy zrozumialam, co mniej wiecej moze miec na mysli Lance Armstrong jak mowi o tym, ze miesnie zamieniaja sie w gluchy stalowy bol (jego lapie to pewnie po 200 km :)) Za to widok byl piekny, brzeg z drewnianymi domkami na wodzie, blekitny pas laguny, 18 km oceanu i przykryte chmurzasta kolderka gorzyste, zielone Tahiti. No i nagroda: 2 kilometrowy zjazd. Po 55 km zrobilo sie zupelnie ciemno (rowery nie mialy lampek, a ksiezyc schowal sie za chmury) i Bromba patrzac na moja mine postanowil, ze zadzwonimy po Marka, zeby nas zciagnal (to powszechna lokalna praktyka z wypozyczaniem rowerow i skuterow - najpierw dowoza rower/skuter do ciebie, a potem ciebie zabieraja z miejsca, gdzie udalo ci sie dojechac). W kazdym razie Mark nie odbieral telefonu (bylo juz zreszta dobrze po godzinach urzedowania). Uratowala mnie sklepowa ekspedientka, ktora jak zobaczyla nasze bezlampowe, kompletnie nieodblaskowe rowery zakrzyknela "ooou, la la!" i zorganizowala nam... publiczny autobus. Publiczny autobus iscie azjatyckim sposobem sie sprywatyzowal i podwiozl nas te brakujace 10 kilometrow (naliczylam 4 podjazdy!).
A dzisiaj nury, chociaz myslam, ze juz po wczorajszych wyczynach, ze tak powiem pletwa nie rusze. Ale widok sprzetu do nurkowania zawsze budzi nowy zapal. Zaczelo sie od cwiczenia nowego wejscia do wody, po indonezyskich wejsciach z plazy, australijskim giant leapie (skok na nogi z gornego pokladu statku) przyszla kolej na fikolka tylem z burty. Ubaw jak na wakacjach dawno temu. Pod woda fantastycznie. Troche koralu, ale przede wszystkim niesamowite zwierzeta. Byly znane nam juz male rekiny "rafowe" (black tip sharks), ale byly tez prawdziwe morskie potwory: 2,5 metrowe rekiny (lemon sharks)! Widzialam je przy pierwszym nurkowaniu az szesc razy - byly blisko i widzialy nas, ale niezagrozone nie atakuja. A powiedzmy sobie szczerze, co my dla nich stanowimy za zagrozenie :) Widzielismy tez dwa ogromne zolwie i 1,5 metrowa barakude, ktora schowala sie w cieniu pod lodka, niebezpiecznie blisko drabinki. Wskoczylismy z Wojtkiem jeszcze po pierwszym nurkowaniu do wody, zeby sie jej przyjrzec. Zabki niczego sobie, po 2,5 centymetra. Na cale szczescie ludzie nie znajduja sie na jej wymarzonym jadlospisie, ale Peter opowiadal nam o niefrasobliwym nurku, ktory postanowil ja poglaskac. Wyszedl z wody lzejszy o wygryziona przez barakude dziure w rece. A po drodze na miejsce drugiego nurkowania znowu przyrodnicza gratka: towarzyszylo nam stado delfinow, skaczace nad ciepla woda laguny. Swiat pod woda jest niesamowity, fascynujacy do tego stopnia, ze czlowiek jakby nie zdaje sobie sprawy, ze plynie niedaleko 2,5 metrowego rekina, albo ze ma nad soba 25 metrow wody. Po prostu zapominasz sie przestraszyc. Skoncze juz moze, bo chyba nie zapomnialam tym razem przestraszyc Mamy :) Ten wpis jest jednak dowodem, ze zyjemy!

Juz w Sydney!

2008-04-14T02:28:00.017+02:00

Po 11 dniach milczenia wracamy do raportowania wrazen z naszej australijskiej przygody. Cieszy nas ze klub stalych czytelnikow, pomimo braku wiadomosci, pozostaje w gotowosci, ostrzy piora i cwiczy jezyki w zlosliwosciach, by przy pierwszej nadarzajacej sie okazji pozwolic objawic sie inteligencji i dac upust klebiacym sie w glowie myslom. W miedzyczasie minal polmetek naszej podrozy i do powrotu do domu zostalo nam juz tylko 91 dni. Wracajac jednak do okresu milczenia, udalo nam sie w tym czasie szczesliwie przebyc wspanialym wicked carem, z ktorym z bolem serca rozstalismy sie dzis rano, 5000km z 8947 km lacznie przejechanych w ciagu ostatnich 20 dni po drogach i bezdrozach Australii. Wykonalismy to, co zalecaly nam mijane po drodze znaki drogowe.

Z Alice Springs ruszylismy z powrotem na polnoc Stuart Highway, aby w Ti Tree skrecic na wschod i ruszyc w kierunku wybrzeza (jedyna droga z asfaltowa nawierzchnia w srodkowej Australii biegnaca z centurum na wschod). Z kazdym kilometrem przejechanym na wschod krajobraz powoli sie zmienial i roslinnosc pustynna zastepowaly trawy i krzewy sawanny, a nastepnie tereny zalewowe i las deszczowy w okolicach wybrzeza. Pojawily sie rowniez plantacje trzciny cukrowej, ktore zdominowaly krajobraz.

Razem z krajobrazem zmianialo sie tez zachowanie ludzi, a dobitnym znakiem tego, ze wyjechalismy z outbacku i wjezdzamy w zurbanizowana kraine, byl pokazany nam srodkowy palec przez mijanego kierowce w odpowiedzi na nasze typowe dla outbacku przyjazne machniecie reka:) - chyba objaw "wielkomiejskiej" frustracji. Mimo niesprzyjajacych nam tubylcow szczesliwie dotarlismy do Townsville, skad poczatkowo planowalismy wybrac sie na nury na wraku liniowca Yongala. Niestety „Queensland the Sunshine State” rozczarowal nas i trafilismy na kilka z tych 60 dni w roku, kiedy nie ma slonca i mocno wieje (fala na oceanie przy wraku wynosila 2,5 metra i wyjscia z wody byly juz mocno niebezpieczne, wiec zadna nurkowa kompania nie chciala tam wyplywac). Nie ma jednak tego zlego, co by na dobre nie wyszlo i w efekcie odkrywalismy podwody swiat Wielkiej Rafy Koralowej na Kelso Reef (jedyne 98 km od brzegow Australii..). Co prawda rybki i inne morskie zwierzatka troche nas rozczarowaly (daje o sobie znac zepsucie nurami w Indonezji), oczekiwalismy wiekszego urozmaicenia i obfitosci, za to korale niesamowite. Z Townsville ruszylismy na poludnie w kierunku kolejnego parku narodowego Australii wpisanego na liste swiatowego dziedzictwa (World Heritage Site – wybaczcie nieudolne tlumaczenie) - Wyspy Frazer. Australijczycy utrzymuja, ze jest to najwieksze skupisko piasku na swiecie – wieksze nawet niz Sahara. Wyspa ma ok. 120 kilometorow dlugosci z (pln-pld) i ok. 25 km w najszerszym punkcie. Piasek nanoszony byl na nia przez ostatnie 150 mln lat, w kilkunastu etapach, widocznych miejscami (Pinacles, Red Canyon) jako roznokolorowe, ulozone poziomo warstwy piaskowca.

Po wyspie, ktora od 1992 roku jest rezerwatem przyrody poruszac sie mozna wylacznie samochodem z napedem na 4 kola, poniewaz asfaltowych drog tam nie uswiadczysz, a glowna arteria, zwana autostrada to wschodnia plaza, na ktorej obowiazuje ograniczenie do 80km/h.

Ale co tam pisac o drogach, chyba az tak wielu milosnikow off-roadu wsrod czytelnikow nie ma. Widoki niesamowite, pieke biale piaszczyste plaze, lamiace sie z hukiem potezne fale, splywajace ze wzgorz krystalicznie czyste strumienie, bujna rozlinnosc i psy dingo zebrajace o jedzenie:).

Na jednej z plaz lezy wrak liniowca, dumy Australii, ktory kursowal na poczatku XX. wieku pomiedzy Syndey a Wellington, a zakonczyl swoj piekny zywot w dosc marny sposob, a mianowicie zostal sprzedany przez Australijczykow Japonczykom do przerobienia na zyletki. Jednak liniowiec tak bardzo nie chcial opuszczac australijskich wod, ze zerwal sie z holu i zacumowal na wieczny odpoczynek na jednej z plaz Frazer Island (wybor nas wcale nie dziwi).

Do tego dochodza jeziora natrualne spa o wspolczynniku pH rownym pH skory, w ktorych woda jest idealnie czysta, potezne drzewa (swierki i eukaliptusy rosnace do 70 metrow wysokosci) i elementy lasu deszczowego w sercu wyspy.

Zeby nie bylo az tak idealnie, pogoda ciagle raczyla nas chmurami, chlodem i deszczem – nie do konca tak mialo to wygladac w Austaralii, jak ukladalismy plan podrozy. Z Hervey Bay (zaplecza turystycznego Fraser) ruszamy dalej na polnudnie w kierunku podobno przeuroczej Bayron Bay. Pedzimy 700 kilometrow, aby sie okazalo, ze leje tak strasznie, ze nie jestesmy w stanie wysiasc z samochodu. Patrzymy wiec na mape i okazuje sie, ze spotkana przez nas w Wietnamie Australijka mieszka niedaleko (czyli ok 100 km na poludnie) i chetnie spotka sie z nami na kawe/herbate. Port Yamba do ktorego docieramy okazuje sie bardziej urokliwa miejscowoscia niz ultraturystyczne Bayron Bay, a wstepnie umowione spotkanie na herbate zmienia sie w wieczorna kolacje z Marea, jej mezem Bobem i jego bratem bimbrownikiem, ktory raczy nas opowiesciami, podczas konsumpcji pysznej pieczeni baraniej, o tym jak fermentowac i destylowac whiskey, rum, wodke itp. (oraz o tym jak produkowac domowym sposobem, uwaga uwaga Sasiadko - Baileysa!). Kolejnym miejscem na naszej australijskiej trasie bylo wymarzone przez Malego Mongola Hunter Valley, czyli winiarskie zaglebie Nowej Poludniowej Wali, slynace z produkcji winka Semillon. Winnice polozone malowniczo, na lagodnych zboczach wzgorz, poprzecinanych drogami otoczonymi klonami zmieniajacymi powoli kolor lisci na barwy jesieni. Wina pyszne! Wybralismy sie nawet na kurs wiedzy o winie, ktory szczesliwie ukonczylismy otrzymujac potwierdzajacy nasze umiejetnosci certyfikat. Kurs prowadzony byl przez z lekka skacowanego sprzedawce, ktory z pewnoscia wiedzial bardzo duzo o winie i jego testowaniu, i nie byla to bynajmniej wiedza czysto teoretyczna:). Humor i dowcip naszego nauczyciela zdecydowanie sie wyostrzaly w miare prob kolejnych rocznikow i gatunkow win. Maly Mongol takzeopuscil kurs ze zdecydowanie doglebnie wpojona wiedza o winie:).

A teraz aneks obrazkowy od Malego Mongola:

Gory Niebieskie.

Nasz ostatni poranek na wolnosci :) Wokol drzewa, pod nogami ich dlugie cienie i pomaranczowiejaca od slonca ziemia. Pajak czai sie poza konturem zdjecia, a Bromba-kokon spi (jak ponizej).

MM po sesji fotograficznej sama padla ofiara obiektywu. Tu przy kanapkach (z pysznym lokalnym domowym dzemem pomidorowo-passionfruitowym (tu nastapilo zawieszenie HD Malego Mongola i nie pamieta polskiej nazwy)), zastrzyk energii przed gorska wedrowka. Gory Niebieskie to wlasciwie Doly Niebieskie. Miejscowosci i campingi leza ponad dolinami rzek, wiec spacery gorskie maja odwrocony porzadek: najpierw schodzi sie w dol do doliny, a potem wspinaczka z powrotem na gore :)

A to juz na spacerze:

Drzewa na jesien zamiast lisci, zrzucaja kore.

Schodzimy w dol i jeszcze swieci slonce, po drodze do gory zastala nas burza. Przydaly sie jednorazowe peleryny z Fraser Island :)

W dolinie wysoki las niebieskich drzew gumowych :) (tzw. blue gum forest). Bromba postanowil przed powrotem do miasta przyozdobic sie broszka. Broszka to szkielecik stworzonka, ktore jak uprzejmie wjasnili nam napotkani Czesi (zaraz po wzniesiemiu okrzyku "Witamy Sasiadow!"), zrzucilo skorupke i poszlo dalej (jak mniemamy) nago, szukac nowego zycia.

Wodospad Wentworth, ostatni spacer przed wyjazdem w kierunku Sydney.

Jeszcze rzut okiem na gory (to poludniowa czesc Parku Narodowego).

Bromba gotuje ostatni obiad polowy - jak zwykle makaron z sosem, wysmienity. Bromba na zdjeciu jeszcze glodny, chyba widac po minie?
A ponizej juz Sydney, dzisiaj rano. Wstalismy jak dzicy ludzie, czyli wczesnie. Musielismy wicked cara zabrac z pasa, na ktorym zaparkowal, zanim wyruszyly autobusy rozwozic pracusiow z domow do biur. Wicked dzisiaj byl zly i czujac bliskie rozstanie, chlipial i krztusil sie niemal na kazdym skrzyzowaniu, czym niemal zrujnowal plany ostatniej wycieczki (i Brombie napedzil adrenaliny zatrzymujac sie na stromych sydnejskich skrzyzowaniach, a trzeba dodac ze hamulec reczny ma dosc slaby, i oczywiscie na srodeczku). Plany sniadaniowe uratowalo tylko to, ze biuro wickedsowe otwieralo sie dopiero o dziewiatej. Tym sposobem poranna kawa i kanapka nad Pacyfikiem, na sydnejskiej Bondi Beach (dwa w dol).

Po drodze przejazd przez miasto. To handlowa Oxford Street, zdecydowanie mniej wielkomiejska od londynskiej wersji. Zreszta cale Sydney nie jest bardzo wielkomiejskie, przynajmniej nie w sensie amerykanskich miast molochow. Centrum z wysokimi biurowcami nie jest wcale takie duze, a poza nim ciagnie sie w nieskonczonosc pajeczyna ulic z jedno- czy dwupietrowa zabudowa.

No i ostatnie zdjecie wicked cara, juz w towarzystwie rodziny. Nasz wicked car dzisiaj wyrusza z powrotem na polnoc, w siedmiodniowa trase do Brisbane (musielismy sie przeciez dowiedziec o jego przyszlosc!).

Ps. Gratulujemy Edycie i Markowi z okazji przyjscia na swiat Helenki! Buziaki w malenkie czolko od wujka Wojtka i ciotki Kate. A Michalowi i Monice kibicujemy w radosnych oczekiwaniach. Swoja droga po przyjezdzie do Warszawy (i Wroclawia) mamy do odwiedzenia liczna rzesze nowoprzybylych na swiat maluchow. I jedna dame troszke starsza, zeby wszystko jej pokazac w wielkim dziecinnym atlasie swiata!

Krowka przydrozna

2008-04-03T02:38:00.017+02:00

Czeslaw Milosz napisal "Pieska przydroznego" (dobrze pamietam tytul?) i okazalo sie, ze powstal nowy gatunek literacki (pieski). Luzne, krotkie narracje. My tez jestesmy tworczy: obrazki bez ladu i skladu, wyciagniete wprost z karty aparatu, wybrane w miare jak komputer powoli trawi bity w jotpegowym jezyku i pokazuje male kolorowe ikonki z zapisem trzech ostatnich dni z zycia Bromby i Malego Mongola. Bez roszczen do Nobla czy katedry, ku uciesze Waszej i naszej :)

Bromba i pyton (oraz australijskie dziewcze z prerii).

Pocalunek jaszczurki o niebieskim jezyku. Nieostre, ale widac chyba ten zachwyt :)

Dwa razy grozniejszy slonowodny krokodyl :) Reptile Centre, Alice Springs.

Uluru o wschodzie slonca.

Droga z Terytorium Polnocnego do Queensland jest niesamowita. Zatrzymujesz sie, wdrapujesz na dach samochodu i widok dookola az po horyzont. Mozna niemal uwierzyc, ze Ziemia jest plaskim krazkiem otoczonym wielka otchlania. Od czasu do czasu widac slupy dymu, zaleznie od sily wiatru waskie i strzeliste albo sunace blisko ziemi, faliste i nieregularne. Tak wyglada krajobraz po pustynnym pozarze. Ocalaly tylko kopce termitow, sa ognioszczelne, wiatro- i wodoodporne.

Tankowanie nalezy tu planowac!

Muszy Jar (Kings Canyon).

MM i wicked car (Wnikliwie czytajacym napisy przypominamy, ze jest to wersja ultra wicked, a wszystkie grzeczne rodzinne camper vany byly juz niedostepne ;)) W kazdym razie nie liczymy na lagodne komentarze. Ostrzyc piora!) na granicy pomiedzy Terytorium Polnocnym i Queensland. MM przejechala wlasnie 367 km po australijskim pustkowiu i nie zapomniala jechac lewym pasem!

Bromba nad Muszym Jarem (zobaczcie, co takiego siedzi Brombie na ramieniu).

Droga pomiedzy Tennant Creek a granica Queensland (wczoraj).

Mala Mongolka i Uluru (ze szczegolnym pozdrowieniem dla Kury!)

Goracy Czerwony Srodek

2008-04-01T07:07:00.002+02:00

Ufff... Jak to wszystko teraz opowiedziec? Zaczne od najprostszych faktow. Jestesmy w Alice Springs, ponownie. Tym razem zatrzymalismy sie tutaj na chwile dluzej - samochod wymaga przegladu technicznego. Jesli jedzie sie przez "czerwony srodek" Australii, dodatkowym warunkiem wynajmu "Wicked Car'a" jest przeglad techniczny w Alice. Nasz okazal sie owocny - do wymiany poszla uszczelka w pompie paliwowej, ktora skrycie w nocy wypuszcza paliwo i poranki zaczynaja sie od wielkiego kaszlu silnika, ktory trwa tak dlugo az zaschnieta gardziel pompy znowu poczuje ozywczy smak diesla. Dzwieki przy odpalaniu powoduja zwykle, ze uwaga gosci kempingu koncentruje sie na nas, ale zajmuje to jedynie chwile, kiedy w glowach widzow rodzi sie konstatacja, ze dzwieki silnika dokonale pasuja do wygladu naszego pojazdu. Zadowoleni z nowo odzyskanej harmonii dzwieku i obrazu w Bozym swiecie, wracaja do sniadan, zbrojnych (w szczoteczki do zebow) gonitw za dzieciakami, ktorym reklamy o nieswiezym zapachu i prochnicy nie zrobily jeszcze wody z mozgu. A propos kempingow, poranki zwykle sa bardzo mile. Okolo 6.30 budzi nas pomaranczowe, cieple swiatlo. Panuje cudowna cisza, czasami mamy szczescie do niezwyklych gosci. W Daly Waters przy sniadaniu (Bromba serwowal makaron z sosem znad naszej jednopalnikowej butli gazowej, mniam!) towarzyszyly nam dwa piekne krolewskie pawie. W Erldundzie do lazienki odprowadzal mnie kangur, co jako urodzona milosniczka zwierzat przyjelam z mieszanka ciekawosci i przerazenia.
No i oczywiscie wdrapalismy sie na Uluru. Podejscie jest dosc ciezkie, nie tylko ze wzgledu na to, ze wchodzi sie bardzo stroma sciezka po praktycznie gladkiej skale: jest potwornie goraco, co powoduje, ze czlowiek meczy sie wielokrotnie szybciej. Kazda praktycznie tablica informacyjna i kazda ulotka zawiera ostrzezenia dotyczace wdrapywania sie na Uluru - bez zadnych uprzejmych rad, od razu do rzeczy: odpadniecie od skaly i zawal serca. Nie dalismy sie przestraszyc (liczba tablic tzw. straszacych w Australii jest niesamowita, wiec albo kierujesz sie zdrowym rozsadkiem (Bromba), albo zaczynasz myslec, ze kazda aktywnosc to pewna smierc, a co najmniej duze prawdopodobienstwo pozegnania sie z tym swiatem (MM)). No i warto bylo stawiac na rozsadek (oraz czeste przystanki na odpoczynek i mnostwo wody :)) - widok z Uluru jest niesamowity, i to po ok. 130 km w kazda strone! Sama skala Uluru wyglada kosmicznie - wznosi sie na niemal 400 metrow ponad plaska pustynna rownine. Z daleka widac tez skaly Kata Tjuta, zwane (milej dla nas) - the Olgas. Po "Olgach" odbylismy juz krotszy spacer, dosc zmeczeni po wejsciu na Uluru (i zejsciu). Temperatur nie wytrzymaly niestety moje stare dobre gorskie buty - rozpuscil sie klej i podeszwa klapala przy kazdym kroku. I pomyslec, ze 11 sezonow w umiarkowanym klimacie nie zdolalo ich zniszczyc, a pare godzin w tym upale i kaput.
Na kolejny "gorski" spacer po Kings Canyon zlepilismy je brazowa tasma do pakowania, ale niestety tasma po dwoch godzinach wedrowki tez sie przedarla. A propos Kings Canyon: jest piekny, ale nie moge tak zupelnie bezwarunkowo go polecic. Dosc istotna wada podrozowania po tej czesci Australii w Kings Canyon objawila sie juz w calkowicie nieznosnym wydaniu. Chmary, ale to chmary nieprzebrane, much! Splywaja po skroniach z kroplami potu, wedruja po spieczonych ustach, po linii nosa. Przedzieraja sie pod okulary sloneczne do kacikow oczu, na powieki. Jesli przelatuja akurat obok nosa lub ust, kiedy wdycha sie powietrze, zgadnijcie, gdzie koncza zywot. Wielu turystow nosi na glowach siatki przeciwmusze, ale (az do Muszego Jaru, jak nazwalismy Kings Canyon) uwazalam, ze lepiej znosic muchy niz stac sie ikona antyestetyki i nosic glowe w czarnym komine, ktory swiat na zewnatrz sieka na male kwadraciki. Teraz twierdze, ze calkiem bez uprzedzen powinno sie rozwazyc wetkniecie glowy w czarny antyetstetyczny komin. (Dokladnie rzecz ujmujac, punkt przelamania nastapil po pluciu martwa mucha w.. Ogrodzie Edenu - tak nazywa sie zielona oaza, oslonieta ze wszystkich stron wysoka skalna sciana, najpiekniejszy punkt Muszego Jaru).
Potajemnie przed wlascicielami Wicked Cara (czyli po prostu po polsku) wspomne, ze Bromba uprowadzil (tak!) Malego Mongola, mimo jego zywiolowych protestow, na zwiedzanie kraterow po uderzeniu meteorytu (jedyne 4700 lat temu). Groza sytuacji streszczala sie w tym prostym fakcie, ze kratery leza jakies 18 kilometrow w bok od asfaltowej drogi i prowadzi do nich droga tzw. gruntowa, co w pustynnym wydaniu oznacza karbowany trakt z mnostwem kamieni, ktore tylko ostrza krawedzie na mysl o oponach wicked cara. Wjazd na ten szlak byl tez jasnym pogwalceniem zasady pacta sunt servanda, jako ze umowa kaze nam jezdzic tylko po asfaltowych nawierzchniach. Wrazenia na Brombie nie zrobila tez wielka tablica wzywajaca do przemyslenia ponownie alternatywnych tras, uznal ja bowiem za kolejny przejaw macdonaldowych ostrzezen przed smiertelnym zagrozeniem ze strony goracej kawy w plastikowym kubku. Ja mialam juz w glowie obraz zakopanej na piaszczystej lesniej drodze lady, w ktorej siedzialysmy z kilkuletnia wowczas Agata, podczas gdy Tato usilowal wykombinowac, jak sie stamtad ruszyc dalej. (Jest cos w tych prawdach o doborze zyciowego partnera...) Uswiadomilam sobie tez kilka faktow typu: brak zasiegu telefonu, nadchodzacy zmierzch i praktyczna gwarancja, ze nastepny samochod z brombopodobnym turysta moze nadjechac dopiero kolejnego dnia... I tyle newrow na darmo! Krater byl piekny (mimo much) swiatlo zachodu miekkie i wydobywajace cos magicznego z pustkowia, skal i chmur. Oczywiscie opony ocalaly, a po drodze minelismy kilka samochodow. (Samokrytyka zostala zlozona.)
Kolejna rozmowe o tolerancji ryzyka odbylismy wczoraj. Droga z Muszego Jaru do Erldundy dzialala wczoraj po zmroku doslownie jak magnes na kangury. Bylo ich pelno, a maja to do siebie, ze podnosza lby (i wchodza w zasieg reflektorow samochodu) dopiero, kiedy jest sie juz naprawde blisko. Pobocza doslownie uslane tu sa kangurzymi trupami. Wojtek twierdzi, ze sprawca tych smierci sa glownie roadtrainy, ktorych kierowcy nawet nie zdejmuja nogi z pedalu gazu, kiedy widza kangura. Dla nas jednak (pomijajac juz nawet cierpienia ze strony kangura) zderzenie z kangurem nie byloby ani przyjemne, ani bezpieczne - nasz wicked car poza wojowniczym haslem na desce rozdzielczej ("run the fu..ers down" wpisujacym sie doskonale w styl firmy), niespecjalnie nadaje sie do wypelniania tej szlachetnej misji - nie mamy nawet kangurzego zderzaka! Wracajac jednak na wczorajsza trase do Erldundy, po paru przeskokach przez jezdnie tuz przed naszymi oczami, Bromba zgodzil sie wreszcie zwolnic :)
Po tych wszystkich ograniczeniach wojowniczej wolnosci Bromby, prima aprilis jest Wojtkowym dniem idealem (zadaniem Malego Mongola jest dzis milczec i podazac za Bromba ;)). Zaczelismy od muzeum starych pociagow i wszelakich automobili - legend trasy przez centrum Australii. Bromba w muzeum poznawal wnetrznosci silnikow i czego tam jeszcze, Maly Mongol po drugiej stronie plotu na parkingu z ksiazka (i kanapkami). Oto ideal indywidualnej wolnosci w duecie. Potem centrum jaszczurek. Dalam sie nawet "pocalowac" w policzek przez jaszczurke o niebieskim jezyku i praktycznie przezroczystej skorze (ku uciesze mojego ulubionego fotografa). Bromba za to oddawal sie bez umiaru lokalnym atrakcjom - nosil na rekach wszystkie mozliwe jaszczurki, a na koniec dal sie "ubrac" w szal z gigantycznego pytona. Udalo mi sie go powstrzymac przed wlazeniem na ogrodzenie terenu krokodyla, jedynie dzieki przywolaniu artykulu z ubieglotygodniowej gazety o odgryzionej rece turysty, ktory z tzw. bezpiecznej odleglosci fotografowal te urocze zwierzatka. Gazeta oczywiscie zamiescila zdjecie krokodyla z reka, ktore zrobil uprzejmy wspoltowarzysz ofiary (zakladam, ze po udzieleniu pierwszej pomocy).
To tyle. Port usb zalepiony.

Do Nalesnika

2008-03-27T08:17:00.002+01:00

Kochany, naprawde przesladuje nas pech. Staramy sie, jak mozemy. Wlasnie teraz siedzimy przed komputerem w galerii sztuki aborygenskiej w Katherine. Jestesmy glodni. Ale nic to. Postanowilismy, ze blog przede wszystkim. Komputer ma nawet usb niezabudowany zadna szafka, ale niestety nie widzi ani aparatu, ani photobanku. A zdjecia na dowod naszej obecnosci w Australii zrobilismy wczoraj. Bylo juz ciemno, ale tablice parku sa odblaskowe :) Trzeba bylo tylko wysiadac z latarka i swiecic pod nogi, bo noca nie widac wezy. Dzisiaj jest bardzo australijski dzien, taki australijski-prowincjonalny. Wieczorem dotarlismy do 490-osobowej miesciny o nazwie Pine Creek. Rano udalismy sie na lokalna poczte, gdzie mieszkancy przyjezdzali odebrac swoje listy, widac nie ma listonosza. Potem do lokalnego muzeum kolei (historia jednej linii do nikad). Nastepnie 100 km na poludnie przez piekna sawanne. Na drodze pusto, tylko co jakis czas "roadtrainy" (ogromne ciezarowki ciagnace trzy albo cztery przyczepy) i campery. Skrecilismy do Parku Narodowego Katherine Gorge na kapiel pod wodospadami i rejs wsrod wysokich skal. Ok, a teraz juz jesc!!!

Gdzies pod Otwockiem

2008-03-26T09:48:00.002+01:00

Internetowa kafejka w Darwin miala pozaklejane porty USB. Ta, w ktorej jestesmy teraz, poszla krok dalej i wieza komputera jest obudowana drewniana szafka, z jednym malym otworem, ktory przyjmuje wylacznie dwudolarowe monety.
Dla tych, ktorzy nie widza, a uwierza, podaje: znajdujemy sie w poludniowej czesci Parku Narodowego Kakadu (Cooinda/Yellow Water). Pogoda jeszcze mocno z pory deszczowej, choc od pierwszego kwietnia zaczyna sie oficjalnie pora sucha: jest goraco przy duzej wigotnosci powietrza, co sprawia, ze czlowiek zaczyna rozposzczac sie na zupe. Duza czesc parku jest jeszcze zamknieta - znajduje sie ciagle pod woda, drogi sa nieprzejezdne. Ale udalo nam sie zobaczyc dzisiaj malowidla skalne Aborygenow, wejsc na skaly, zeby zobaczyc piekny widok na skalna sciane o wysokosci od 30 do 300 metrow, ktora ciagnac sie przez 500 km wyznacza naturalna granice parku. A potem na lodke i po zalanych terenach parku. Wyglada jak brazylijski Pantanal, sa papugi, sokoly i potezne piekne orly. Konczy mi sie kredyt, to bedzie bardzo krotki post, ale chcemy jeszcze przed zachodem slonca ruszyc dalej na poludnie - do Katherine.

Darwin

2008-03-24T12:55:00.002+01:00

Pierwszy dzien w Australii nas nie zachwycil, drugi trzeba przyznac duzo lepszy :). Oswajamy sie widac z nowym kontynentem. Ugotowalismy wczoraj nawet jajka i pomalowalismy dlugopisem i markerem, do tego ciemne pieczywo z serem topionym, sol, pieprz i dwie brzoskwinie. Oto nasza kolacja wielkanocna na stolowce schroniska. Oprocz nas swietowalo tylko Towarzystwo Kulturalne Sri Lanki, mam jednak wrazenie, ze okazja nie byla Wielkanoc. Towarsyto ma w schronisku silna pozycje, udalo im sie nawet przejac do wylacznego uzytku jedna z kuchennych olbrzymich lodowek. A w wielkanocny poniedzialek Bromba pod pozorem zaspakajanie pragnienia dobral sie do butelki z woda mineralna i zgadnijcie na kogo ja wylal. Godzina rewazu nadeszla dopiero w pralni :)
Darwin wyludnione przez dlugi swiateczny weekend (w Australii Wielki Piatek tez jest dniem wolnym od pracy), na ulicach bylo kompletnie pusto, doslownie ani zywej duszy. Miasto ma wyglad amerykanski, bez ciekawej architektury (poza obiektami publicznymi - Parlament i Sad Najwyzszy sa calkiem interesujace), ludzie poruszaja sie tutaj raczej samochodami niz na wlasnych nogach. Jest kilka starych budnkow, przez stare rozumie sie tutaj cokolwiek sprzed II Wojny Swiatowej. A propos Wojny, w historii miasta sa dwa najistotniejsze wydarzenia, tak sadzac z tablic, pominkow i Muzeum Terytorium Polnocnego: pierwsze to japonskie bombardowanie z 19 lutego 1942 roku, ktorego podobno absolutnie nikt sie nie spodziewal, choc to juz po Pearl Harbour, a drugie to przejscie cyklonu Tracy w Wigilie 1974 roku, ktore doszczetnie zniszczylo miasto (nie ostal sie nawet kamienny ratusz!). W Muzeum i Galerii Sztuki Terytorium Polnocnego jest komora dzwiekowa, w ktorej mozna uslyszec na wlasne uszy potworny ryk huraganu - to nagrana ponad 30 lat temu Tracy. Oprocz wycia slychac zderzenia (z ziemia, budynkami, miedzy soba) obiektow porwanych w powietrze. Tracy zatopila tez kilka statkow, a niemal wszystkich mieszkancow pozostawila bez dachu nad glowa. Zdjecia wygladaja dramatycznie, jakby po miescie przejechal wielki walec. Dzisiaj pod parlamentem znajduje sie schron "przeciwcyklonowy", a domy jednorodzinne budowane moga byc tylko zgodnie z antycyklonowymi przepisami: kazdy dom ma miec lazienke z betonowymi scianami, sluzaca za domowy schron. Dachy czesto polaczone sa metalowymi linkami z zabetonowanym w ziemi uchwytem, troche jak namioty.
Australijczycy, jak juz uda sie ich spotkac ;), bardzo mili i pomocni. Zewszad slychac ich radosne: "No worries!" Najbardziej pomogl nam Pete, pracownik informacji turystycznej Top End (Gornym Koncem nazywa sie nadmorska czesc Terytorium Polnocnego, w ktorej znajduje sie Darwin), ktory wczoraj i dzisiaj pomagal nam wytrwale w wynajeciu samochodu. Zdecydowalismy sie pokonac droge na poludnie do Uluru, a potem do Queensland i wzdluz wybrzeza na poludnie do Sydney samochodem. Po wstepnym rekonesansie dotyczacym cen noclegow (dla przykladu podaje: nocleg w Parku Narodowym Kakadu 171 AUD za pokoj, nocleg po drodze w tak zwanym tanim bungalow - 85 AUD, nasz nocleg w 8-0s. pokoju w Darwin kosztuje 20 AUD od lozka - a, no i jestesmy "poza sezonem") zdecydowalismy sie na wypozyczenie campera, czyli domu na kolkach. Plan mam nadzieje wypali, choc nie uwierze, poki nie zobacze. Campera wypozyczyc jest strasznie trudno, mimo ze wiele firm ma je w ofercie. Poniewaz jest "poza sezonem" wiekszosc firm przeniosla czesc swojej karawanowej floty do Wiktorii i Nowej Poludniowej Walii. A w dodatku sa swieta, wiec ludzie wiecej podrozuja, plus czesc firm po prostu jest nieczynna. Wczoraj rano udalo nam sie namierzyc samochod, ale chcielismy jeszcze pomyslec nad alternatywami, wiec nie zrobilismy rezerwacji, zeby nie tracic na jej odwolywaniu. Dzisiaj samochod nie byl juz dostepny i zaczelo sie nerwowe dzwonienie po pozostalych kilku firmach. Po paru odmowach zaczelam sobie wyobrazac, jak autobus australijskiego Greyhounda wysadza nas przed brama parku narodowego i obiecuje wrocic nastepnego dnia o tej samej porze (tak to wlasnie wyglada). A wokolo wielka pustka albo krokodyle. W akcie desperacji zadzwonilismy do "Wicked Campers", ktorej wczesniej raczej unikalismy (jak sie okazuje nie tylko my). Jak nazwa wskazuje firma oferuje "wicked cars", co w ich marketingowym jezyku oznacza minibusy przerobione na rock'n'rollowe campery, wymalowane na kolorowo na kazdym centymetrze kwadratowym karoserii i obowiazkowo wyposazone w sprzet muzyczny. Reklama glosi rowniez, ze w samochodzie jest wygodne lozko na "hanky panky" (sprawdzcie w slownikach). Moj ulubiony camper z reklamy wymalowany jest w jaskiniowcow. Inne wersje maja kolorowe fasolki, bohaterow japonskich kreskowek albo odcisniete usta-pocalunki. Musze przyznac, ze nawet calkiem zabawne bylo wyobrazic sobie nas w czyms takim. W dodatku okazalo sie, ze dostepny jest tylko "ultra wicked car", co oznacza wedlug slow sprzedawcy nieco bardziej wypasiona wersje zwyklego "wicked cara". Jutro sie przekonamy na wlasne oczy, az boje sie pomyslec. Moze na dachu ma wielka gitare elektryczna z kartonu? Albo przyczepiony wielki spoiler z jaskrawym napisem "wicked as hell"? W kazdym razie cokolwiek, co pozwoli nam wyruszyc z Darwin, bedzie do zaakceptowania. A wyruszamy do Parku Narodowego Kakadu, ogladac ptaki, krokodyle i malowidla skalne Aborygenow.

Wesolych Swiat!

2008-03-22T05:20:00.003+01:00

Kochani, juz ostatnie chwile w Azji i kawalek swiat spedzimy w podrozy, przemieszczajac sie do Australii. Ostatnie dni spedzalismy na poludniu Bali, w Sanur, w towarzystwie znajomych z Warszawy. Bylo wiec troche jak w domu, z niekonczacymi sie wieczornymi rozmowami, co prawda nie przy Zywcu, tylko przy Bintangu, ale dobre i to. Efekt jednak taki, ze zamiast troche zelzec, tesknota za domem urosla. Jak z wielkanocnym ciasteczkiem Mamy, niby czlowiek zjesc nie musi, ale jednak jak juz troche sprobuje, to potrzebuje wiecej i kolejne znikaja z talerza! Zal nam tez opuszczac Azje, bo jest wspaniala, bogata w smaki, zapachy, zupelnie inne spotkania z ludzmi niz te, do ktorych jestesmy przyzwyczajeni. Chyba nie da sie do niej nie wracac. Mam nadzieje. W kazdym razie, w takim to nostalgicznym lekko nastroju, zyczymy Wam wesolych swiat. Mamy nadzieje, ze troche poswieci slonce i powietrze zrobi sie cieplejsze na grupowe wielkanocne spacery. Bo w swieta ma byc grupowo, do kupy i rodzinnie. Zyczymy chwili na myslenie, kto potrzebuje na modlitwe, no i diety na bok, a w poniedzialek wiadra w dlon! Sciskamy Was mocno :)

Sanur

2008-03-19T07:47:00.004+01:00

Czas leci, a my nic. Wiem. Odwiedziny u rodziny Ani byly w kategorii spotkania z ludzmi jednym z wspanialych przezyc. Zreszta pomijajac nawet fakt, ze podrozujemy i chcemy nauczyc sie czegos o miejscach, w ktorych jestesmy, to w ogole w kategoriach spotkan z ludzmi, gdziekolwiek jestes i cokolwiek robisz, bylo wspaniale. Cieplo, serdecznie, rodzinnie. Na koniec wizyty Ani objela nas i powiedziala: "Mummy daddy home, I'm your mama here!". Jako wrazliwy Maly Mongol oczywiscie musialam przetrzec oczy. Na zdjecia i przepisy (!) jeszcze poczekajcie, zreszta przed swietami chyba sie nie przydadza. Juz z Australii postaramy sie dostarczyc wam material na indonezyjskie weekendowe gotowanie :)

Samo gotowanie bylo bardzo przyjemne (tak, ja to mowie!). Ani i Jasmine chyba najpierw myslaly, ze siadziemy przy stole na podworku i poczekamy, az nam wszystko przyniosa. O nie! Ja poszlam z Jasmine do kuchni i przez kolejna godzine zajmowalam sie gorliwym nasladowaniem tego, co ona robi, albo wykonywaniem jej polecen. Smiala sie ze mnie, jak niezdarnie przewracalam ryz w glebokiej patelni, nie bylam w stanie wywrocic jednym zamaszystym ruchem takiej gory ryzu do gory nogami. Wojtek tymczasem siedzial na podworku z Ani i mezem Jasmine i zajmowali sie rozpalaniem ognia, patroszeniem i nabijaniem na kij sporego tunczyka, ktory padl ofiara naszej kolacji. Uczta byla wysmienia, rozgadana, rozesmiana. Na trawienie dostalismy kieliszek araku, potem przytulanie, calowanie i z olbrzymimi brzuchami z powrotem do hotelu pod wdzieczna nazwa Dupa (tak!).

Nastepny dzien znowu pod woda, tym razem przy wyspie Mejangan, na samym polnocno-zachodnim koniuszku Bali. Plaza konczy sie tam naglym uskokiem, dno schodzi daleko w glab niemal pionowa sciana, obrosnieta koralowcem zywiacym cale uniwersum stworzen. Najbardziej podobal nam sie olbrzymi zolw, niespiesznie przegryzajacy koralowca. Nie zwrocil na nas specjalnej uwagi, biorac pod uwage fotograficzne zaciecie nurkujacego z nami Dunczyka, prawdziwy z zolwia stoik. Wiedzial widocznie, ze dlugo Dunczyk nie wytrzyma w jednym miejscu - prad byl taki silny, ze plynelismy z nim prawie nie wysilajac miesni, jak na ruchomym chodniku po dlugim korytarzu lotniska. Znacznie gorzej bylo poruszac sie pod prad, czy nawet utrzymac sie w miejscu. Przy drugim nurkowaniu mialam dodatkowe cwiczenie z sytuacji kryzysowej, tym razem wcale nie udawane. Uslyszalam dzwiek przypominajacy nagle uruchomienie silnika odrzutowca. Nie widzialam, co sie dzieje, nie moglam tez polegac na uszach. (Pod woda znacznie ciezej jest zorientowac sie w sytuacji, kiedy jedynym wrazeniem jest dzwiek. Pod przykrywka widzialnego swiata, wsrod fal i czasteczek, dzwiek pedzi przez wode z taka predkoscia, ze nie da sie powiedziec, gdzie jest zrodlo dzwieku, bo slyszymy naraz w obu uszach.) Pierwsza mysl byla taka, ze wybuchla moja butla z powietrzem. Poniewaz jednak nie urwalo mi glowy ani plecow, uznalam, ze pewnie rozszczelil sie zawor. Pomiar cisnienia nie wskazywal na to, ze zegnam sie zbyt szybko z szansami na przetrwanie, wiec zaczelam sie powoli wynurzac. Caly czas moglam oddychac. Rozejrzalam sie po okolicy. Najlatwiej bylo zlokalizowac nurkujaca z nami Amerykanke, zostawie wam domyslenie sie dlaczego. Albo nie: z wielkiej czarnej plamy stanowiacej jej podwodne wcielenie (widziane z odleglosci ok. 10 metrow) odlaczyla sie wezsza plama, a jasny palec na jej koncu wskazywal w moim kierunku. Nastepnie plama zaczela wiercic sie i dwie wezsze plamy uczepily sie Dewy. Musialam wygladac jak atomowa mrowka, ktora przez przypadek przyczepila sie do silnika nogami do przodu. Znad mojej glowy w kierunku powierzchni pedzil rozszerzajacym sie slup babelkow. Prawdziwe problemy byly jednak przede mna. Dewa uznal, ze jestem niechybnie w stanie paniki i podazam prosta sciezka do szkodliwej dekompresji powietrza w plucach. Podplynal do mnie i poczestowal swoim powietrzem. Oznaczalo to jednak wyrwanie mojej przyssawki, oczywiscie pechowo na wdechu.. Mniam, slona woda. I wtedy naprawde sie zdenerwowalam.Odmowiono mi takze mozliwosci podplyniecia z godnoscia do lodki, z ktorej nurkowalismy. Mimo glosnych protestow zostalam zaciagnieta niemal za kolnierz do burty. Dopiero lekki kuksaniec z lokcia, tak zwany wspomagany przypadek, uswiadomi Dewe, ze jestem w pelni sil fizycznym (nie bardzo wiem, jak moglo to swiadczyc o umyslowych). W kazdym razie szybka wymiana sprzetu byla juz w miare samodzielna i znow pod wode! Ale jak mowia, niesmak pozostal.
Tego dnia po powrocie do Loviny pozegnalismy sie z Ani i Jasmine, dostalismy od Ani owocowa wyprawke na podroz i nastepnego dnia ruszylismy do Ubud. Ubud jest urokliwym miasteczkiem w gorach, z cala masa galerii, rekodzielniczych sklepikow, arenami do tradycyjnych balijskich tancow i polami ryzowymi wypelniajacymi przestrzenie otwierajace sie niespodziewanie tu i owdzie za rzedem domow. Do Petera dolaczyla Farrah, Pakistanko-Hinduska z Londynu. W czworke przystapilismy do leniuchowania. No moze nie bylo tak zle (dobrze?): pojechalismy tez przedwczoraj na wycieczke krajoznawcza trasa balijskich swiatyn (i malp), a dzisiaj znowu pod wode! Bohaterem dnia byla kolczasta ryba, do ktorej nikt rozsadny raczej sie nie zbliza. Marne szanse na przezycie, chyba ze ktos potrafi sie teleportowac i to w dodatku od razu do specjalistycznej kliniki.
A teraz jestesmy w turystycznym Sanur, spotykamy sie tutaj z Hubertem i Justyna, znajomymi z ojczyzny (nareszcie!). Zostaly nam niecale dwa dni na Bali, w Indonezji i w Azji. Jeszcze nie wyjechalismy, a juz mi Azji brakuje. Ale coz - teraz czas na kangury!

wodny swiat

2008-03-15T09:43:00.003+01:00

Dzisiaj bylo naprawde niesamowicie. Zanurzylismy sie z Bromba w podwodnym swiecie przebrani za morskie potwory, z geba przyssawka, w sliskich uniformach i z blonami na stopach... Zanim zdazylam ukleknac na dnie na zaledwie paru metrach glebokosci otoczyla mnie lawica czarnych ryb, wielkosci dobrze utuczonych karpi. Byly tak blisko i bylo ich tak duzo, ze nie moglam zza nich dostrzec Dewi, naszego instruktora, ktory znajdowal sie na wyciagniecie reki. Zamarlam na chwile przestraszona, Dewi wetknal dlon przez rybia sciane i pokazal, ze mam sie nie ruszac i spokojnie oddychac. Niepewnosc trwa moment, a zachwile gapisz sie z dziecieca ciekawoscia, zapominasz o tej lekkiej niepewnosci goscia w zupelnie nowym swiecie.
Potem udawalismy z Bromba, ze konczy nam sie powietrze, ze zabrudzily nam sie maski, wypadl aparat do oddychania lub zdarzyly inne male podwodne katastrofy. A potem nagroda! Nurkowalismy obok i troche w srodku wraku okretu USS Liberty zatoponego przez Japonczykow w czasie II wojny swiatowej. Caly porosniety i dziurawy, ale da sie dobrze odroznic elementy budowy okretu, jest nawet pokretlo sluzy, wygladajace jak mala kierownica. A dookola, nad nami, pod nami i ze wszystkich stron niesamowite, kolorowe podwodne zycie. Udalo sie nawet spotkac rekina! Pokazal mi go na migi nasz instruktor i bylam tak zachwycona, ze zapomnialam sie przestraszyc. Rekin wcale sie nami nie interesowal. Podplynal do zatopionej burty jakies 5 metrow pod nami i udal sie dalej wzdluz wraku. Mlode rekiny generalnie nie sa grozne dla nurkow, wystrzegac sie trzeba raczej takich 3-metrowych. Nasz tyle nie mial :) Oprocz rekina wspaniala, dostojna barakuda, ktora wyglada jak ryba-jamnik, choc usposobienie ma raczej nieprzyjemne, gdyby ktos wyrwal ja z letargu. Na dnie w mule plaszczki. Z gory widac tylko ogonki wystawione i falujace w wodzie jak dlugie i cienkie roslinki. Kiedy plynie sie tuz nad nimi ogonki zapadaja sie w mul, jakby zciagane pod spod za pomoca korbki. Daja sie jednak "namowic" na wyjscie. Najwspanialszy jednak moim zdaniem widok to wielka lawica ryb, kilka metrow nad nami, gesta i ciemna, migajaca w promieniach wdzierajacego sie do wody slonca. Lawica wygladala jak wielki pierscien, skladajacy sie z setek ruchomych elementow.
A za chwile idziemy w odwiedziny do Ani. Ani jest sprzedawczynia owocow i naszym dzisiejszym przewodnikiem po indonezyjskiej kuchni. Bedziemy sie dzisiaj uczyc gotowac! W repertuarze najprostsze lokalne potrawy, czyli nasi goreng (ryz z warzywami, miesem i przyprawami), gado gado (temu najblizej chytba do salatki) i ryba. Ani poznalismy pierwszego dnia w Lovinie i od razu zostala ona naszym owocowym zywicielem. Jest bardzo wesola pulchniutka pania ok. 40, mama trojki chlopakow. Na glowie taszczy wielki kosz owocow, a spod niego, jak spod kapelusza, widac jej biale zeby w ciaglym usmiechu. Przedwczoraj Ani namowila mnie na sprobowanie legendarnego lokalnego owocu o nazwie durjan, ktory miala nastepnego dnia przyniesc specjalnie dla nas, bo jest wprost wysmienity. Jej nadzwyczajna wesolosc przy dobijaniu tego targu wzbudzila moja podejrzliwosc, ale trzeba bylo przeciez sprobowac. No i sie zgodzilismy. Wieczorem Peter, nasz angielski wspoltowarzysz podrozy od kilku dni, oswiecil nas, ze durjan tak smierdzi, ze jego przekrojenie w metrze w Singapurze jest zakazane przez prawo, a te fale smrodu, ktore od czasu do czasu czuje sie w indonezyjskich wioskach, to wlasnie dzielo durjana. Smakuje nie tak jeszcze tragicznie, ale trzeba zatkac nos, bo inaczej nie da rady i nie dosc, ze sie nie zje, to jeszcze straci sie pare wczesniejszych posilkow. Nastepnego dnia przekonalismy sie, ze durjan ma jeszcze dwie wady - jego skora jest gruba i kolczasta jak diabli, a wyglad jego jadalnego (podobno) wnetrza przypomina wysmarowane majonezem kulki, ktore mi sie skojarzyly z wydlubanymi oczami. Je sie tylko cienka, ciagnaca sie warstwe, bo kulka niemal calosci sklada sie z pestki. Jak sie domyslacie, po kilku kulkach reszta durjana powedrowala do lokalnych przelykow. Ani smiala sie jak dziecko, jak juz tylko upewnila sie, ze nie spadnie na nia za ten dowcip grad wyzwisk i pretensji :) Ja z ubawieniem ogladalam, jak kolezanka Ani sprzedaje durjana parze turystow zacheconych (z daleka) widokiem naszego owocowego pikniku :) Kazdy musi poznac durjana. Ale bylo tez cos dla oslody, Ani jak zwykle miala przygotowanego dla nas ananasa i pare nowosci: rambutany, wezowe owoce (mowia tu na nie "snake fruit" ze wzgledu na skorke, ktora wyglada jak skora weza) i mangostiny. Mniam. Dzisiaj bez zdjec, pedzimy z aparatem w gosci!

Obiecanki cacanki...

2008-03-14T11:48:00.019+01:00

Zdjecia mialy byc wczoraj, ale powstrzymaly nas problemy techniczne, wiec dzisiaj sprobujemy to nadrobic... zamawiane wulkany, slicznotki, przystojniakow, australijczykow, holendrow i co tam komu w duszy gra:), ale po kolei (czyli historia obrazkowa ale Bromba)...
...przygoda z wulkanem Bromo rozopczela sie przed wschodem slonca...

...zblizajac sie do wulkanu, na pokladzie starego jeepa, widzielismy tylko wydobywajace sie z niego obloki pary...

...po drodze nie wiedzac czemu zahaczylismy o Mongolie, chyba tesknota MM za ziemia ojczysta:)...

... jeszcze jeden rzut oka z blizszej odleglosci upewnil nas w tym przekonaniu...

...potem skrupulatnie przeliczone przez Brombe 248 schodkow...

... i juz mozna sie bylo przechadzac waska, wulkaniczna sciezka, po granii krateru, z ktorego...

...prawej strony mielismy widok na Botok,...

...a z lewej na czeluscie piekielne krateru, donoszacego o sobie wszem i wobec siarkowym zapachem.

Po krotkiej przerwie technicznej na sniadanie i uzupelnienie niedoborow snu (calodzienna podroz i pobudka o 3:30 rano), wybralismy sie na przechadzke po okolicy podziwiajac, pola na stromych zboczach wzgorz (wedlug MM jak w Prowansji)...

...przyjmowalismy pozdrowienia od serdecznych tubylcow dla ministra Gertycha, (Twinky Winky gdzies zapodzial torebke i pytal czy niewiemy czy przypadkiem Romus od niego nie pozyczal:))...

... mijalismy po drodze lokalne slicznotki (dla uwaznych pani jest posiadaczka eleganckiej parasolki)...

... w niektorych miejscach, bylo ich po prostu zatrzesienie - elegantek, a nie parasolek oczywiscie...

...spotykalismy tez lokalnych przystojniakow...

... niektorzy z nich wykonywali nawet taniec radosci na nasz widok.

W zabijaniu czasu pozostalego do odjazdu autobusu, zdzieralismy karty grajac gre o uroczej nazwie shithead w czym aktywnie towarzyszyli nam obiecany goracokrwisty australijczyk (doktor chemii) i 2 zielonoglowych holendrow.

Czasami czlowiek podrozujac moze sie zdziwic, kiedy wybierze sie do toalety (ale czlowiek podobno dziwi sie cale zycie), cale szczescie ze pilismy tam tylko piwo w oczekiwaniu na autobus

P.S. przepraszam za bledy ortograficzne, interpunkcyjne i inne, bylbym wdzieczny za podeslanie linka do internetowego slownika ortograficznego, bo podreczny w postaci Malego Mongola nie zawszej jest pod reka.

Na Jawie

2008-03-10T13:21:00.008+01:00

Jawa kojarze z geografii w szkole podstawowej. Nauczycielka miala nazwisko na R, a w klasie znajdowalo sie zamkniete w klatce-gablocie popiersie Marii Skolodowskiej-Curie i stary banknot (chyba 20 tys.?), na ktorym byla przedstawiona. Pamietam wulkany i trzesienia ziemi. I ze jest na poludniu, a poludnie jest tam gdzie pokazuje strzalka w dol na skrzyzowaniu kierunkow, a nie tam, gdzie zaznaczylam to na kartkowce (wybralam strzalke w gore, bo na srodowisku uczyli, ze kierunki sa jak przystanki na codziennej drodze slonca). Pani mi wtedy powiedziala, ze czasy trzech klas dla malych dzieci sie skonczyly i teraz polnoc jest na gorze, a nie na dole. Czyli wulkany, trzesienia ziemi i koniec dziecinstwa.
Jest pieknie. Fale sa wysokie i glosno sie lamia. Odwaracaszz glowe, zeby wyjrzec na druga strone autobusu, a tam zielen palm i pol ryzowych rozlozonych na szerokich tarasach, gdzie niegdzie wystaje znana z Wietnamu czapka-stozek, a w tle majestatyczne wulkany, czasami wyrazne, czasami przykryte chmurami. Tak wyglada zachod Bali powyzej Denpasar, atk wyglada Jawa. Jest tu wszystko. Sa tez dzieci, nie tylko dorosli, ale nie wiem, czy sa naprawde dziecmi czy tylko tak wygladaja - nie pytalam jeszcze, czy wiedza, ze sa na Jawie, a Jawa jest na poludniu, czyli na dole.
Ludzie sa bardzo mili. Interesuja sie nami, chca rozmawiac i udzielaja pomocy, bezinteresownie. W autobusie pasazerowie budzili nas, zebysmy czasem nie przegapili kolacji (kolacja w cenie biletu!), na promie asystowali przy zakupie kawy, bardziej z ciekawosci i checi okazania pomocy niz z koniecznosci (nie bylo bowiem wyboru miedzy latte i macchiato ;)). Dzisiaj rano kierowca autobusu wysadzil nas w Yogyakarcie (zwanej tutaj "Dzogdza") na miejskiej petli autobusowej zamiast na dworcu, zebysmy sie nie nadzwigali plecakow. Chwile pozniej zjawil sie inny czlowiek i wskazal nam wlasciwy autobus miejski, w ktorym opieke nad nami roztoczyli kierowca i nieodlaczny kasjero-naganiacz. Takie uprzejmosci sa nieocenione o 6 rano, po 16 godzinach krecenia sie w fotelu w poszukiwaniu utraconego snu i chronienia sie przed mrozaca (szczesliwie takze zapachy) klimatyzacja. Myslisz wtedy o dwoch rzeczach (w tym klimacie): prysznic i pozioma powierzchnia do spania. W chlodniejszych klimatach myslisz tylko o poziomej powierzchni :)
Tak sobie dzisiaj myslalam o tym budzetowym podrozowaniu...

(nasz apartament w Jogjy)

(i lazienka::)

...i codziennym droczeniu sie o ceny. Nie musimy przeciez, od czasow studenckich dzieli nas kilka lat pensji. (Notabene pierwsza niestudencka pensje z Linklatersa wydalam w calosci na bilet lotniczy do Ameryki Pd. Teraz dolar tanszy, a i ostatnia pensja byla juz wyzsza ;)) To bardziej filozofia podrozowania. Jasne, ze zabytki wygladaja tak samo niezaleznie od tego, czy doczlapiesz sie do nich w trzy godziny w zatloczonym autobusie, czy podwiezie cie elegancki samochod z kilmatyzacja i skorzanymi siedzeniami. I plaza tez jest fajna, i europejska kawa tez, i nawet hamburger. (Musze od razu powiedziec, ze czasem ulegamy tym pokusom szybkosci i wygody, albo malym tlustym tesknotom.) Ale mimo wszystko najwiecej, najlepsze jest w tym trudzie organizowania, wiec warto czasami sie na niego zdobyc. Choc przyznaje, ze droczenie sie non stop przez 6,5 miesiaca byloby nie do zniesienia. W swiecie wycieczki czuje sie jakbym ciagle byla za szyba. Nie martwie sie, jak dojade, ani jak wroce. Nie szukam wsrod budek na kolkach, czegos co przypomina mi z ksztaltu, zapachu, koloru cos znanego, zeby nie obrazac pani-garkuchni zostawieniem pelnego talerza. Nie musze o nic pytac, wiec nie dowiem sie nigdy, ze nie wolno zadawac pytan na tak/nie, jesli chcesz naprawde dowiedziec sie, ktoredy masz isc. Szczegolnie w Indiach :) Pani od dziwnych owocow nie nabierze mnie na sprobowanie kompletnie kwasnej sliwki, zeby za chwile wybuchnac salwa smiechu, kiedy pluje jak najdalej przed siebie. Ani nie pokaze na migi, tak jak dzisiaj, ze wazna jest u babki pupa, kiedy w odpowiedzi na jej oferte ciasteczka czekoladowego z orzechami nadelam z usmiechem policzki i wyrysowalam w powietrzu wielki brzuch (zeby bylo jasne ciasteczko kupilam i zjadlam :)) Pewne rzeczy sa cudownie uniwersalne. Ani nie zlapiesz sie z panem na promie obiektyw w obiektyw, kiedy ty potajemnie robisz mu zdjecie, a on jak gdyby nigdy nic fotografuje wlasnie sciane promu, przy ktorej stoisz.

(Oto i wspomniany prom - handel trwal na nim w najlepsze nawet o 1 w nocy)

(nawijania makaronu na uszy na promie ciag dalszy)

To jest wlasnie najlepsze w podrozowaniu nie przez szybke busu, ktory staje pod twoim hotelem, w obserwowaniu nie zza wycieczki. Chociaz nie zawsze jest rozowo. Ja jestem nerwus i brakuje mi cierpliwosci, wiec czasami radosny pan, ktory wzial pieniadze i nigdzie sie nie spieszy, doprowadza mnie do pasji. Bromba siedzi na krawezniku i czyta gazete, a ja nie wiem, ktorego mam najpierw walnac w leb ze wscieklosci: radosnego uslugodawce czy radosnego meza. Tak tez bywa. A czasami denerwuje sie Bromba, bo chce juz spac, a ciagle nie wiemy, gdzie jestesmy, i gdzie dalej, bo nie przeczytalismy, bo przeciez zawsze sie cos znajdzie, abo ktos sie znajdzie, kto powie, gdzie znalezc to cos. I zawsze sie znajduje. Ale i tak czasami sie denerwujemy. I jeszcze jak jestesmy glodni i nie mozemy znalezc ani pol pani-garkuchni, albo juz musimy biec, bo sie zagapilismy z czyms innym, a autobus nie poczeka. Albo jak kazdy ma racje, tylko ze one sie wzajemnie wykluczaja. To tez uniwersalne :)
A mialo byc o Indonezji. Bardzo nam sie podoba. Jest tu latwiej. Ludzie sa pomocni, nie ma tego napiecia i gniewu, targowanie sie jest czasami jak zabawa dla dzieci. Dzisiaj zwiedzalismy Borobudur i Prambanan - poniewaz to ikony turystyczne Indonezji, sa tez wielkimi targowiskami dla turystow.

Poniewaz jest poza sezonem i dodatkowo wszedzie popoludniowo mokro (jest pora deszczowa), przewaga liczebna handlarzy nad turystami przy Prambanan byla ogromna. Wysiadamy na parkingu, a chor wola "Madam, water, cold water, sir, coconut juice, cola". Bromba jak to ma w zwyczaju odpowiada tym samym spiewnym, rytmicznym tonem: "okej, lady, how much cola, very expensive, six thousand? no give me five thousand". I tak kazdy swoja litanie, usmiechajac sie od ucha do ucha. W pewnym momencie pani juz trzyma puszke z jednej strony, Bromba z drugiej strony, i tak sobie prawia-spiewaja w targowym jezyku, potrzasajac nierozsadnie cola. Kiwajac sie i szczerbacie usmiechajac od ucha do ucha, pani staruszka powtarza Wojtkowa cene: "five, nooooooooooooo, sir, five?". Nagle sugestywnie rysuje palcem po gardle ciecie (tez od ucha do ucha) i angielsko-niemiecka mieszanka dodaje: "five make bankrott!!!"
Do tego przeciez nie moglismy dopuscic.
Nie napisze Wam o Borobudur (wielka, wielopoziomowa i bogato rzezbiona stupa, w najwiekszym skrocie)

(Bromba za to uzupelni pare zdjec:))

(kilka z 72 stup usutuowanych na 3 najwyzszych kondygnacjach swiatyni)

(stupy okazuja sie klatkami dla buddy - pewnie mieli dobe intencje i chcieli ochronic go przed sloncem, ale to bylo moje pierwsze skojarzenie)

(chlopakom zostalo pare zbednych czesci, ktorych niepotrafili ulozyc w tym wielkim puzzlu, jak robili rekonstrukcje)

(a tych trzech buddow czekalo sobie w cieniu na remont ich domkow:))

i Prambanan (ponizej efekty trzesienia ziemii)

(i glowna swiatynia w pelnej okazalosci)

(w najwiekszym uproszczeniu mini Angkor, tylko ze zanim nawrocili sie na buddyzm). Sa warte zobaczenia, a Borobudur szczegolnie jest jak nic innego, niepowtarzalny. Ale coraz mniej moge pisac o zabytkach, wiec bede teraz gledzila o drobiazgach, dopoki mi nie przejdzie, zostawiajac Brombie szczegoly historyczno-architektoniczne. Chyba ze on tez juz nie da rady. Dzisiaj rozmawialismy, jak nasze postrzeganie sie zmienia. Przyzwyczailismy sie do patrzenia, coraz wiecej znamy, rozpoznajemy, umieszczamy w kontekscie. Rzadziej sie dziwimy, zatrzymujemy, zeby fotografowac. Odpuszczamy sobie palace i siedzimy z gazetami na ulicy. Jak dobrze.
A jutro wulkan.

Nie, pojutrze. Jutro w drodze. A przed wyjazdem indonezyjskie sniadanie i "Jakarta Times". A z ulicy dobiega: "emancipate yourselves from mental frameworks..", licealny marley (pamietacie redemption songs?). swiat jest malutki.

P.S. Zdjecia i komentarze w nawiasach dodane przez Brombe, wybaczcie jezeli nie dokonca komponuja sie z tekstem

Bali

2008-03-09T04:56:00.002+01:00

To dotarlismy. Quantas Airlines polecamy ze wzgledu na pyszne jedzonko i dobrze zaopatrzony bar :) Wizowe formalnosci pokonalismy bez trudu, choc formularze z poczatku wygladaly groznie. 25 dolarow i mozemy miesiac siedziec w Indonezji. Hotelu ostatecznie nie zarezerwowalismy, zdajac sie na przypadek. Tym razem przypadek zmaterializowal sie w postaci budki z rezerwacjami na lotnisku i mila pania, ktorej mimo wielkich staran nie udalo sie nas na mowic na hotel za 30 USD i ostatecznie stanelo na 14. Niezla cena jak na Bali. Byl tez probujacy szczescia taksowkarz, ktory zazadal ponad trzykrotnej stawki za kurs. Odparlam, ze rozumiem jego starania. Wlasnie wysiadlam z samolotu, jest noc, jestem zmeczona i jest mi goraco, nie mam pojecia, co i jak na Bali, wiec jestem idealnym adresatem jego oferty. Odmowilam z uprzejmym zapewniniem, ze jezeli przyjchalby do Warszawy zmeczony i w srodku ciemnej nocy (u nas raczej zimnej niz goracej), tez podalabym mu taka stawke i zrozumialabym, jesli by odmowil. Tak wiec rozstalismy sie bez urazow.
Bali jest rajem bialego czlowieka, ktory przyjechal tu, zeby stac sie brazowym. Jestesmy w ultraturystycznej Kuta (najblizej lotniska), wiec wzdluz ulic jak choragwie powiewaja kolorowe surferskie stroje, zwiewne kiecki i hinduskie galoty. Plaza ladna, woda lazurowa i doskonale fale, ale sama Kuta to labirynt waskich, malo urokliwych uliczek. Wyruszamy wiec do Denpasar, a stamtad chcemy przedostac sie na Jawe. Postanowilismy najpierw pojezdzic, a potem poleniuchowac na Bali, a moze na pobliskim Lomboku. W kazdym razie meldujemy, ze dolecielismy do Indonezji!

Singapur

2008-03-08T03:54:00.002+01:00

W odpowiedzi na zgloszone prosby, dzisiaj do klawiatury zasiada Bromba, prosze zapiac pasy, ruszamy.
Jak juz to pisal Maly Mongol w Singapurze zameldowalismy sie w symaptycznym schronisku, w dzielnicy Little India. Little India jest parwie jak Indie, mnostwo hindusow na ulicach, lokalnych straganow z warzywami, ciuchami i innym barachlem, knajpek i rozbrzmiewajacej wszedzie hinduskiej muzyki, brakuje tylko krow, ludzi spiacych an ulicy, stert smieci, smrodu odchodow i innych tego typu przyjemnosci. Prawie robi roznice. Wieczorkiem zasiedlismy w jednej z knajpek gdzie Bromba wciagna pyszne mutton bryiani, chapati, zapil masala tea, a na deserek okrasil wszystko pysznym slodziutkim sweat lassi. Przy stoliku obok mieslismy sympatycznego hinduskiego towarzysza, ktory w chyba najlepszy i najszybszy sposob okreslil Singapur: "clean, grean and peaceful". Zapomnial tylko jeszcze dodac "rich and horribly expensive".
Jak by nie bylo wczoraj z samego rana namowilem Malego Mongola na wycieczke do ogrodu botanicznego w okolicach Orchard Road. Ogrod niesamowity, czysciutki, zadbany, z mnostwem porozstawianych w roznych katach rzezb przedstawiajacych, a to pania na hustawce, hamaku, lub na roweze, mame krecaca sie z dzieckiem (samolocik), wzbijajace sie w powietrze labedzie i inne tego typu scenki rodzajowe. Przez ogrod plynie mnostwo malych strumykow, ktore miejscami formuja sztuczne wodospady i jeziorka. Flora niesamowita, ale nie pokusze sie o opisywanie roslin, bo po pierwsze warsztat literacki za slaby, a po drugie to domena Malego Mongola, mowiac krotko robi oszalamiajace wrazenie. Ale jakby wrazen bylo malo, w jednej z czesci ogrodu urzadono ogrod z orchideami, to dospownie orgia kolorow, ksztaltow i nazw. W ramach prac badawczo-rozwojowych w ogrodize prowadzone sa prace nad krzyzowaniem roznych gatunkow storczykow i uzyskiwaniem nowych ksztaltow, barw rozmiarow i dostosowaniem kwiatow do okreslonego przeznaczenia: dekoracyjne, :landscaping (nie wiem jak to dobrze przetlumaczyc na polski), wyhodowane kwiaty nazwanane sa nazwiskami znanych gosci odwiedzajacych ogrod osob mamy tam wiec m.in. Margaret Tacher i Waclawa Klausa, z Polski zadnych znanych gosci niestety nie bylo.
Z ogrodu botanicznego przeszlismy sie przez Orchard Road i Stamford Road do polozonego w poblizu nabrzeza i rozciagnietego na rzeka Singapur Colonial District. Orchard Road wydaje sie glowna ulica handlowa singapuru, z mnostwem hotelii w tym Hilton, Mariot i nieznany St Regis przed ktorym zaparkowane byly 3 Bentleye sluzace jako limuzyny hotelowe:) poza tym zatrzesienie centrow handlowych i sklepow znanych marek, m.in. Armani, Cartier, Luis Vuitton i innych ktorych przecietny czlowiek potrzebuje do godnego codziennego zycia.
W Colonial District ogladalismy Ratusz z poczatku XX wieku, budowla szczegolnie znaczaca w histori Singapuru jako ze w 53 roku ogloszono tam niezaleznosc od korony w 63 autonomie w ramach malezji, a w 65 niepodleglosc (wybaczcie jezeli nie zapamietalem dobrze dat), budynek Sadu Najwyzszego, Victoria Concert Hall & Theater, budynek klubu krykietowego oraz Asian Civilisation Museum. Muzeum niesamowite, z mnostwem eksponatow z calej Azji (jak wskazuje na to nazwa:)) fantastycznie wyeksponowanych, bardzo interaktywne, niestety dotarlismy tam po poludniu, juz dosc zmeczenie wiec ogladalismy je dosc pobieznie. Niemniej przyjemnie bylo jeszcze raz spojrzec na zabytki Indii, Tajlandi, Laosu, Kambaodzy, Vietnamu oraz zobaczyc kulture innych krajow regionu.
Tuz za budynkiem muzeum za rzeka zaczyna sie CBD - czyli central business district, stanowi to niestamowity widok bo zjednej strony rzeki mamy niewysokie 2 pietrowe kolonialene budynki z XIX i XX wieku, a zaraz za rzeka wyrastaja mamuty po 50 i wiecej pieter w gore. Nieopodal znajduje sie rowniez statua Merlion czyli rybolwa, lub lworyby, zalezy z ktorej strony na to cudo bedace symbolem Singapuru patrzec. Odrobine przypomina ten stwor, hybryde bedaca symbolem naszej stolicy tylko gora odrobine mniej powabna:). Stoi sobie ta statua na nabrzezu i sika z paszczy woda, a wiatr roznosi drobinki pylu na otaczajace tlumy turystow, dosc przyjemne uczucie w panyujacym tu upale i duchocie. Po przeciwnej stronie zatoki widac Espalnade Theaters, nowoczesne centrum kulturalne Singapuru w ktorym codziennie odbywaja sie koncerty na zywo. Struktura ta ma ksztalt dwoch wlochatych kulistych owocow polaczonych galazka, albo cos na ich wyobrazenie:)
Tak, i to by w sumie bylo na tyle zwiedzania wczoraj, jeszcze tylko spacerek przez Chinatown (nie zrobilo na nas specjalnego wrazeniz), gdzie Maly Mongol nabyl na straganie podstawki pod kubki z trojwymiarowymi hologramami przedstawiajacymi orientalne motywy, zkonsumowany makaron z owocami morza, wciagniete na dobranoc piwko i spac.
Dzisiaj zamiast zwiedzac klepiemy w klawiature, ja spelniam zyczenia publiki, a Maly Mongol szuka miejsca noclegu w Denpasar do ktorego wyruszamy dzis wieczorem, a dotrzemy po polnocy. Mamy tez mala dyskusje na temat tego co dzisiaj zwiedzac wyspe Santosa z oceanarium, plaza, parkiem rozrywki i innymi atrakcjami, czy zoo, ktore tu jest pobobno niesamowite.

Singapur, czy Indie..?

2008-03-06T12:39:00.002+01:00

Wczoraj wyruszylismy z Hanoi z powrotem do Bangkoku. Tam juz podazylismy znanymi sciezkami, do hostelu, gdzie Bromba ostatnio zmyslnie zarezerwowal pokoj, na uliczne pad thai i na masaz. Trafila mi sie chyba najlepsza masazystka, doskonala. Bromba na materacu obok uginal sie pod ciezarem pana masazysty. Kosci chrupaly mu dosc donosnie, co sprawialo, ze pan masazysta co pewien czas pytajaco na mnie spogladal, jakby chcac sie upewnic, ze nie zrywam sie, aby skoczyc mu do gardla. Poczulam sie wiec w obowiazku zaznaczyc, ze ma do czynienia z droga mi osoba :) Nic sie jednak w postepowaniu pana masazysty nie zmienilo.
Udalo mi sie tez dostac nowa ksiazke do czytania, po kambodzansko-wietnamskim horrorze ksiazkowym. Cala ta historia ze zdobywaniem tu lektur nie jest zbyt przyjemna. Juz chyba o tym wspominalam. Oczekiwalam kontynuacji podrozniczego zwyczaju darmowej wymiany - po prostu zostawiasz przeczytana ksiazke i bierzesz z polki kolejna, ktora zostawil ktos inny. Nic z tych rzeczy - Azja handluje. Nasze zostawione w Bangkoku ksiazki nastepnego dnia rano wyparowaly z polki (w nagla polskojezyczna goraczke czytelnicza watpie) i najpewniej zostaly sprzedane do sklepiku z lekturami dla turystow i wystepuja na wystawie w cenie przewyzszajaca pewnie albo bliskiej cenie nowej ksiazki. Sam handel moze nie jest taki straszny, ale sposob z jakim handlarze obchodza sie tutaj z ksiazkami jest okropny. Oczywiscie marne maja pojecie o towarze, wlasciwie porownuja okladki, grubosc ksiazki, jakby sprzedawali ziemniaki. W Hanoi chcialam wymienic przeczytana Atwood (po angielsku, gruba na 650 stron, lekka, srednio zniszczona, bez pieczatki sklepu, hotelu albo podpisu wlasciciela, nie nosila sladow zalania kawa ani jogurtem, okladka kolorowa z adnotacja o nagrodzie Bookera) na Stasiuka (po polsku, zalany i poplamiony, wygiety, niecale 200 stron i z pieczatkami), ale oferta handlowa mnie zabila. Po 5 minutach wazenia ksiazek w rekach, wertowania, ogladania (brakowalo tylko, zeby panienka zaczela czytac do gory nogami albo wziela je na zab, zeby sprawdzic czy sa z dobrego materialu) uznano, ze musze doplacic jeszcze 7 dolarow, zeby dostac Stasiuka - widac polskie ksiazki w cenie. Wiem, ze nie jest to duzo, ale szlag mnie trafil na cala ta "uczciwa backpackerska wymiane". Ostatecznie Atwood poszla w innym sklepie za Marqueza po niemiecku (innego nie mieli) plus niecale 3 dolary. Inny ksiegarz w Kambodzy sprzedal mi wspomnianego juz Wilde'a w naprawde oplakanym stanie za astronomiczne 4 dolary. Oczywiscie jest alternatywa w postaci zakupu skserowanych ksiazek, jesli ktos chcialby naruszac prawa autorskie (nie polecam) - w Azji podrabiaja wszystko. W kazdym razie w "ksiegarni" w Bangkoku cywilizacja - ksiazki ulozone alfabetycznie wedlug autorow albo tematycznie, zafoliowane z adnotacja, czy nowa czy stara, ceny przyklejone na okladkach. Postanowilam, ze nie zmarnuje tej okazji i nosze juz dwa tomy w plecaku :)
Ale dosc dygresji. Jestesmy w Singapurze, czysciutko tu i cywilizowanie, wszystko po angielsku, piekne metro, przystrzyzone trawniki. Za to drogo jak diabli (przyzwyczailismy sie do innego pulapu cenowego) - za lozko w wieloosobowym pokoju placi sie tu tyle co za pokoj z balkonem i widokiem na plaze na poludniu Tajlandii! Zatrzymalismy sie w dzielnicy "Little India", troche z nostalgii, a troche dlatego, ze tutaj niedaleko znajdowalo sie nasze rozwiazanie ratunkowe - pokoj nad hinduskim sklepem, ktory na czarna godzine polecil nam spotkany w pociagu zyczliwy Sikh, ktory wyratowal nas w Indiach od mandatu (a scislej od jednego mandatu z dwoch, ktore na nas nalozono :)). Ostatecznie znalazlo sie miejsce w hostelu, ale koniec z wlasnym pokojem, o lazience nie wspominajac. Wcale nie marudze. Dzisiaj leniwie powloczymy sie pewnie po okolicy, jutro pewnie China Town i nowy Singapur, lsniacy, markowy, z plaza i promenada :) Mnie kusi, zeby isc do kina, po oskarowych rekomendacjach Olgi :)

Hanoi

2008-03-03T12:55:00.010+01:00

No i nie ma tu zimy. Przepadla i niesamowicie szybko nastapila zmiana scenerii na wiosenno-letnia. Hanoi cieple, wiec mozna spokojnie raczyc sie lokalnymi piwami w naroznych knajpach, jak radzi Jola. Poza tym, ile tu ruchu, ile energii! To Hanoi uliczno-sniadaniowe:

Ale Hanoi zostawiam narazie. Ostatnie dwa dni spedzilismy w zatoce Halong. Odrobina luksusu za zupelnie nie "backpackerska" cene. Stwierdzilismy jednak, ze nie warto ryzykowac, ze ta mini wycieczke do naszej wymarzonej zatoki Halong zepsuje zgnily zapach kajuty albo wymuszona jakoscia jedzenia glodowka :) No i bylo pieknie!

(I jeszcze wersja z zachodem slonca oczywiscie :))

W dodatku trafily sie super towarzyszki na dlugie rozmowy o wszystkim - od podrozy po religie, jedzenie, australijskie wybory itd. Po powrocie w Hanoi przesiedzielismy z nimi jeszcze pare godzin w knajpce kontynuujac pokladowe pogawedki, dodatkowo jeszcze z kanadyjskim homoseksualista w srednim wieku, ktory wyznawal programowa niechec do Amerykanow oraz wszelkich doktryn i kosciolow, uwielbial za to pikantne historyjki. Wraz z naszymi Australijkami - mama i corka - stanowilismy wiec calkiem rzeski klub dyskusyjny.

Ps do zdjec z Halong: plamki nie sa elementem krajobrazu, pokazuja tylko co sie stalo z aparatem po nieprzerwanej eksploatacji w warunkach znacznego nieraz zapylenia. Ale te kilka plam przecierpcie, dzisiaj aparat jest juz po czyszczeniu. Jakims cudem udalo nam sie (po kilku nieudanych probach) zlokalizowac w Hanoi czlowieka, ktory spojrzal na zrobione przez nas pogladowe zdjecie bialej sciany i zabral sie od razu do roboty. Aparat juz czysciutki!

A to jedna z dwoch najwiekszych jaskin we wnetrzu gor-wysp w zatoce Halong. Jak widzicie, jest oswietlona w srodku, co znacznie ulatwia fotografowanie. Moze wam dac tez pojecie o "pierwotnosci" czy "dziewiczosci" zatoki Halong. Spieszcie sie podrozowac, poki nie wszystko jeszcze zadeptane! :) Ale nie chce antyreklamowac Wietnamu - jest tez Wietnam poza turystycznym szlakiem, do ktorego stosunkowo latwo dotrzec. No i zatoki blizej chinskiej granicy.

No to moze jeszcze kilka innych fotek z Wietnamu:

China Beach, czyli dawna plaza amerykanskich zolnierzy pomiedzy Da Nang a Hoi An. Bylismy tam krotko, bo jak widzicie pogoda nie sprzyjala. Chociaz wlasciwie.. Ja wole plaze, kiedy prawie nikogo na nich nie ma. Morze bylo bardzo glosne, fale jak walace sie wodne sciany, puste rzedy lezakow i powiewajace dla nikogo flagi Wietnamu. Idealnie.

Ulica swiatel w Hoi An. Chinskie lampy i kate-zjawa. No i jeszcze kate rzeczywista, nawet niepozowana (nawet ja tak nie pozuje ;)). Nie pamietam tego zdjecia. W kazdym razie to targ w Hoi An. Chyba bylam na etapie szukania jakies milej Wietnamki z garem pelnym pho bo (lokalna zupa - cos jak rosol z makarnem ryzowym plus mieso, chili i mieta. Pycha!).

I na koniec XIX-wieczny krajobraz przejscia z rolnictwa do industralizacji (okolice Hanoi).

A, elektryfikacja tez widoczna :) To do napisania!

Zimno!

2008-02-29T03:21:00.003+01:00

Powiecie, ze nareszcie poczulismy smak zimy! Wlasciwie jesieni, bo leje i niebo niemilosiernie szare, ciezkie i grube jak wielka babcina pierzyna. Nie spodziewalismy sie wlasciwie niczego innego, ale zawsze jest jakas mala nadzieja, ze chociaz na chwile zaswieci slonce. Podobno Dolny Slask w zeszly weekend byl goracy (16 st.!). No nic, tu pewnie 10 st. Hoi An bylo zapowiedzia takiej pogody, ale kolorowe swiatla chinskich lamp, litry wietnamskiej zielonej herbaty i nasze kurteczki prosto spod igly wietnamskich krawcow dodawaly nam ciepla. Ale Hue od poczatku straszne. Autobus wlokl sie po mokrej jezdni, niechetnie ustepujac pola ciezarowkom, motocyklistom, rowerzystom. Wzdluz drogi niesamowita liczba szkol z dzieciakami wysypujacymi sie przez brame prosto na jezdnie. Jak gromady kolorowych mini-namiotow (wszystcy tu nosza kolorowe peleryny przeciwdeszczowe zakrywajace ich od stop do glow). Szarosc nie zdolala jednak przycmic zieleni pol ryzowych ciagnacych sie wzdluz drogi, gdzie tylko pojawial sie kawalek plaskiego terenu. Pola ryzowe wyparly w pewnym momencie nawet plaze nad Morzem Poludniowochinskim, tworzac bardzo malowniczy widok: pas pol ryzowych pocietych w kwadraty i prostokaty przez groble i kanaly, na koncu wiekszy wal i za nim od razu morze, ze zmoknietymi, dlugimi lodziami, ktore pozbawione jakiejkolwiek ludzkiej dzialalnosci leniwie kolysaly sie na wodzie. Nawet morze w strone Hue wydawalo sie stawac coraz bardziej leniwe, potezne i spienione miedzy Hoi An i Da Nang, cichlo i wygladzalo sie, coraz bardziej zlewajac sie z niebiem w jedna nieruchoma plame.
Hue jest miastem cesarskim. Jak glosi przewodnik miastem palacy, pagod i grobowcow. Przy tej pogodzie bardziej przydalby sie lunapark i kilka ogrzewanych knajp z wygodnymi kanapami i grzanym winem (oczywiscie nie zastalismy niczego z wyzej wymienionych), takich wroclawskich Artzatow (zanim zmienili tam tapicerke na wrzaskliwy zoltozielony i zniknal ulubiony kelner o ogromenj posturze i miekkim, glebokim glosie).
Tak wiec Hue przebieglismy. W deszczu, rosnacej zlosci i glodzie (raczej odwrotna kolejnosc), ja dodatkowo w przemoczonych kompletnie butach (buty juz dalej nie jada). Polecana przez Lonely Planet knajpa okazala sie kompletnym nieporozumieniem, zaproponowano nam zestaw za astronomiczna jak na Wietnam cene 10 USD. Byla to w dodatku propozycja zerojedynkowa, bo nic innego zamowic sie nie dalo, a pani lokalnym zwyczajem obrazila sie i rozgniewala w odpowiedzi na pytanie o przyczyne tak skapego wyboru. Uczuleni na rozkazy, postanowilismy raczej pasc na pysk niz poddac sie takim warunkom. Na szczescie na rogu byl sklep-gablota z pysznymi bagietkami z lokalnym nadzieniem (mieso, mieso, mieso, wodorosty i chili - pycha) za 30 centow jedna. Kompleks palacowy piekny, ale po obejrzeniu przez nas glownej sali, pawilonow dla mandarynow (brzmi jak opis portowych magazynow, przepraszam) i swiatyni, musial polec w walce z moim mokrym butem i Wojtka narastajacym przeziebieniem. Za dwie godziny mamy lot do Hanoi (kupno biletu bylo pierwsza rzecza jaka tu zrobilismy po znalezieniu noclegu), czyli jeszcze dalej na polnoc :)

Zdjecia

2008-02-27T16:59:00.003+01:00

Udalo uzupelnic sie troche zdjec z Laosu i Kambodzy, milego odladania.
Opis Hoi An nastepnym razem, ide spac bo jutro rano wybieramy sie do Hue.

udalo sie?

2008-02-25T14:12:00.006+01:00

Moge wybierac tylko z dzisiejszych zdjec, bo udalo sie podlaczyc aparat, ale juz fotobanku nie :(. Na poczatek Bromba z naszym dzisiejszym 'cyklorykszarzem' nr 2 czyli Panem Ij. Na zdjeciu ponizej cyklorykszarz nr 1 czyli Pan Nije. Pan Nije byl niezwykle rozmowny, ustalilismy nawet, ze mamy taka sama grupe krwi. Opowiadal mi po drodze o wszystkim, co mijalismy, lacznie ze sklepami z komputerami, nawet jesli dany sklep mialby byc juz dziesiatym z kolei. Bardzo zadowolony byl z faktu, ze w Sajgonie handel uporzadkowany jest geograficznie: ulica ze sklepami sprzedajacymi motory, ulica sklepow z komputerami, ulica aptek itd. Kiedy wjezdzalismy na kolejna zadeklarowana co do przedmiotu handlu ulice wykrzykiwal mi do ucha z satysfakcja godna uczonego, ktory odnalazl kolejny niepodwazalny dowod dla swojej teorii: 'See? Different street, different thing!'

Ponizej Palac Ponownego Zjednoczenia, nazwany tak w celu upamietnienia polaczenia Polnocnego i Poludniowego Wietnamu po zakonczeniu wojny wietnamskiej. Wkleil mi sie przez przypadek, bo pomylilam kolejnosc zdjec w folderze do kopiowania, musicie wiec to jakos zniesc. W kazdym razie skoro juz tu jest: czesto wspomina sie tutaj, jak czolgi armii polnocnowietnamskiej przejechaly przez (zamknieta) brame do tego Palacu. Palac nota bene stoi w miejscu swojego bardziej klasycznego poprzednika - Palacu Prezydenckiego, zbombardowanego przy okazji wyrazania niezadowolenia z rzadow nie-pamietam-juz-jakiego prezydenta-Wietnamu. Samolot zestrzelono jeszcze nad Sajgonem. Los pilota, ludowego trybuna, wiadomy.

A propos historii bylismy dzisiaj tez w muzeum wojny. Ma kolekcje zdjec reporterow, ktorzy w czasie wojny relacjonowali ja swiatu. Zobaczcie, czy uda Wam sie wyszperac reportaz Larry'egoBurrows'a pt. 'Yankee Papa 13', opublikowany w Life Magazine z 16 kwietnia 1965 roku. Czytalam i ogladalam jego wycinki, zrobil na mnie najwieksze wrazenie. Wstrzasajaca jest tez galeria ze zdjeciami ofiar wojny, nie tylko rannymi czy zabitymi podczas dzialan militarnych, ale tez dzieci z wrodzonymi wadami, bedacymi efektem bronii chemicznej. Tylko dla odwiedzajacych o mocnych nerwach (ja weszlam zbyt pochopnie). Sa tez sloiki z formalina, opis wnetrza pomijam. Po raz kolejny stwierdzam, ze do medycyny zupelnie sie nie nadaje.

Mialam nic nie pisac poza tytulami zdjec, ale laduja sie tak dlugo, ze musze sie czyms zajac, a tym samym wy macie wiecej lektury. Ale mozecie przeciez skakac od zdjecia do zdjecia. Bromba mi nie pomaga, nabral zbytniego chyba dystansu do rzeczywistosci po lekturze Oskara Wilde'a, ktora sama mu podsunelam. Ale kobiety jako gatunek maja chyba szczegolny talent do dzialan na swoja zgube w celu oswiecenia mezczyzn ;)

To teraz troche z ulic Sajgonu (czas ladowania postanowilam poswiecic na mniej szkodliwa od Wilde'a autorke, nb. polecam kobietom jako istotom wrazliwszym - Margaret Atwood):

Dobra, Kochani, mialy byc jeszcze dwa zdjecia, ale komputer powiesil sie po raz drugi (i jest po drugiej reanimacji) i nie mam juz do niego sily. Publikuje, nastepne dodam najwyzej w edycji. Na razie odrywam Brombe od maili i idziemy po plecaki i na dworzec. Dzisiaj (i przez dobry kawalek jutra) testujemy wietnamskie pociagi na 14-godzinnej trasie do Danang. Postanowilismy jechac na polnoc, rezygnujac z gorskiego Dalat i nadmorskich Nha Trang i Mui Ne. Ciezkie to wybory, Wietnam jest po prostu za dlugi!